Fraser Island

Dinsdag 10 april Mooi rood is niet lelijk... Gisteravond hadden we weer een drankje op dus heeeeel vroeg waren we niet op. De afgelopen dagen ben ik eerder uit bed dan Inge. Ik bedoel dan niet dat ik lang uit bed ben, maar ik sta wel als eerste naast de jucycar. Vervolgens zoek ik met 1 oog open de weg naar de wc om daarna met een lege blaas nog een uurtje of 2 verder te tukken in de Jucycar. Ook hier raken Juud en Juul op elkaar ingespeeld. Voor de beeldvorming: de slaapcabine in de auto is te bereiken via de schuifdeur. Elke nacht ligt Juud aan de rechterkant van het bed en Inge ligt aan de kant van de deur. Voor mij is het dus een hele klim om veilig over Inge heen te stappen en zonder veel schade aan te richten met beide benen buiten te staan. In het begin ging dit niet zo soepel. Soms hoorde je Inge aaaaaaahhh roepen en dan had ik weer een enkel, teen of scheenbeen vermorzeld of ikzelf kon zachtjes achteruit bidden omdat ik mijn hoofd tegen de deurpost had geparkeerd. Maar de laatste tijd wordt er vooruitgang geboekt. Zodra de deur open gaat, trekt Inge al veilig haar benen terug en kan ik iets gemakkelijker (ja je kunt je afvragen of er uberhaupt een gemakkelijke uitweg is met een gevulde blaas, maar dat ter zijde) naar buiten lopen. In Rainbow Beach staan we op de parkeerplaats van het hostel en hebben we een sleutel om gebruik te maken van een wc hok en douche. Vanmorgen moet ik dus ook nog nadenken dat ik die sleutel niet vergeet. Extra hindernis! Gisteravond hebben we gezellig met Felicity, Engels meisje, gesproken. Voor vandaag hadden we afgesproken om met zn drietjes naar het strand te gaan. Wij wisten in welk hutje zij sliep en zij wist onze jucycar te vinden. Wie het eerste klaar zou zijn kon de ander ophalen. Prima constructie zo dachten wij. Uiteindelijk hoorden we wat geklop op de deur. Wij lagen allebei nog te slapen, dus het drong pas later tot me door dat dit Felicity kon zijn. Net toen ze weer rechtsomkeer maakte zag ik haar gezicht door de opening van het gordijn. Oepsie! Schippers en de Keijzer lagen nog in bed terwijl het Engelse meisje al helemaal klaar was voor het strand. Uiteindelijk ben ik maar weer uit de Jucycar 'gesneld' want Inge had niks door. Even een nieuw bezoekje aan het toilet gebracht (het lag op de route) en voor het hutje zag ik Felicity op een bankje zitten. Ik ben er bij gaan zitten en gaf aan dat we nog ff tijd nodig hadden. Geen probleem! Na dik een uur waren we klaar om richting het strand te gaan. Lekker hoor! De zon scheen fel (nee dit lag niet aan onze status) dus het was belangrijk dat we ons zouden insmeren. Over het algemeen doe ik dat wat meer dan Inge. Haar bekende leus is.. Agh alles wat rood is, verandert vanzelf in bruin! Tja dat is over het algemeen wel waar, maar toch omarmde ik die factor 30. Ik was goed bezig zo dacht ik. Vervolgens ging ik even goed in de zon liggen om wat te bruinen. Dat ging me prima af. Inge zat ondertussen in haar boek en Felicity lag ook lekker te bakken. Aangezien Felicity morgen al naar Fraser Island zou gaan en zij op tijd moest zijn voor de meeting, ging ze al wat eerder naar het hostel. Wij hebben nog iets langer op het strand gelegen, totdat er een zandstorm over het strand raasde. We hebben onze spullen gepakt en zijn vervolgens verderop in het gras gaan liggen, in een klein parkje. Voor zolang als het duurde was dit prima. Inge kwam niet meer bij toen ze mijn creatie op mijn lichaam zag. Waar ik dacht dat ik me goed had ingesmeerd, bleek de realitieit anders te zijn... Op mijn arm, buik en been waren rode vlekken zichtbaar. Daar had ik dus geen zonnebrand gesmeerd. Het meest hilarische was nog dat ik net boven mijn borst drie strepen had staan. Dit waren mijn vingers die de zonnebrand niet goed hadden uitgesmeerd. Hij's fijn! Dat had ik weer. De komende tijd loop ik dus rond als een paddestoel.. Rood met witte stippen.  Terug bij de auto hadden we na een verkoelende douche, pannenkoeken op het menu staan. Vandaag was Juud de kok. De eerste pannenkoek mislukt altijd, maar dit was een hele mooie creatie. De pannenkoekenmix was een topper. De mix zat in een fles en je hoefde alleen maar water toe te voegen, een tijd te shaken en daarna was de mix perfect. Bij de eerste pannenkoek was het nog wat te dik, maar dit leverde een mooi figuurtje op. Een vis! Was niks mee. Inge maakte er een mooie foto van en 's avonds kwam dit nog goed van pas! Felicity kwam na de meeting weer naar onze jucycar waar wij de laatste spullen nog aan het opruimen waren. Daarna zijn we met zn drietjes naar de kantine gegaan en hebben we gezellig gekletst. Zo af en toe was er live muziek, dus het sfeertje was heerlijk! Na een tijdje schoven drie mannen nog aan de tafel. Engelse mannen die hier werkten in het ziekenhuis. Kijk dat zou handig zijn, want we hadden al veel verhalen gehoord over Dingo's (wilde honden) en mensen die door deze beesten zijn gebeten. Nja, als het bij ons zou gebeuren dan hadden we vast kennis gemaakt met de doktoren. Ideaal! Wij lieten onze kwaliteiten ook zien: pannenkoeken bakken. Uiteraard dacht men dat we aan het bluffen waren toen we zeiden dat we een vis pannenkoek konden bakken... Na het zien van de foto werden de mondjes gesnoerd. 1-0 voor de ladies! Na een gezellige avond en ook goede verhalen over Fraser aangehoord, gingen we lekker slapen. Morgen nog een dagje strand?! Woensdag 11 april Het regent harder dan ik hebben kan...! Vandaag hadden we graag nog een dagje strand gepakt. Dat was ons daarvoor wel goed bevallen. Een beetje energie op doen voor de drie dagen Fraser Island die zouden volgen. Helaas was het weer net zo slecht als onze fysieke gesteldheid. Inge omschreef het pakkend vanmorgen: het lijkt wel alsof er een tractor over me heen heeft gereden en 'm ook weer in z'n achteruit heeft gezet. Kijk zulke opmerkingen kan ik op de 'vroege' morgen waarderen! Vroeg was het niet echt, aangezien wij rond 13 uur pas wakker werden. In de uren daarvoor was ik wel al 2x over Inge heen gesprongen vanwege de zwakke blaas. We waren lekker lui vandaag dus we hebben nog een uur gekletst voordat we de auto uit waren. Van de auto naar een bank gelopen die onder een dakje stond waar we nog verder konden luieren (na die afstand was het wel weer genoeg beweging. Alles op zn tijd). Ff douchen en vervolgens was het tijd voor de meeting van Fraser Island.  Tijdens de meeting werden de groepen bekend gemaakt. Bijna elke groep bestond uit 8 man die een auto deelden. Wij zaten in een groep met 5 Zweedse jongens en 1 Argentijn. Dat moest goed komen! Een introductiefilm werd gedraaid en we kregen wat extra info over het rijden in een 4x4 en hoe te reageren wanneer je oog in oog stond met een dingo (wilde hond). Alle instructies werden zo kinderlijk uitgelegd dat het nogal lachwekkend was. Agh ja het kan maar duidelijk zijn. Na het filmpje moesten we nog wat formulieren invullen en waren we weer vrij om te gaan en staan waar we wilden. Inge en ik hadden ons aangemeld voor de 6 dollar maaltijd (broodje hamburger met patat). De boys gingen hun eigen weg, maar vanavond zouden we nog een drankje samen doen in de kantine. Gezellig!  De maaltijd was prima vanavond, behalve dat de patat over mijn bord gevlogen was. Zoveel lag er niet op, maar ja als je het kleine niet eert ... en het was goed voor de lijn zullen we maar zeggen ;). In de kantine hebben we gezellig kennis gemaakt met de Zweedse mannen. De Argentijn vond het vooruitzicht '3 dagen op Fraser Island met deze groep' waarschijnlijk al zwaar genoeg, want die kwam geen drankje doen. Tja moettie zelf weten, maar misschien nam hij het zekere voor het onzekere... Een avond geen alcohol voor hem, zodat hij de volgende dag fris en fruitig achter het stuur kon stappen. Nou wij hebben ons verder ook goed gedragen. Waar de Zweedse jongens na twee of drie biertjes naar bed gingen, hebben juud en juul een klein uur daarna ook het geweldige kingsize bed van de Jucy opgezocht. Morgen vroeg dag voor een geweldige trip!  Donderdag 12 april The day before friday the 13th Vanmorgen ging het wekkertje vroeg want het was tijd voor de Fraser Island trip. Joehoe!! Een tocht met 4x4 auto's naar een eiland waar we over het strand konden crossen, maar ook heftige bumpy rides konden ervaren. Laat maar komen!! Rond 6 uur de wekker want we moesten om half acht klaar staan met ons tassie aan de hand. Dat was weer even wennen zo vroeg, maar we waren op tijd (dat konden we van de organisatie niet zeggen). De tas die we gister in het donker op de tast en op goed geluk hadden ingepakt hadden we nogmaals gecheckt, maar we hadden alles... Voor het ontbijt konden we (gratis!!) pannenkoekjes eten. Die heb ik maar ff overgeslagen vanmorgen, maar Inge zei dat het goed smaakte.  Voordat we weg waren was het half tien. In de twee uur daar tussen hebben we vooral gewacht en soms moeten luisteren naar een uitleg. Je zou zeggen: nou juud dat klinkt ideaal voor jou. Alles rustig aan. Ja dat klopt, maar ik wordt er zelf ook erg loom van dus geef mij dan maar wat actie. Later op de dag kregen we ons portie actie wel! De koelbox was gevuld met Goon, Australische (hoofdpijn) wijn en wat blikjes bier. Daarnaast nog heel veel ijs om het lekker koel te houden. Het eten stond al in een andere kar en de tasjes met kleren konden we in onze achterklep leggen. Dat was ook net een legpuzzel, want zoveel ruimte was er niet. We hadden allemaal erg veel zin in deze trip en waren al tijden klaar voor vertrek. In een korte uitleg van onze tourguide Brandon werd ons gezegd dat we achter hem zouden aan rijden. Hij was auto nr 1, wij nr 2, een groepje Duitsers nr 3 en de vierde auto was rood en het merendeel van de inzittenden was Engels. Onze Argentijnse vriend wilde graag als eerste rijden en wij zijn makkelijk dus zeggen gewoon... Tuurlijk tis jouw feestje! Misschien dacht hij echt dat we gister hadden door gehaald.. Het eerste ritje naar de ferry ging prima. Al lekker door een stukje los zand gereden, dus een klein voorproefje hadden we al gehad. Inge en ik zaten helemaal achter in de auto. Daar waar je alle hobbeltjes het beste voelt. Heerlijk! Na de ferry zijn we op het eiland gestopt voor een lekkere lunch. Om daar te komen reden we over het strand, langs het water. Onze chauffeur deed het prima, maar de Duitse jongen achter ons had wat moeite met het gaspedaal vinden. Zoals Juud en Juul dat dan omschrijven als we weer op hem moesten wachten: twee woorden, negen letters.... DUURT LANG!! (hoop gegiegel tot gevolg). De lunch bestond uit wraps met vlees, tomaat, sla, komkommer en een beetje mayonaise om het niet te gezond te maken. Na de lunch zijn Juud en Juul nog snel naar een toilet gesprint, want je wist nooit hoe lang het ritje ging worden. Nou we waren blij dat we dat gedaan hadden! Ludvig, een van de Zweedse jongens was achter het stuur gekropen en reed verder perfect, maar de weg was zoooo hobbelig en midden door het bos dat dit de eerste serieuze bumpy ride werd. Juud en juul zaten nog steeds helemaal achterin de auto en het leek wel of we soms afgevuurd werden. We kwamen los van de stoel en wij lagen helemaal dubbel. We kregen de slappe lach en bij Juud stopte het natuurlijk niet. De tranen stroomden over mijn wangen van het lachen. Daar hadden de mannen dan ook direct kennis mee gemaakt. Zij konden het ook wel waarderen, maar het beeld van Erik die tijdens een bumpy ride, waar wij achter in de auto los komen van de stoel en weer terug denderen, gewoon rustig zijn boekje blijft lezen is hilarisch. Vervolgens keek je naar links en daar zag je Emanuel, de langste jongen van het stel, helemaal opgepropt naast ons zitten. Er was heel weinig beenruimte en zeker niet genoeg voor zijn lange stelten. Gevolg: zijn knieen en schouders zaten vrijwel op 1 lijn en hij zat klem tussen de twee banken. Als Juud en Juul niet naar de wc waren geweest dan hadden ze zeker in hun broek gepiest van het lachen. Wat een komisch beeld was dit! Na het mooie en heftige ritje zijn we bij lake Mc Kenzie gearriveerd. Een prachtig meer met ontzettend witte stranden! De tourguide gaf aan dat de dames hun sieradencollectie hier konden polijsten met de zandkorreltjes die op kleine kristallen leken. Daarnaast was het zand ook goed om als scrub te gebruiken (pedicurebehandeling besparen?) of voor de mensen die alles geloven en waar niks te gek voor is.... Je tanden wit maken. 1 van de mannen had het zand in de mond gedaan en dacht lekker de tandjes te witten voor een stralende lach.. Nou hij heeft daarna vooral geproest en en getuft om de ranzige smaak uit zijn mond te krijgen. Wij konden uiteindelijk lachen en onze Prodent tandjes laten schitteren. Natuurlijk hebben wij een dook genomen in het water, maar voordat we in het water lagen dachten we even dat dit alles in duigen zou vallen. Het begon namelijk te regenen. Even onder een boom of handdoek schuilen voor 3 minuten en het was weer over. De zon kwam weer tevoorschijn en wij genoten van de witte stranden en het prachtige uitzicht. Later ook nog door een stukje bos heen gelopen om op een andere plek op het strand foto's te schieten. Wooooowwww! Het ritje werd weer vervolgd en Ludvig stapte opnieuw achter het stuur. Het ging allemaal perfect en Juud en Juul zaten nu een linie naar voren. Drie lange jongens hadden zich op de laatste bank gegooid en dat zag er weer fantastisch uit. De riem was niet nodig, want ze zaten met z'n drietjes lekker klem. Nice and cosy is een veel gebruikte zin tijdens deze trip! Het rijden ging goed, want Juud werd zo waar in slaap geschommeld. Hoe is het mogelijk zou je denken. Uiteindelijk werd ik wakker door wat gestommel en de Argentijn maakte zich zorgen over de temperatuurmeter in de auto. Niet geheel onterecht. Het pijltje stond inmiddels diep in het rood (hot) en met dat we stil stonden en met knipperende lichten de andere auto's op de hoogte brachten dat we pech hadden, konden we ook rooksignalen afgeven. De rook kwam door de motorkap zetten vanwege de overhitte motor... Hebben wij dat! Het trok nogal bekijks, want iedereen was al uit de andere auto's gesneld en hadden de camera's in de aanslag. Ik dacht nog.. Moet dat nou? Irritante ramptoeristen en we kregen een beetje medelijden met Ludvig. We lagen alleen helemaal dubbel toen Erik een zelf gemaakt liedje ten gehore bracht: Ludvig starts a fire! Ludvig starts a fire!! Van je beste vriend moet je het hebben.. Aan de reactie van de tourguide zag ik dat hij niet zo vrolijk werd van deze autopech. Een kabel werd tevoorschijn getoverd en het laatste stuk naar de bewoonde wereld werden we vooruit getrokken. Lekker schokritje tot gevolg (de bumper bijna los getrokken van de motorkap). Wij konden zelf ook weer stiekem gniffelen toen bij vertrek auto nr 3 even pech leek te hebben. Die moest aangeduwd worden, want de accu had kuren. Dat vonden wij dan weer mooi, maar ik kon me nog net inhouden om uit de auto te rennen en een foto te maken. Erik is een positieve denker en zei: well, it only can gets better right?! Ja hoor Erik! Bij het dorpje aangekomen was de andere groep met vier auto's ook gearriveerd. Zij doen dezelfde driedaagse tour als ons, alleen in een andere volgorde. We werden dus warm onthaald toen wij, vooruitgesleept met de kabel, het dorpje binnen reden. Wij zwaaiden vrolijk terug. Het was even wachten geblazen, want verschillende stoere mannen bogen zich over onze auto. De echte monteur kwam later aan. In de tussentijd werd er wat lekkers gekocht in de winkel. De winkeliers maakten winst vandaag, want zo'n 70 tot 80 man nam een kijkje in de winkel en kwam er met een ijsje van 4 dollar of koekjes van ruim 6 dollar naar buiten. Ik kan mij nog herinneren dat ik vroeger in Frankrijk ook altijd het grootste en duurste ijsje wilde hebben en dan hoor ik mama weer zeggen: juud neem nu een ijsje dat je lust! Vandaag was ik niet zo eigenwijs en ging ik zonder ijs naar buiten. Het weer was slechter geworden en het begon zo waar te regenen. Het wachten duurde lang en de Zweedse mannen herinnerde Ludvig aan het voorval door het liedje van Erik weer te zingen: Ludvig starts a fire! Ludvig starts a fire! Gelukkig kon hij er zelf ook om lachen. Welliswaar als een boer met kiespijn, maar toch! Nadat er ook wat gerommeld was aan de accu van auto nr 3 konden we onze weg vervolgen. De eindbestemming voor vandaag: een aboriginal camping. Het werd donker dus een gevaarlijk ritje over het strand, want daar staan geen lantaarnpalen. De Argentijn had weer plaats genomen achter het stuur. Het water kwam al op dus het was zaak dat we snel de camping zouden bereiken. Een aantal rotsen op het strand versperde ons de weg over het strand. We gingen er aan de zeekant voorbij. Het begin was prima, maar al snel moesten we verder het water inrijden en wij zagen het water al tegen de auto aan kletsen. Nu zat ik in het midden, dus ik had de ernst nog niet zo door, maar Inge zat naast me al hardop schietgebedjes te doen en daarna hoorde ik alleen maar: oooh shit. Oooh shit. Oooh shit. Ik keek naar rechts en keek Inge vragend aan. Wat is er? Het antwoord was duidelijk: WAT ER IS? We are driving in the middle of the fucking ocean! That's why! Ze had het nog niet gezegd of de tourguide in de auto voor ons draaide in 1 keer om. Met wilde bewegingen door het open raam schreeuwde hij naar ons: turn around! Turn around!! Nooowww!! De schrik in zijn ogen was beangstigend. Een stoere australische surfdude met de mentaliteit: "No worries mate" als tourguide die al redelijk paniekerig was, dat betekende serieus gevaar.. Doordat we moesten draaien reden we nog verder de zee in en het water stond inmiddels tot aan onze deuren. We waren de tweede auto en konden dus dicht achter de tourguide blijven. De Argentijn was rustig, maar bleef voor de andere 7 inzittenden iets te rustig. Hij dacht even stil te staan in het water om een golf voorbij te laten gaan en daarna weer gas te geven. Iets wat je nooit mocht doen in water, aangezien het zand onder de wielen vandaan gezogen wordt. Op het moment dat hij dus stil stond riepen 7 man in koor... Noooooo drive!! Drive!! Goooooo!!! Dat kon hij niet waarderen, maar dat kon ons dan weer niet schelen. Rijden met dat bakbeest. Met dat hij het gaspedaal weer had gevonden hoorde we een harde klap. Dat was een rots die we onder water hadden geraakt. Wij dachten aan een lekke band, maar gelukkig bleef de auto rijden. Eenmaal terug op het strand bleek dat onze auto nog heel was. Gelukkig! Echter auto nr 4 zat vast in het water. Zij hadden wel een lekke band. De tourguide rende door het water om de auto weer op het strand te krijgen. Pffff wat een avontuur! Iedereen was toch wel redelijk geschrokken. Ineens komt het water op en kan je niks meer doen. Vooral het idee achterin de auto zitten zonder emergency exit naast je (waar papa Michel altijd zo op hamert). Op het strand werd de lekke band vervangen en Erik kwam weer met zijn geweldige zin: it only can gets better right?! Jooooooo De lekke band was vervangen na wat gestuntel van een paar mannen. Ik zei nog tegen Inge.. Tja ik zou papa Michel gewoon bellen, maar ja laat ze lekker aanrommelen joh. Lachsalvo tot gevolg (duurde even maar dit grapje kon ze weer waarderen). Na dit ongelukje hadden inmiddels alle auto's wel iets gehad. Brandon zei dan ook: jongens als iemand nog wat leuks weet voor een ander ongelukje, vertel het me dan nu. Ik ben er wel een beetje klaar mee. Wij moesten lachen natuurlijk, maar dat was van korte duur. We gingen maar een stukje 'landinwaarts' om de grote rotsen te omzeilen op het strand (ah dat was dus ook nog een mogelijkheid!). Daarna gingen we weer snel het strand op. De tourguide wilde duidelijk wat tijd inhalen en had zijn gaspedaal behoorlijk ingetrapt. Wij waren auto nr 2 en de Argentijn wilde hem graag bij houden. Dat ging prima totdat hij wat over het hoofd zag. Waar alle inzittenden een idioot grote rots op het strand zagen liggen, werd het pijnlijk duidelijk dat de Argentijn misschien toch een afspraakje bij de opticien moet gaan maken of mogelijk nachtblind is. Hij zag het gesteente over het hoofd en we reden er vol over heen. Na een 'oh nee, dit gaat fout'-momentje was het een BAM! Gevolgd door een zjjjjjjjfffffff geluidje en hingen we op hetzelfde moment met z'n allen ontzettend schuin naar links in de auto. Kleinigheidje heb je allicht. Het eerste deel van de reactie van de Argentijn was een Engels woord (begint met een F en rijmt op duck) gevolgd door wat Spaanse/Agentijnse woorden. Het is dat ik de woorden kon rijmen met de situatie, maar anders zou je toch bijna denken dat het een stukje opera is. Brandon brak bijna in tranen uit toen hij kwam aanlopen om de schade te bekijken. Dat was einde verhaal voor vanavond. Zelf zag ik de humor er wel van in en de slappe lach was weer terug toen Erik zijn veel gesproken zin weer uitsprak: well guys... It only can get better, right?!  We waren bijna bij de camping en het was duidelijk dat Brandon geen zin had om de twee banden nog in het donker te vervangen en al had hij daar wel zin in, dan hadden we niet genoeg banden. Ons groepje zou achterblijven op het strand en de andere drie auto's reden naar de camping. Brandon zou vervolgens met een grote auto terug komen om ons op te halen. Hijs fijn! Het was hartstikke donker en daar sta/zit je dan. In de auto blijven zitten was de enige optie, want buiten waakten de dingo's en die had je liever niet op bezoek. De Argentijn moest blijkbaar ff afkoelen en trok zich verder weinig aan van de adviezen die gegeven werden. Hij rooktte rustig een sigaretje buiten de auto. In de auto was de sfeer prima. Een goed moment om elkaar wat beter te leren kennen, dus iedereen stelde zich nog even goed voor. Al snel veranderde dit in de meest rare hobby's, beroepen en jeugdherinneringen. Ludvig had een zaklamp en die gaf ondertussen wat SOS signalen af. Met dat de lamp naar de rechterkant scheen zagen we dat we bij het bord 'Happy Valley' stonden. Wij kwamen niet meer bij!! Het duurde ongeveer 45 minuten voordat Brandon terug kwam en in de tussentijd waren al 2 auto's gestopt om te vragen of alles goed ging. Aardige Australiërs!  Met enige vertraging arriveerden ook team G op de camping. De overige groepen hadden voor ons gekookt dus wij konden redelijk snel genieten van het diner. Allereerst werd de Goon geopend, want we moesten alles even rustig verwerken en proosten op een goede afloop (skoll!). Achteraf was het misschien wel beter geweest als we eerst ons maagje tevreden hadden gesteld, want na 1 of 2 glaasjes waren we rondom gelukkig. We waren niet de enige, want de andere groepen dansten inmiddels al op de tafels. Die avond hebben we gezellig rond het kampvuur gezeten. De wc was een stukje lopen en als je die kant op ging mocht je nooit alleen en moest je altijd een stok meenemen. Dit vanwege de dingo's die overal rond liepen. Een week eerder was een meisje wel zo eigenwijs om alleen richting de wc te lopen en zij werd aangevallen door 5 dingo's. Gevolg: verschillende beten in de benen en een ritje per helicopter naar het ziekenhuis. Dat wilde wij voorkomen dus vaak gingen wij met onze hele groep naar de wc. Gezellig! Aan het begin van de avond waren we nog voorzichtig en een beetje bang voor de dingo's. We liepen krampachtig met een stok in de hand en keken voorzichtig of er iets van gevaar in de buurt was. Elk geluidje was te veel. Later op de avond liepen we arm in arm (de 1 had wat meer steun nodig dan de ander) of in polonaise met de stokken zwaaiend in de lucht. Roepend naar de dingo's. Een schitterende opmerking werd gemaakt die de hele toestand samenvatte: best gevaarlijk misschien en ik weet niet hoe het met jullie is, maar na een paar glazen Goon ben ik niet meer bang voor die dingo's! Wij lagen helemaal dubbel en waren blij dat we zojuist een bezoekje aan het toilet hadden gebracht.  Het werd later en we hadden besloten om onze nachtrust te pakken. Dat zouden we nodig hebben. Het verblijf van vannacht waren een paar koepeltentjes van hooguit 3 personen. Na het pakken van een matje en de slaapzak, pyjama aan en tandjes gepoetst hebben we een mooie tent uitgezocht. We waren vrijwel de laatste dus alleen drie tentjes die geen extra zeil over de tent hadden, waren nog vrij. Agh ja dan maar hopen dat het droog blijft! Met het zien van dit treurige tentje riep Erik alweer: well, it only can gets better, right?! Ludvig had ons die avond al geïnformeerd over (dodelijke) slangen die hier rond zwerven, dus erg content met ons tentje die een aantal gaatjes bevatte waren we niet. Daarbij opgeteld dat wij 9 van de 10 keer 's nachts naar de wc moeten en we geen herhaling wilde van het verhaal "het meisje en de 5 dingo's" was het duidelijk dat wij een man in onze tent wilden. Niet dat de mannen in staat waren om een dingo te verjagen en de slangen te verwijderen (ze waren zelf net zo bang), maar het idee was goed. Emanuel had zich 'opgeofferd'. Zoals de meeste kampeerders weten, is een koepeltentje niet zo lang. Echter, Emanuel wel. Dit zorgde ervoor dat zijn voeten uit de tent staken. Stukje rits open en hupsakeessie hij legde zijn voeten buiten neer. Juud en Juul kwamen niet meer bij, want die zagen het al helemaal voor zich. Vannacht loopt er een dingo over het terrein en die bijt zo door de slaapzak heen. Uiteindelijk had de beste jongen toch maar besloten zijn voeten binnen boord te halen en dan maar met zijn knieëen opgetild in slaap te vallen. Nou ja slapen, zo kon je het misschien ook niet echt noemen. Het was dat we een aardig slaapmutsje op hadden, maar met dit matje kon je alleen maar spreken van kramperen. Daarbij is het bed in de jucycar gewoon extreme luxe!  Gelukkig hebben we nog wel iets geslapen en een beetje rust gepakt.  Vrijdag 13 april Waar we gister al een aardig voorproefje hadden van de ongeluksdag vrijdag de 13e, was de grote dag aangebroken. Volgens Erik kon het alleen maar beter gaan. Die gedachte hadden we niet tijdens het wakker worden. Om half acht moesten we aan het ontbijt verschijnen dus Inge had de wekker op half 7 gezet. Konden we nog even een verfrissende douche nemen en ik kan u melden... Deze hadden we KEI-hard nodig. De wekker ging en er kwam wat beweging bij de drie personen in de tent. Daarna vooral een hoop ge- ooooooohhh aaaaaaaahhhh pfffffff en uiteindelijk maakte ik het compleet door te zeggen: oh bedoelen ze dit met een hangover?! Buikpijn van het lachen! Gelukkig hadden we nog een fles water in de tent liggen dus die werd als een vredespijp door gegeven. Voorzichtig een beetje overeind gekomen en na wat komische taferelen alle moed verzameld om met de douche spullen richting wc en douches te lopen. 1 oog open en de ander pijnlijk dicht. Waar Juud en Juul lekker wakker werden onder een verfrissende douche, vond Emanuel het wel gezegend en die ging na het bezoek aan het toilet mooi terug de tent in. Het tafareel onder de douche was echt hilarisch!! Joost mag weten waarom, maar de camping beschikt over een douche voor mensen in een rolstoel. De hele camping was voorzien van zandpaden en stukken gras, dus voor een rolstoel niet te doen, maar dat ter zijde. Doordat de douche rolstoelproof was, was de douchekop voor ons op borsthoogte en de wanden waren voorzien van wat grote handvatten. Daar maakte Inge dankbaar gebruik van (lees: bittere noodzaak). Alles was te veel vanmorgen, dat was duidelijk, maar de haren moesten wel gewassen worden (vies dat kampvuur luchtje!). Al bukkend en zich aan de handvatten aan de muur vasthoudend probeerde Inge wat water op te vangen. Dit alles gepaard met een hoop gepuf, gekreun en gesteun en Juud had het niet meer. Hey Ing! Wat moeten de buren wel niet denken van je? Het antwoord was kort maar krachtig: zie ik er uit alsof ik me daar momenteel druk om maak?! Juud kon je opvegen!!! Bij terugkomst zagen we de tenten van onze lieftallige mannen nog dicht zitten. Het werd ons pijnlijk duidelijk dat iedereen een goede hangover had. Met wat opstartproblemen is een goed ontbijt belangrijk en het was een stevige vanmorgen: roerbakei met ui en tomaat op toast. Mmmmmm! Ik moet zeggen, ik was helemaal genezen, maar enkele mannen zag ik wat voorzichtig eten. Dat werd vandaag leuk met een bumpy ride! Onze auto was nog niet gemaakt dus we moesten heel even op de camping wachten totdat Brandon terug kwam om ons later bij een watertje af te zetten. Iedereen kroop nog even terug in bed om nog een extra half uurtje slaap te pakken. Nacht 2 zouden we in een soort hooiberghut doorbrengen en slapen op hoogslapers. Prima de luxe! Emanuel, Erik en ik bleven buiten de 'wacht' houden. Voordat Brandon terug kwam hadden we 3 dingo's moeten verjagen (spanning en sensatie). Eenmaal in de auto geladen was de eerste opmerking van Brandon: aaaaahhhhh jongens! Jullie ruiken echt nog naar alcohol en kampvuur!! Inge gaf een snelle en vooral bijdehandte reactie: haha jaaa maar dat kunnen Juud en ik niet zijn, want wij hebben een douche genomen vanmorgen! Jemig wat was Schippers scherp vanmorgen! Wij hadden overigens het geluk dat we voorin mochten plaats nemen en de mannen moesten onderling uitvechten wie helemaal achterin de auto moesten zitten. Daar waar alle hobbeltjes extra te voelen zijn! Brandon kon rijden als een gek, dus het waren plaatsen waar je niet graag zit met een hangover. Juud en Juul kwamen voorin ook niet meer bij toen Brandon het eerste stukje extra hard door de bochten ging of net ff wat harder over enkele hobbels ging. Ik riep nog: jongens als jullie het niet meer redden, pak de pet van u voorganger!  Bij het watertje aangekomen namen de mannen een duik in het water en wij namen heerlijk plaats op het strand. Het was redelijk fris (of was dit het slaapgebrek?). In de tussentijd dat wij grote waterpret hadden, heeft Brandon de auto gerepareerd en konden wij later weer in ons eigen autootje plaatsnemen. Jeeeeeeeejjjj! Nog een stop gemaakt bij een aangespoeld schipwrak en daarna in een dorpje de lunch gemaakt. Hier werd ook weer duidelijk dat onze Zweedse vrienden echte helden (op sokken) waren. Plaats genomen bij een picknicktafel hoor ik Jacob ineens WAAAAAHH roepen en vervolgens aan Erik vragen: haal de spin weg! Haal de spin weg! Vervolgens buigt Erik zich half onder de picknick tafel, komt snel omhoog en herhaalt Jacob: WAAAAAAHHHH spin! Nou ja dan denk je op z'n minst dat het een spin is ter grootte van een goede NL kruisspin. Minimaal! Met een korte blik naar de spin begin ik keihard te lachen... Jongens dit menen jullie niet! Jullie bedoelen dit kleine spinnetje?! Het was nog niet groter dan een halve cm. Jaja wij hadden het getroffen hoor! Echte helden haha! Na de lunch zijn we weer in de auto gesprongen en hebben we een stop gemaakt bij de zo genoemde Champagne pool. In de zee lagen wat rotsen en als het water wat wilder werd kon dit zorgen voor wat extra schuim/bubbels. Vandaar de naam. Het was jammer dat het weer niet zonnig was, want het was een mooi plekje! We hebben wat mooie plaatjes geschoten en ff rustig gezeten (we waren nog steeds niet vooruit te branden!). Een laatste stop was een klein wandeltochtje de berg op, waar we een waanzinnig uitzicht hadden. Zeker de moeite waard. Het was laat in de middag en we keerden weer richting de camping om daarna het avondeten te maken. Geloof het of niet, maar we hadden geen ongelukken gehad vandaag. Alleen zaten we 1x vast in het losse zand, maar dat was te overzien. Een kleinigheidje heb je allicht zal moesje zeggen.  Waar we gister direct bij aankomst aan de alcohol gingen, hadden we het nu wat rustiger aan gedaan. Vandaag werd rijst met een saussie geserveerd. Niet onze favoriet, maar wij prullenbakkies hebben ons bordje leeg gegeten. Een bodempje gelegd. Die avond hebben we weer ontzettend veel gelachen. We hebben drankspelletjes gedaan. Je hebt twee opties: of je bent binnen no-time dronken of je hebt geluk en je treft het met de kaarten. Juud en Juul hadden geluk vandaag, maar Emanuel had het zwaar. Die hebben we twee armen moeten geven toen we naar de toiletten liepen. We hebben gigantisch veel gelachen  En we waren het er allemaal over eens: wij hadden de leukste groep! Juud en Juul gingen deze avond wat vroeger naar bed om wat slaap in te halen. Een nacht op de hoogslaper leek ons zeer geschikt. Voor de mannen was het wat meer afzien. Blijkbaar waren er te weinig bedden voor het aantal mensen. Onze Zweedse vrienden moesten met vijf mensen drie bedden delen. Dat werd dus weer nice and cosy! Twee hoogslapers stonden tegen elkaar aan, waardoor drie man daarin kon liggen. De persoon in het midden zou het slecht treffen, want die lag tussen twee matrassen in, maar voornamelijk op de houten bedranden. Opnieuw was Emanuel de gelukkige, maar gelukkig had hij genoeg op dus hij heeft er niet heel veel van gemerkt (alleen de volgende ochtend). Toen we later die dag in de auto zaten en het liedje van Rihanna (California kingbed) luisterden lagen we helemaal dubbel. Na de zin: chest to chest (borst tegen borst), nose to nose (neus tot neus), we were always just that close (we waren altijd zo dicht bij elkaar)... Zei Emanuel: this is the way we sleep last night. Nice and cosy! Wij kwamen niet meer bij. Je moet je voorstellen dat Emanuel niet heel veel zegt, maar als hij wat zegt dan is het altijd raak. Hilarisch! Zaterdag 14 april Laatste dagje Fraser Waar Juud en Juul wel een goede nacht hadden gemaakt, kwamen we de volgende ochtend tot een fijne ontdekking. Eén van de meiden die niet ver van ons vandaan lag, was vannacht wakker geworden van een muis die over haar hoofd liep. Hijs fijn! Inge kwam vervolgens met een lekkere toevoeging: nou dan weet ik nu wat die zwarte bolletjes in mijn bed waren... Iiieeeuuuwww!  Deze dag hebben we nog een meer bezocht. Het was een aardig tochtje wandelen voordat we daar waren (ruim twee km lopen, bergje op en bergje af, lekkere steile trappen en in de hitte), maar het was prachtig. De mannen konden van een grote zandheuvel in het water rollen (altijd lekker met een kater). Wij hebben in het water 'svetlana kokinakova met de bal op de rug' nagebootst. De bal moet je er alleen bij denken (ja het is wat complex).  Na het bezoekje aan het meer was het alweer tijd om richting de ferry te gaan. Inge had ook nog een goede actie. Na een heftige bumpy ride zegt Inge ineens: oh joh dat was het dus... Ik heb een mier in mijn broek en ik denk dattie me gebeten heeft! Als bewijs laat ze de inmiddels dode mier tussen haar vingers zien. Wij kwamen nier meer bij!! De trip Fraser Island zat er op. We hebben nog wat groepsfoto's genomen en zijn vervolgens naar ons hostel terug gereden. Daar hebben we onze spullen ff uitgepakt, douche gepakt en daarna weer de kantine opgezocht. Lekker gekletst, kaart spelletjes gespeeld en de 6 dollar maaltijd genuttigd (weer broodje hamburger met patatjes). In de avond zijn we naar het hostel naast ons gelopen. Onze tourguide Brandon moest daar met een vriend live optreden. We hebben de Fraser trip gezellig afgesloten. Het was geweldig en we hadden het niet willen missen. De groep was top en dat maakt de trip extra gaaf!

Yes we can!! Brisbane deel 2 en Noosa

Vrijdag 6 april Ontwaken en een wc bezoek zijn altijd vaste prik. Dit keer was dat heel gemakkelijk omdat we op nog geen 4 meter van het wc blok afstonden. Ideaal.  De rest van het standaard ochtendritueel is weer afgedraaid en we gaan vandaag met de auto richting Springwood. Vanaf daar vertrekt er een bus de stad in. Omdat we de van dus heel de dag op een parkeerplaats moeten zetten had ik bedacht om de tassen onder een opgeschud bed te 'verbergen'. Zo gezegd zo gedaan. Het zag er net echt uit. We parkeerden de auto bij de Red Rooster (een fastfood keten, soort mac donalds) en zijn richting het busstation gelopen. Bus 555 zou ons tot middenin de stad brengen zo hadden wij begrepen van twee aardige voorbijgangers. Dus we hadden een kaartje gekocht (enkele reis $7.90 p.p.) en toen we opkeken stond onze bus er al. Ideaal als je het mij vraagt. De bus in en bij South Bank uitgestapt. We hadden een goede kaart van Brisbane dus we waren er zo uit waar we heen moesten en kwamen uit bij een gezellig park waar, zo hadden we gelezen in de lonely planet gids, een soort strand zou zijn. Dit noemde ze: 'street beach' en inderdaad. Het was er ontzettend druk, maar het zag er erg leuk uit. Een strand nagebootst met chloorwater net naast de rivier. Hoop gillende en spelende kinderen maar het was leuk om daar even te zitten. Na een lekker appeltje zijn we verder gelopen, naar het wiel van Brisbane. Net als in Londen staat er hier ook een om de stad te bekijken. We hebben er foto's van gemaakt, maar zijn er weer snel langs gelopen. De brug over naar de 'city'. Deze stad leeft meer dan Canberra en heeft een leuke indruk op mij achtergelaten. Alleen kan absoluut niet tippen aan Sydney.  Omdat het goede vrijdag was, waren we er al vanuit gegaan dat er veel dicht zou zijn. Maar eigenlijk waren alleen de souvenirswinkels open en de dure restaurants. Daarnaast waren heel veel subways dicht, maar de mcdonalds natuurlijk niet. Dus na een tijdje geslenterd te hebben kregen we honger en gingen we op zoek naar een restaurant uit de loneyplanet gids. Maar eerst wilden we de bushalte vinden vanwaar we moesten vertrekken. Dit bleek niet zo'n makkelijke opgave, dus toen we uiteindelijk een bus tegen kwamen die stilstond met: 'sorry no service' hebben we het maar eens aan de beste man gevraagd. We moesten bij busstop 82 zijn aan de elizabeth street en dan de zondagsdienst aanhouden. Dit hadden we zo gevonden en dus zijn we daarna het restaurant gaan zoeken.  Al gauw bleek dat het restaurant niet meer bestond, alleen het bord hing er nog (in welk jaar is die lonely planet gids geschreven???). We zijn teruggelopen om door de winkelstraat op zoek te gaan naar een plekje om wellicht daar te gaan zitten. Nou zagen we dachten wij een 'goedkope' spot dus daar gingen we zitten. We bestelden wat drinken en keken toen op de kaart. Wat goedkoop was bij de buren (met dezelfde naam) bleek hier 3x zo duur. Een bord lasagne voor $28 (ongeveer €22,40) vonden wij toch wel erg veel. Dus we hebben alleen het drinken betaald en zijn toen weer weggegaan. We blijven toch backpackers he. Daarna nog 1 poging gewaagd voor een restaurant aan de george street. Deze bleek gewoonweg gesloten op goede vrijdag. Helaas bammer. Als troost hebben we wat lekkers gehaald bij de Mc en gewacht tot de bus kwam en daarna bij de auto nog wat gegeten (dit was overigens geen succes).  Op de camping aangekomen hebben we weer een douche genomen en zijn we tevreden in slaap gevallen. Brisbane was leuk! Jammer van de gesloten winkels, mja dat heb je soms wel eens. Zaterdag 7 april De uitdaging!  Nou hebben we al heel wat uitdagingen gehad, waaronder ook het vermijden van de tolwegen in Sydney maar vandaag was het weer zover. We hadden een afspraak gemaakt om de auto voor een check up te brengen bij Jucy in Brisbane. Echter zit dit middenin de stad. Weer een uitdaging om de tolwegen te omzeilen dus. Ik had de eerste dag al aangekruist waar Jucy moest liggen op ons stratenkaartje, dus dat was duidelijk. De taakverdeling ook dit keer. Ik geef toe ik ben geen fan van in een vreemde stad rijden en Juud heeft daar minder moeite mee. Dus ik bespaar mezelf een natte rug en zweethandjes en ben de navigator.  Maar voordat we gaan vertrekken rest ons nog 1 ding. De auto moet ontdaan worden van een 'dirt road' ervaring genaamd stof. Omdat we geen opmerkingen willen krijgen bij jucy. Dus wij zijn in ons pyjama fanatiek aan de slag gegaan. Mijn opmerking was nog: als ik thuis vertel dat ik een auto aan het wassen ben, om half 9 's ochtends zullen ze me nooit geloven. Niet alleen het tijdstip was wat anders dan anders, ook de middelen waarmee we dit deden. Want er is geen emmer of tuinslang in de omgeving te bekennen. Dus dat wordt improviseren. We hebben ongeveer een auto vol lege flessen (zit allemaal statiegeld op) dus die werden gevuld met warm water en ik ging uiteindelijk met een bakje lauw warm water met dreft er achteraan om alle ramen weer schoon te krijgen. Na wat geploeter was onze vriendelijke buur (dat gezegde komt steeds weer terug: beter een goede buur, dan een verre vriend) zo aardig om ons een heuse tuinslang te lenen. Ideaal dus want Juud had haar vingers al meerdere malen verbrand door het kokend hete water dat ze uit de plaatic flessen over de auto gooide. Met de slang ging het vele malen makkelijker en nu waren we binnen no time klaar. En konden we daarna zelf ook wel een douche gebruiken. Na dit alles zijn we naar Brisbane gereden.  Met de wegenkaart en de stratenkaart in de aanslag zat ik volledig in mn rol. Toen we de stad in kwamen was het even zoeken waar we waren, maar de tunnel hadden we iig omzeild. Missie 1 was geslaagd. In de stad riep ik steeds stoer, rechtdoor, dit is de ...straat, en dit de .... straat. Als maar rechtdoor Juud. En uiteindelijk kwamen we er en heersde er een victorie!!  Bij Jucy hebben we even gewacht en binnen een kwartier was onze auto weer klaar voor vertrek. Omdat we ook nog wat hadden ontdekt op een video binnen voor de muziek (iPhone aansluiten aan de radio) ben ik nog even naar binnen gegaan om dit te vragen. En jawel dat snoertje hadden ze. Toen kreeg ik van de vriendelijke man ook nog twee volle gasflesjes mee, maar ik was er zo verbluft van dat ik niet in de gaten had wat het precies was. Er moest nog een keer teruggegaan worden, want de beste man had onze auto verward met een ander type dus de flesjes paste niet. Maar niet getreurd, gratis en voor niks hebben we twee nieuwe gasflesjes gekregen :). Hoe fijn is dat! Vanaf Jucy zijn we op zoek gegaan naar een leuke snelweg waar vandaan we naar Noosa konden rijden. Dit had wat voeten in de aarde aangezien ons stratenkaartje van Brisbane niet meer voldeed. Dus ik riep een beetje, rechts, rechts ja en ga maar weer rechts. Haha, maar uiteindelijk kwamen we zonder kleerscheuren uit Brisbane en waren we vol goede moed op weg naar Noosa.  Bij Jucy hadden we een papier gekregen waarbij je goedkoper bij hostels kunt parkeren. En dan gebruik kunt maken van alle faciliteiten. In Noosa was dit Nomads. We hadden van tevoren even gebeld of et mogelijk was om daar te staan en dit was geen probleem. Dus zo gezegd zo gedaan.  Voordat we bij het hostel waren nog even wat boodschapjes ingeslagen bij de Aldi. Bij het hostel aangekomen bleek dat er een zeer smal gangetje was waar je doorheen moest met de auto om onder een soort carpoort te parkeren. Achterin was ruim plek dus juud heeft em daar nog gekeerd wat uiteraard perfect ging. Dus we stonden achteruit (makkelijker voor het koken) ideaal dus. We hebben wat dingen bedacht (onze 'planning') voordat we ook hier het strand eens gingen bekijken.  Op het strand aangekomen voelde dit al totaal anders dan Bayron Bay. Waar daar het 'relaxte' 'hippie bestaan' de boventoon voerde, was het hier wat meer 'relaxt geld verbrassen'. De wat rijkere onder ons die veel en hard werken zag je hier met het gezin lekker in hun eigen appartementje hangen, genieten van het weer en van de familie. De auto's die langskwamen waren al leuk om naar te kijken, laat staan de flanerende goedgekleede mensen. Dus Juud en ik vermaakten ons prima met een ijsje langs de drukke hoofdstraat. Toen we terug bij de auto waren was het uiteraard alweer donker, waardoor we de kip met rijst en een provinciaalse saus met onze lampjes op hebben gemaakt. Jammer genoeg was de saus weer een probeersel en viel die niet zo lekker uit als we gehoopt hadden. Met als gevolg de stukjes kip uit de saus vissen en kale rijst eten (na een eerste bordje met saus). Hierna een lekkere (nou ja lekker) douche genomen om nog even in de kroeg/pub te kijken die aan de receptie vast zat.  Nu waren we van gedachte dat we hier rustig een drankje konden doen, maar dit bleek de enige (of een van de weinige) uitgaans gelegenheden te zijn in dit stadje. Dus het was zogezegd onwijs druk en warm binnen. Na deze conclusie de tas in de auto gebracht en terug gegaan met alleen een tasje met geld. Een avondje gedanst en gelachen en rond middernacht teruggegaan naar de auto. Hier voldaan in slaap gevallen.  Zondag 8 april Oma jarig :)!  Happy Birthday oma!!  Het was dit keer een uitslaapdagje want ik was pas om half 2 uit bed. Juud had al een briefje geschreven dat ze naar het zwembad was, maar na een snelle aankleed ronde zijn we uiteindelijk toch op het strand aangekomen. Hier nog lekker even van de zon genoten om vervolgens net als de rest van het plebs een drankje te nuttigen op het terras. Heerlijk. Het is bij een koffie gebleven, en of het nou door de cafeine kwam of door de sfeer we hebben aan een stuk door gepraat. En zijn pas rond 21.00 uur teruggelopen naar het hostel. Genietend van een heerlijk ijsje.  Doordat we vanavond wat langer op het terras hadden gezeten dan aanvankelijk gepland, hadden we eigenlijk totaal geen honger. Bij het hostel aangekomen hebben we nog een tijdje in de keuken gezeten om wat dingen op te laden. Zodat we daarna om 15.15 Nederlandse tijd voor oma Cabauw konden zingen. Hartstikke leuk. Ondertussen nog met wat mensen zitten kletsen en een snelle douche genomen (stond op de deur dat de douche zou sluiten om 10 uur, dat was het al lang geweest) en daarna voldaan weer naar de auto gegaan.  Eenmaal aangekomen in de auto waren we te moe om nog eten te maken. Al had ik al voorspeld dat we niet konden slapen voordat we een volle maag hadden, en jawel zo geschiede. Om iets over half 2 is Juud uit bed gegaan (tja broodsmeren is echt jou taak ;)) en heeft een overheerlijke tonijntalade gemaakt met ui voor op brood. Mijn maag bedankt u. Alleen hoe de atmosfeer morgen in de auto is durf ik niet te voorspellen, wellicht dat we er dit keer niet in worden geroosterd maar in worden vergast. Onze leus luidt: 's nachts na tweeuuhh, stellen wij ons maagje pas tevreuuhh. Goedenacht mensen! Maandag 9 april Noosa Vandaag ging de wekker weer vroeg. Mmm dat viel ons allebei zwaar. Ik sleep mezelf uit bed en wordt langzaam wakker onder de douche. Juud had wat meer moeite. Maar uiteindelijk zijn we er in geslaagd om te vertrekken. We kwamen wederom langs de Aldi en hebben daar de koelkast weer gevuld. En hebben onze weg vervolgd naar Rainbow Beach.  Om ongeveer 14.00uur kwamen we hier aan. Er bleek een rijtje hostels in een straat te zijn. Fraser's, Dingo's en Pippies. Op de lijst van Jucy konden we voor 5 dollar p.p. Per nacht bij Pippies parkeren. Echter hadden we onze tour met Dingo's geboekt en hadden we begrepen dat we hier gratis konden staan. Omdat we pas donderdag met de tour naar Fraser Island gaan moeten we dat even checken daar. Het kantoor van Dingo's bleek gesloten tot half3. We liepen terug naar waar we de auto hadden geparkeerd (groot grasveld bij het begin van de straat). En hebben eerst eens een lekker boterhammetje gesmeerd. Toen we uit de zon in ons stoeltje waren gezakt kwam een mevrouw ons waarschuwen voor het feit dat de eigenaresse erg boos kon worden als ze ons zo zag zitten. Ze zei dat we beter konden maken dat we wegkwamen. Nou zijn wij natuurlijk hartstikke braaf en meteen weggegaan :). En uiteindelijk maar op de pad naast het kantoor gaan staan.  Uiteindelijk bleken we niks te hoeven betalen en zijn we de auto gaan parkeren op het parkeerterrein en hebben we ons klaargemaakt voor een middagje strand.  Het dorpje Rainbow Beach stelde weinig voor, de surfclub leek ons wel een interessante shop voor een lesje surf, maar voor de rest was er weinig te doen. Het strand bleek lang en niet heel schoon zoals in Noosa en Bayron Bay. Maar Het lag er net zo lekker ;). Daarna terug naar het hostel om daar een lekker maaltje te koken. Maar eerst even douchen.  Helaas werd tijdens het koken al snel duidelijk dat de kip die we gekocht hadden niet het meest beste stuk was. Het was een soort sate, maar ik denk dat deze beste kip te weinig beweging had gehad en daardoor nogal wat eelt en vet had gekweekt. Dit was ook duidelijk te proeven en sommige stukken waren zo taai dat je er niet doorheen kwam. Bah bah. De aardappels smaakten daarentegen heerlijk. Nadat we ons maagje hadden gevuld zijn we de bar ingelopen (kantine van Dingo's) en hebben we daar de eerste briefing gezien van de trips naar Fraser. Ondertussen wat apparaten opgeladen en er waren heel wat mensen om mee te praten. De een na een tijdje nog meer dronken dan de ander. Maar wij genoten ook van heerlijke Corona (met mate hoor!!). Na een tijdje binnen te hebben gezeten bleken de jongens die enorm veel plezier met elkaar hadden Denen te zijn en een daarvan nodigde ons uit om erbij te komen zitten. Ze deden echter een drank spelletje waar we geen hout van begrepen, en alleen het kijken was al fantastisch. Dus wij bedankten vriendelijk. Hij liet het er niet bij zitten, dus uiteindelijk raakten we met hem aan de praat. Hij bleek een millitair te zijn geweest. Hij was in Afganistan geweest en had een hoop heftige verhalen te vertellen. Indrukwekkend. Ook over de trip die hij maakte gepraat (en ervaringen uitgewissseld). Hij verzekerde dat Skydiven echt ontzettend gaaf was dus dat ik (juud weet het al) dat echt moet doen (mmmm, daar denken we nog is even over na dan). Na een gezellige avond/nacht zijn we weer tevreden de camper ingedoken. Weltrusten mensen. 

Bayron Bay en deel 1 Brisbane

Maandag 2 april Shop perikelen Afgelopen nacht hebben we geslapen  op een camping in het plaatsje Coffs Harbour, Coffs zoals de Aussies het noemen. We sliepen op een groot grasveld helemaal alleen en hadden dus geen buren om een babbeltje mee te maken of een vers vissie van te krijgen. Daarnaast konden we ook geen geluidsoverlast voor onze naaste buren veroorzaken want die waren ver weg. Mooi zo. Ideaal.  We zijn vanmorgen uit bed gerold en zo snel als we konden (dat was niet zo snel bleek) aan het douchen gegaan. Heerlijk! Het is fijn als je gebruik kan maken van de faciliteiten die er zijn en waar je voor betaald hebt ;). En dan bedoel ik dus een warme douche ;). Daarna eten we een broodje en gaan we weer op weg. Want zo zei Juud steeds, we hadden een lange weg te gaan helemaal naar Evans Head. Omdat we die avond ervoor flink aant skypen en foto's uploaden waren geweest, zijn we in Parks Beach Plaza op zoek gegaan naar een winkel waar ze weer een internet voucher verkochten. Ook ons telefoontje begon al weer leeg te raken dus ook die had een 'top up' nodig. Zo gezegd zo gedaan. In het shopping centre in Coffs zou een winkel zitten waar ze dat verkochten. Daar zat ook een Aldi zo bleek, dus we hebben onszelf eerst voorzien van alle huis-tuin-en-keuken artikelen en zijn vervolgens bij de Loteries NSW geslaagd voor ons beltegoed (god wat ouderwets) en voor het internet. Dus we kunnen weer vooruit. Daar lag ook een soort voetbal in een rek, we hadden gezegd dat als we een bal tegen kwamen onder de 20 dollar, dat we die dan konden kopen. Ook die was ingeslagen nadat juud hem in de winkel al even had uitgetest. De vrouw achter de toonbank wilde ons erg graag weg hebben, want ze vergat ons ons wisselgeld terug te geven (die 5 cent mag u houden hoor). Misschien omdat juud de bal al tussen de souvenirs had geschoten.  Vervolgens liepen we nog een stukje verder want we zagen een Cotton Up. Dit is een spot goedkope winkel waar je soms nog goedkoper dan goedkoop kan slagen voor een jurkje of een rokje. Juud zei nog voordat we naar binnen gingen: tja we moeten zo'n lange dag reizen, maar de dames gaan eerst nog even shoppen. Haha. Eenmaal binnen gingen we los, ik baalde want ik zag mn trui die ik een week geleden had gekocht voor 10 dollar minder liggen. Maar al snel ging dat om in euforie. Een rokje voor maar 5 dollar (4 euro). Niks bijzonders maar wel heel handig (heb mn korte broeken inmiddels al binnenste buiten aan). Juud dook ook met een stapel het pashokje in en heeft een super leuk zomer jurkje gekocht. Ook heb ik nog een tas (ja ja mam, deze had ik nog niet) voor 5 dollar gekocht zodat we onze rugzak niet meer in onze schouders hebben staan (ziet er niet uit) en we ook gewoon een strandtas hebben met rits! Ideaal dus en mooi roze is niet lelijk.. Daarna de auto ingesprongen en na 'road work' nummer 689, zijn we aangekomen in een dorpje waarvan ik de naam ff kwijt ben. Het was eigenlijk zo dat we allebei te moe waren om nog verder te rijden. Dus de weg die we in moesten om naar de camping te gaan die in ons boek stond leidde ons gelijk langs een camping (18,5 dollar dit keer) prima dus.  Hier hebben we ons bed gewassen. Wat is dat lekker. De douche handdoeken en strandlakens zijn weer schoon en ruiken weer een beetje frisser (nog steeds niet zo lekker als thuis konden wij concluderen). Daarna hebben we even in de zon gezeten, de apparaten nog wat opgeladen en juud heeft nog even gevoetbalt (met zichzelf) en ik was de schietschijf. Daarna het programma van harry vermegen nagenootst waarbij spelers van het NL elftal door hun eigen slaapkamerraam moesten schieten. Bij Juud fungeerde de jucycar als slaapkamer. Schuifdeur open en schieten maar! Ze kan zichzelf zo lekker vermaken :) Zo was de middag weer om en bleek het een lui dagje. 's Avonds spaghetti gemaakt die iets minder lekker uitviel dan gehoopt. Beide vonden het niet echt lekker (niet te burken), dat lag niet aan een van onze kookkunsten,  maar aan het potje wat er doorheen zat. Die nemen we dus niet meer.  Na een heerlijke douche en een verrukkelijke chocolade mouse (toetje!!!!) liggen we nu tevreden in ons heerlijke schone bed om onze oogjes dicht te doen. Morgen gaan we Byron Bay onveilig maken, zin in!! Dinsdag 3 april De volgende dag ging het opstaan al wat beter. We beginnen bijna te wennen aan dit 'o zo harde bed'. En zeggen al dat we lekker hebben geslapen. Wederom even opfrissen en onszelf klaarmaken voor de reis naar Byron Bay. Waar we op de vorige camping nog een radio in de douche hadden (een uitvinding zo vonden wij) hebben we vandaag de iPhone radio maar weer aangeslingerd en zijn we de dag begonnen met een 'dansje en een lach'. We vertrokken rond half 10/ kwart voor 10. Een uur of 1,5 later stonden we al midden in Byron Bay. Een vrij klein, maar o zo druk en toeristisch hippie-achtig plaatsje.  Quintie had verteld dat er een soort hostel/camping combi was waar je ook kon overnachten met onze Jucy Van. Op internet hadden we de naam al gevonden en ook de straat. Na een paar weken kaartlezen ging dat mij dit keer zonder fouten af (op een slippertje na, maar ik herstelde me snel. Hier links, eeuh rechts). Het hostel bleek een vrij groot spulletje te zijn waar een grote parkeerplaats dienst deed als heuse 'jucy van' verzamelplaats. Met een verdwaalde 'normale' camper er tussen zag dit er best gezellig uit. We hebben ingecheckt voor twee nachten en zijn direct de auto in gedoken voor onze bikini. Want wij roken het strand.  Een half uurtje later zijn wij bepakt en bezakt vertrokken naar het strand. Lopend. Ik houd de traditie van de familie Schippers in ere (je kon ook met een busje namelijk). Het stadje Byron Bay is echt heel leuk om lekker te neuzen in kleine winkeltjes. Sommige heel alternatief en sommige gewoon ontzettend gericht op strand & surf benodigdheden met de bekende merken als O'Neill, BillaBong etc. Juud heeft een paar echte Havaianna's ingeslagen zodat de birkenstocks weer terug de tas in kunnen (die van mij zijn na een rondje Melbourne, blaren, blaren en nog eens blaren, de tas niet meer uitgeweest). Onder het genot van een lekker vruchtensapje zijn we aangekomen op het strand. Heerlijk. De golven, de mensen. Dit strand is veel drukker dan de stranden die we afgelopen dagen hebben gezien. Dit kan a) te maken hebben met het feit dat er voornamelijk toeristen (lees: backpackers) liggen en b) dat het ook schoolvakantie is dus veel kinderen ook op et strand te vinden zijn. We hebben ervan genoten. Rond een uurtje of 5 neemt de zon af en door de stevige wind die er altijd waait op het strand is het dan net wat minder lekker dus hebben we onszelf opgefrist en zijn we richting de winkeltjes gelopen. Persoonlijk dacht ik nog een beetje te kunnen winkelen, maar ze zijn hier totaal niet commercieel ingesteld. Om 17.00/17.30 uur gaan ze dicht. Alles. Dat scheelde weer een hoop geld, moet je maar denken ;).  Op het strand liepen wat proppers en met een kaartje voor gratis entree en pizza's voor 5 dollar gingen wij op zoek. Maar we kwamen van een koude kermis thuis, want de betreffende tent ging pas rond 7u open. En et was nu pas 5u en we hadden best wel honger. Dus op zoek naar en ander stekje. Het Hotel (de rest van de naam ben ik vergeten) bood een goed onderkomen en daar hebben we voor niet zo gek veel geld, best prima gegeten (een keertje geen pasta ;)). Daar zijn we nog een tijdje blijven hangen met eerst een live gitaar muziekje op de achtergrond. Daarna wilden we eigenlijk naar het hostel lopen om te kijken of daar nog wat te doen was, maar onderweg kwamen we weer een pub tegen met live muziek buiten. Daar zijn we opt terras gaan zitten en al snel bleek dat je zelf binnen moest bestellen. Dus wij liepen even samen naar binnen, werden we om ons ID gevraagd. Eeuuuuhhhh..18+ toch? We konden er hard om lachen en gelukkig kregen we gewoon een alcoholische versnapering na vertoon van ons Paspoort. Buiten werden we na even gieren samen aangesproken door een man die nieuwsgierig was waar we vandaan kwamen. Na een tijdje gekletst te hebben was de gezelligheid afgelopen en zijn we terug naar de parkeerplaats gelopen.  Maar we wilden nog niet slapen, dus hebben we beneden in de lobby nog even onze spullen aan de lader gehangen en nog even met Nederland gebeld. Daarna toch maar snel naar de douche, want we konden haast een zandbak vullen met al het zand uit ons haar en uit onze oren.  Vrij laat dus ons bedje in en de volgende dag lekker uitslapen, zo dachten wij... Woensdag 4 april Om half 8 heb ik van ellende mn twee ogen geopend. Er ging geen wekker af, maar de hitte in de auto was ondragelijk. Omdat we gewoon op een open parkeerterrein lagen, zonder bomen, werden we bijna letterlijk geroosterd. Wat een ellende. Zonder aarzelen heb ik de deur van het slot gegooid en opengeschoven, eerst nog een klein stukje (we hadden wat inkijk vanaf het loop pad) maar al snel helemaal. Juud trok het ook echt niet meer naast mij, zoals ze et zelf zo mooi zei: zonder enig zuchtje wind, dus die pakte haar kussen en ging met haar hoofd aan het voeteneind liggen. Mn voeten en benen lagen deels volledig in de zon te branden maar wonder boven wonder (lees: te brak om wakker te worden) sliep ik nog tot 10 uur/half 11. Juud kwam na mijn ontwaken direct aan met ontbijt op bed (de pasta droop vanzelf opt brood). Niet veel later ben ik eruit gerold en de douche op gaan zoeken. Juud paste op de spullen om daarna ook een verfrissende douche te nemen. Het werd wederom een heerlijk dagje strand dus 'bikini-aan-en-gaan'. Tassen weer strand klaar en omdat we al wat later waren hebben we onderweg een heerlijk ijsje gegeten. Ook zijn er inmiddels enige souvenirs ingeslagen voor het thuisfront. Altijd leuk.  Het dagje strand was dit keer nog luier dan lui, want zelfs het omhoog houden van een tijdschrift koste mij al moeite, laat staan een heel boek. Dus ik heb voornamelijk met het dichte tijdschrift onder mn rechterarm gelegen, in de juiste richting van de zon. Heb daarom ook maar een klein deel van de middag meegemaakt.  Omdat het ritueel zich herhaalde, dat het om 5uur minder aangenaam is om op het strand te liggen, zijn we dit keer direct naar het hostel gegaan om te gaan douchen. Echter hadden we nog wel een kleine chips-eet-pauze tussendoor ingelast (met de goede smoes dat we ons zout gehalte moeten aanvullen), omdat we pas om 7uur terrecht konden voor een goedkoop maaltje (zo dachten wij). Dus in de lobby nog wat opgeladen en een boekje gelezen. Daarna gedoucht en ons klaar gemaakt voor een heus avondje stappen.  Toen we aankwamen bij het barretje, bleek deze nog dicht (god wat hadden we weer goed geluisterd). Dus wij maar op zoek naar een wat duurder maaltje, nadat we onszelf er van verzekerd hadden dat de kaartjes die  ons gratis entree en gratis drankjes verschaften aanwezig waren in onze tas, liepen we naar een ander eettentje. Om gebruik te maken van de kaartjes moesten we voor 10.30 uur binnen zijn. Oohhh, dat moet wel lukken. Maar nee hoor, na het eten was het al bijna 11 uur voordat we daar aankwamen. Aan de deur moesten wij guppekoppen alweer ons paspoort laten zien (of zou iedereen dat toch moeten?) en de aardige bewaker wilde in mijn 'monsterlijke grote' tas kijken. Na de paspoort controle mochten we zo doorlopen, zelfs de tassen check werd overgeslagen (we lachten misschien gewoon lief genoeg). Het kaartje van gratis toegang werd gehanteerd doordat we zo lief lachten, maar voor de gratis drankjes was het echt te laat. Hè, beetje jammer. Eenmaal binnen zagen we al gauw dat grotendeels van het publiek al aardig beschonken was. Wat voor ons een heel comisch tafereel was. Een drankje erbij en wij hielden het die nacht wel vol. We wilden het echter niet te laat maken, maar dat mislukte al snel. Toen we uiteindelijk bij de camper aankwamen, hebben we de wc aangedaan en zijn we in bed gedoken. De meligheid was alleen zo groot dat slapen nog niet lukte. Na een uur of 1,5 moesten we allebei weer super nodig plassen dus hebben we al giebelend de auto weer verlaten. Om ditmaal bij terugkomst direct in slaap te vallen om er morgenvroeg weer geroosterd uit te rollen.  Donderdag 5 april Waar de status gister brak was, was die vandaag helemaal niet te filmen. Het kon dus nog veel erger. De alcoholconsumptie was redelijk beperkt gebleven (het is wel eens gekker geweest), maar toch leek het alsof er een kudde olifanten over me heen gelopen was. Zo goed en zo kwaad als het ging hebben we onszelf naar de douche gesleept. En het standaard ritueel weer afgewerkt. We moesten voor 10.00 uur uitchecken en dit is ook gelukt. Juud wilde wel weer rijden en ik kon mijn kaartleescapaciteiten met hoofdpijn gaan ontdekken. Eenmaal weer op de snelweg richting brisbane, las ik nog eens de plaatsnamen op de kaart. Skennars Head, Lennox Head enTweed Head, nou was mijn conclusie ik weet waar Headache ligt. Dit had een lachsalvo als gevolg.  Onderweg was het nog wat lastig om te ontdekken hoe we het beste naar Brisbane moesten rijden dus zijn we in Tweed Heads en Coolangatta nog naar twee info centrums geweest en zijn we weer goed op weg geholpen. We wilden wederom in Brisbane de tolwegen ontwijken en het liefste daarom niet met de auto de stad in. Omdat we weer een nieuwe staat naderden hadden we ook een nieuw extra campingboek nodig. Na wat uitzoekwerk hadden we besloten een bepaalde camping op te zoeken net ten zuiden van Brisbane, zodat we met de bus die kant op konden. De camping lag in Carbrook. Daar zijn we naar toe gereden en op de camping konden we voor 20 dollar staan. Twee nachten geboekt om vervolgens morgen Brisbane te zien.  Op het plekje aangekomen heb ik alle kaarten van de omgeving en van Brisbane uitgeklapt en op het gras uitgestalt. Met mn telefoon erbij en de stedenkaart van Brisbane eerst een kleine zelfstudie toegepast. Na een uurtje had ik alle tolwegen omcirkelt en wist ik waar de Jucy Rental Shop zat. Dit omdat we graag even een check wilde van onze 'van'. Na deze zelfstudie zijn we gaan bekijken wat we die dag wilden gaan eten. Er lagen al een aantal dagen 'bevroren' aardappels in de koelkast. Maar doordat we dus al een aantal dagen op die snikhete parkeerplaats hadden gestaan waren die echt niet meer goed. Jammer maar helaas. Het werd weer die overheerlijke penne salade met tapenade. Juud is aan de kook gegaan en ik heb het bed weer opgeschud.  Tijdens het nuttigen van de salade kwamen we alweer gauw tot de ontdekking dat de mugjes hier weer overactief waren. De anti muggen spray maar weer tevoorschijn getoverd, al bleek dat als je onder de douche stond ze je ook nog wisten te vinden. Juud was eerst gaan douchen en kwam terug met de opmerking: je zou van ellende bijna met een klamboe aan gaan douchen! We hadden alle apparaten weer onder de lader liggen. De paal van de stroom mochten we dit keer ook gebruiken dus ook daar hadden we wat ingeplugt. Daarna ben ik gaan douchen en heb ik even wat wasjes gedaan. De stoel fungeerde dit keer als waslijn en als je ze 's nachts op hangt en ze de volgende morgen pal in de zon zet dan zijn ze binnen no time droog en heb je geen natte bende in de auto. Na deze heerlijke douche tijden hebben we nog wat gelezen waarna we weer voldaan onze oogjes hebben gesloten. De volgende dag zouden we dan echt Brisbane gaan bezoeken. 

Beter een goede buur dan een verre vriend...

Donderdag 29 maart Opnieuw gedag zeggen... Wakker worden op de showground. Een man was vroeg in de morgen zijn paard aan het trainen. Rondjes rijden met een karretje achter het paard gespannen. Hier zal je vast een naam voor hebben, maar daar liggen mijn kwaliteiten en interesses niet. Ik noem het gewoon paardenrace. Inge stond alweer naast het bed toen de twee Keijzers nog heel rustig wakker werden. Naast de kwaal dat ze overal kunnen slapen, is het ook belangrijk dat ze langzaam en rustig wakker worden. Vooral dat langzaam kunnen jullie letterlijk nemen. Inge had haar douche spullen al bij elkaar geraapt toen de twee slakken net een poging deden zichzelf op een andere zij te leggen. Dit uiteindelijk met een melige bui tot gevolg. Ja, zegt Quintie, ik kan het niet helpen. Soms vertellen mensen hele verhalen tegen me en het enige wat ik dan kan denken is: ja sorry, maar dit gaat me iets te snel deze morgen. Probeer het vanmiddag nog eens, had een mooie toevoeging geweest! Met enige vertraging ben ik ook lekker gaan douchen, maar bij mij duurde het nog wat langer (verrassend). Ik had namelijk nog wat wasjes te doen. Jawel met de hand! (wat een huisvrouw). Ik was nog bezig toen de eigenaresse om het hoekje kwam kijken. Ze wist dat wij uit NL komen en ze vroeg of ik Lydia al had gesproken. Mijn hersenen werden gekraakt en het ging wat moeizamer want dit alles was nog binnen het uur van wakker worden. Uiteindelijk mijn antwoord toen ik de vrouw vragend zag kijken, nee volgens mij niet. Oh zegt ze, ze komt uit Duitsland (al zoveel Duitsers gezien) en ik zal je even voorstellen. Ze stond alweer bij de deur toen ik alles begrepen had. Lydia en haar hond waren thuis. Ze was al 1,5 jaar in Australie, heeft inmiddels een vriend en ze gaan samen verder reizen. Wat een romantiek! We hebben nog een tijd gekletst en ineens besefte ik me dat ik de hele douche (lees kleedkamer met douches) bezet hield. Overal lagen mijn spullen (ja moeders net als op mijn kamer) en ik was zo weg gelopen. Uiteindelijk vriendelijk gedag gezegd tegen Lydia en terug gesneld naar de douche. Gelukkig lagen mijn spullen er nog bij terugkomst en volgens mij trof ik het boeltje aan zoals ik het ook achtergelaten had.. Alles bij elkaar gesprokkeld en weer naar de jucycar gelopen. Opmerking van Inge: jeutje meid, was je door het putje gespoeld? Ik begin te lachen: nee ik heb Lydia gesproken. Wie? Vroeg Inge verbaasd.. Ja dat dacht ik dus ook toen die eigenaresse vroeg of ik haar al ontmoet had! Wij lachen en ik had het verhaal kort uitgelegd.  Quintie was ondertussen naar de wc gegaan om daarna een kijkje bij mij te nemen. Wat een schatten die 2 he?! Mocht ik nog een keer weg willen lopen, dan kom ik in ieder geval niet ver! Na een goed ontbijt en alles ingepakt te hebben, gingen we naar Newcastle. We hadden alleen nog niet voor de overnachting betaald, want bij aankomst was de man met cowboyhoed te druk met andere dingen. Hij zou die vorige avond nog langs komen om het geld op te halen. Hij kwam die avond wel langs, maar niet om geld te vragen. Hij vroeg of wij zijn hond gezien hadden. Hij was hem kwijt... Ja er zijn belangrijkere dingen! Vanmorgen ben ik maar met 10 dollar op zak een praatje gaan maken. Even zeggen dat we weg gingen. Mocht je last hebben van een ochtendhumeur, dan ben je er in 1x vanaf als je deze vrolijke man hebt gesproken! Helaas hebben we wel de 10 dollar moeten betalen, maar agh het was gezellig en voor 3 man spot goedkoop! Vooruit met de geit, op naar Newcastle! Met een niet al te beste kaart gingen we op zoek naar een treinstation voor Quintie. Na een paar dagen met zn drietjes voelt het heel raar om weer afscheid te nemen van een familielid. Het was super gezellig, met spannende avonturen en ook veel buikpijn-van-het-lachen momenten. Dichtbij het station hadden we aan het water geparkeerd. Nog even een stevige lunch eten (wat kan Quintie eten!). Een hele dikke knuffel aan Quintie gegeven en haar met drie tassen op haar rug en buik uitgezwaaid in een ander land op een plek waar we alledrie nog nooit eerder geweest waren. Dat voelt gek. Gelukkig was het een zonnige dag, was het in Australie en weet ik dat Quintie een avonturier is en haar mannetje staat!  Naast dat Inge echt van alles weet over auto's (voornamelijk van de auto's uit het duurdere segment), heeft ze ook een grote kennis van boten. In de haven van Newcastle werden grote schepen terug getrokken naar de zee door wat kleine bootjes. Het is zo'n mooi gezicht als mevrouw Schippers (hoe kan het ook anders met zo'n achternaam) allerlei weetjes verteld en wat voor twinkeling in haar ogen verschijnt als ze vervolgt: ik ben ook zo benieuwd als we bij de werkplek van papa aan komen. Vooral om papa te zien natuurlijk. Schitterend! Halverwege april gaan we papa Wim weer zien (op moment van schrijven is dat deze week al!!)  Voordat we Newcastle verlieten, hebben we nog een heerlijke strandwandeling gemaakt. Wat een leven hebben wij hier toch! In ons campingboekje hadden we een mooie camping uitgezocht in Pacific Palms. Na wat kaart leeswerk hebben we de tocht vervolgt. Bij een tankstation heel even fb gecheckt en daar zagen we een berichtje van Timo en Helen uit Schoonhoven. Zij zaten, hoe toevallig kan het zijn, op een camping in het plaatsje Pacific Palms. Even een paar smsjes over en weer en de bbq voor die avond was gepland. Gezellig! Het ritje duurde nog behoorlijk lang en het was ook niet altijd een gemakkelijke route. Inge was de chauffeur en in delen van de weg zaten grote kuilen. Bij het zien van het bordje 100 zegt ze... 100? Jooooo! 80 is hard zat op deze weg en vervolgens gericht naar de bestuurder achter ons: ja en als je me te zacht vind gaan, dan kom je er maar voorbij hoor! Heerlijk haha! Wij hebben geen haast en laten ons helemaal niet druk maken :) De camping was niet gemakkelijk te vinden, want de beschrijving was alles behalve duidelijk. Telkens vroegen we ons af: moeten we hier nu rechts? Of links? Of rechtdoor? Op die momenten hoor ik papa dan weer zeggen: als je het niet weet, gewoon rechtdoor rijden. Je ziet vanzelf weer een keer bordjes! Zo gezegd zo gedaan! Na een paar km vonden we de camping, maar helaas na 17 uur waardoor de receptie gesloten was. We konden eem nummer bellen om ons aan te melden. Dat was al een uitdaging, want 9 van de 10 keer heb ik geen bereik met het Australische nummer. Zoekende naar 1 streepje bereik (zie je het al voor je? Loopt er een meid over het terrein met haar telefoon hoog in de lucht... Goed voor de bewakingscamera!) Na twee keer een belletje werden we niet veel wijzer. Een algemeen menu waar je telkens weer in terug kwam. Dan moet ik direct weer denken aan Jochem Meyer die in 1 van zijn shows  een scene bij de Chinees na bootst. "wil je me-nu? Uuuhmm nou, eerst ff eten!"  Schippers en de Keijzer weer dubbel!  In de tijd dat ik Helen probeerde te bereiken, liep inge op een vrouw af die van de camping bleek te zijn. We konden gewoon een plekje uitzoeken en ons morgen melden bij de receptie. Top! No worries mate! Ondertussen had ik uitgezocht waar de camping moest zijn waarop Timo en Helen verbleven. Instappen en op naar de bbq! Smullen! Helen stond ons al op de weg op te wachten. Auto geparkeerd, spullen gepakt en de camping op gelopen. We hebben deze avond heerlijk ervaringen gedeeld en geweldige verhalen over en weer verteld. Ondertussen het vlees lekker laten pruttelen op de bbq en Timo bewees een goede kok te zijn! Onze complimenten :) Op de camping liepen allerlei beesten, waaronder possems. Die hadden wij al eerder gezien, maar nu kwamen ze ook weer heel dichtbij. Het was een mooie avond met een geweldige sterrenhemel. Schitterend! Na een heel gezellige avond zijn we weer naar de camping gereden, waar we ons bed nog moesten neer leggen in het donker. De mijnwerkerslampjes kwamen, zoals zo vaak, weer van pas! We gingen slapen met de gedachte dat we morgen heerlijk een dagje aan het strand gingen liggen. Dat is lekker slapen!.... Vrijdag 30 maart Dagje relaxen.. We werden bijna uit onze jucycar gestoomd toen we wakker werden. De auto stond pal in de zon. Tja daar hadden we gisteravond geen rekening mee gehouden toen we in het donker hadden geparkeerd. Het was een mooie ochtend. Naast een tentje met een hele oude auto er voor (Inge weet de naam wel, mij zegt het niks), waren we de enige bewoners op dit veldje. Achteraf gezien was dit bovenstaande niet helemaal waar. Nadat we een douche hadden gehad en vergezeld werden door muggen, vliegen, vlinders en iets wat op een wandelende tak leek (geen idee hoe dat er uit ziet, maar dit bewoog en het leek op een tak, dus grote kans dat ik juist zit), liepen we niets vermoedend met de toilettas onder de arm naar buiten. Daar stond ineens op nog geen 2 meter afstand een lizzard ter grootte van 1,5 meter. Dat is even schrikken geblazen op de vroege morgen, maar ook direct een gespreksonderwerp met onze buurman die voor zijn tentje zat. Uiteindelijk ook nog een briefje gekregen met een mooie bestemming in Nieuw Zeeland erop. Beetje jammer dat wij het (deze keer) alleen bij de oostkust van Australie houden... Na een ontbijtje zijn we toch maar eens richting de receptie gelopen om ons aan te melden. Het was allemaal geen probleem en de bekende no worries mate werd weer uitgesproken. Vervolgens een rondje om de camping gelopen en de groene kathedraal gezien. Aan de rand van het water (meer) was een ruimte dat was ingericht als een kerkje. Het was voorzien van houten bankjes, preekstoel en een kruis. Dit alles was omringt met prachtig groen, waaronder palmbomen die als dak fungeerden. Schitterend! Deze ruimte werd ook gebruikt om huwelijken af te sluiten. Iemand geïnteresseerd? Na het bezichtigen van de groene kathedraal hebben we verder ook nog het zwembad en de keuken gevonden. In het tv hok zat een jongen tv te kijken. Dit bleek een NL jongen te zijn en hij werkt hier de komende tijd. In de tijd dat we alles hadden gezien en het gesprekje met de NL jongen was afgerond gingen we terug naar de jucycar. Het was prachtig weer dus we wilden bruinen op het strand. Timo en Helen waren ook op de camping gearriveerd dus dat was gezellig. Alle spullen voor het strand gepakt en we zaten werkelijk waar nog geen 2 seconden op het strand en het begon te regenen. NEEEE!! Eerst waren we nog positief. Nee dit waait nog wel over, maar al snel volgden de grote druppels. Snel alle spullen weer bij elkaar gepakt en naar het onderdakje bij het zwembad gesneld. Daar hebben we ff lekker gerelaxt en zelfs nog even gezwommen tussen de buien door. De NL jongen die we al eerder zagen in de tv kamer kwam ons nog vergezellen. Hij vertelde een fijn verhaal waardoor Inge de rest van de dag alleen maar op de grond keek. Kort geleden hadden ze een dodelijke slang in het heren toilet gevonden. Een professional moest er aan te pas komen om deze slang te verwijderen. Hij was dus weg, maar Inge kon alleen maar aan eerdere verhalen denken: die krengen zijn altijd met z'n tweeën! De mijnwerkerslampjes op ons ons hoofd en de zaklamp op de telefoon waren weer onze beste maatjes voor die avond.  De hele middag was het slecht weer. Er was duidelijk geen sprake van: de bui waait wel over. Het strand hebben we dus niet meer gezien, maar in plaats daarvan hebben we een filmpje in de tv kamer gekeken. Ook wel weer eens lekker, ondanks dat het een hele slechte actiefilm was, waardoor het soms weer een lachfilm werd. Na de film nog ff langer lui op de bank gehangen, boekje gelezen om vervolgens wat energie te verzamelen voor het koken.  Die avond zijn we ons nog rot geschrokken toen we wilden douchen/tanden poetsen. Gewapend met onze mijnwerkerslampjes en de zaklamp op de telefoon in de hand, zijn we richting het douchehok gelopen dat verderop het veldje stond. Licht hadden ze niet echt uitgevonden en dat is gevaarlijk als Juud haar voeten nooit op tilt. Als ik de deur wil openen blijkt hij op slot te zitten. Wat raar! Misschien hadden we toch de sleutel nodig die we vanmorgen bij de receptie kregen. We keken elkaar aan toen ineens de deur van binnenuit werd open getrokken. Niemand kwam naar buiten en we hoorden geen ander geluidje. We schrokken ons helemaal wild. Inge vervolgens met een iets hoger stemmetje dan normaal: hallo? In eerste instantie geen reactie, maar daarna volgde een hoofd van een vrouw om de hoek. Ja sorry maar er zijn vandaag wat meer mannen op de camping dus we hadden de deur even op slot gedaan. Uuhm oke... Misschien was het heel logisch, maar wij stonden nog bij te komen van de schrik en met een vragende blik keken wij haar aan. De vrouw moet ook wel gedacht hebben, want twee verschrikte gezichten met die lampjes op het hoofd, moet vast een hilarisch beeld zijn geweest.  De avond hebben we verder nog gebruikt om een verhaaltje te tikken, het thuisfront te contacten en een boekje te lezen. Heerlijk! Lekker slapen en morgen de tocht vervolgen naar Port Macquarie.  Zaterdag 31 maart Beter een goede buur dan een verre vriend!... Vanmorgen hebben we gedag gezegd tegen Timo en Helen, want zij bleven nog een dagje staan. We waren er vroeg bij vanmorgen, want toen ik de sleutel wilde inleveren bij de receptie, waren ze nog niet eens geopend. Vroege vogels! De reis volgde naar Port Macquarie. Een lekker tochtje in de zon. Uiteraard deden we de toeristische route en gedurende deze laatste dagen bewijst Inge meer en meer dat zij een goede navigator is. Waar zij in de eerste dagen haar handen omhoog gooide en riep: schiet mij maar lek! Het kan links zijn, rechtdoor, rechts en zelfs terug uit was een optie! Inmiddels is Inge omgetoverd tot een vrolijke tomtom die bij een kruispunt zegt: jaaa hier nog even rechtdoor, maar bij de volgende naar rechts. Lekker bezig Freek! Ik ben trots op jou! De laatste dagen worden we helemaal lek gestoken en inmiddels is het geduld op. Voornamelijk Inge wordt te grazen genomen en loopt inmiddels met een waar kunstwerk op haar kuiten rond. Aangezien het noodzakelijk is dat we tijdens het slapen onze raampjes open hebben staan, is het niet heel onlogisch dat familie mug zich in onze jucycar huisvest. Het plafond is dan ook rijkelijk versierd en mijn leesboek van 5 dollar fungeert als vliegenmepper. We moeten uitkijken dat we geen open dak hebben straks. Inge mept de muggen bijna door het dak heen. Kleinigheidje heb je allicht. Vandaag zijn we naast een supermarktbezoekje, ook de pharmacy ingelopen. Op zoek naar insectenspray. De verkoopster had ons goed ingeschat: we willen spul dat werkt en het liefst voor alle insecten. Uiteraard werd het meest dure flesje ons voor geschoteld als het beste en zonder enige twijfel stonden we direct bij de kassa.  Bij PM aangekomen hebben we onze lunch genuttigd bij het strand, met uitzicht op de vuurtoren. Een lekker broodje kaas met tomaat, sla en tappenade (jaja wij weten wel wat lekker is!). Op het moment dat we naar het strand wilden lopen zagen we een lizzard van opnieuw 1,5 meter de bosjes uit lopen. Absoluut niet mensen schuw, want het beest liep zo richting de picknick tafel waar een ouder echtpaar zat te genieten van de lunch. De vrouw was opgestaan om haar fotocamera uit de auto te halen en de man kroop ondertusen over de tafel, zodat hij zeker wist dat het grote beest niet in zijn tenen zou happen. Juud en juul stonden op gepaste afstand een foto te maken.  Het weer was heerlijk en aangezien we gister ons zonmomentje gemist hadden, wilden we nu heel even genieten. Lekker met een stoeltje op het strand. Uitzicht op de lifeguards en een groepje surfers, maar het grootste gedeelte zagen we vooral de binnenkant van onze ogen. Daarna waren we weer fit genoeg om de tocht te vervolgen naar.. Jawel! Een volgend strand! Mooie plaatjes geschoten, surfers in actie gezien op hoge golven en uiteindelijk een lekker ijsje gehaald. De mannen achter de kassa waren weer goed gemutst en we hebben ff lekker gekletst. Ondertussen ook gelijk gevraagd of er nog wat leuks te zien was verder. Het antwoord was: het koala hospital. Maar natuurlijk! Jullie begrijpen, dat wilden we zien! We waren net op tijd voor een gratis tour, waarbij een mevrouw ala leny t hard van zeehondencreche pieterburen haar verhaal vertelde. Het was enig en de vrouw had ook best wel een beetje humor. De beestjes waren super schattig. De meest voorkomende kwalen waren chlamidya (de koala rubbertjes zijn nog niet op de markt denk ik..), aanrijding met een auto of ander motorvoertuig en een hondenbeet. Voor elk beestje was een apart hokje. Ze werden allemaal met een flesje door mensen gevoed. Toen we bij het hok van de baby koala's aankwamen hoorde je de ene aaaahhh na de andere oooooohhh. We hebben veel foto's en filmpjes gemaakt. Bij thuiskomst kunnen jullie er eens goed voor zitten Noor en Govert.  Het bezoekje was zeker even de moeite waard, maar na zo'n drie kwartier zijn we weer in de auto gestapt. Op zoek naar een camping. Voor vertrek hadden we al een mooie uitgekozen die in het campingboek stond. In een rijtje van vier campings kozen wij de middelste, want die zou je kunnen bereiken zonder een onverhard pad op te moeten. Helaas bleek de realiteit anders. Ineens hield het asfalt op en reden we over een stoffige weg met heeul heeuul heeeull veel kuilen. Dat zou de man van de jucycar verhuur niet zo leuk vinden, maar we besloten door te rijden als het zo zou blijven. Het was al later en deze weg was verder vlak. Mocht het hard gaan regenen dan zouden we niet echt problemen krijgen met wat we in Cabauw 'hochies' (heuvels) noemen. Het was een hilarisch beeld. Ik achter het stuur (blond en vrouw), BA immiteren (de grote neger van het the A-team) door continu het stuur van links naar rechts te bewegen om alle kuilen de ontwijken. Wij kregen al helemaal de slappe lach toen meerdere malen een 4x4 voorbij snelde en wij achterbleven in een stofwolk. Een van deze auto's reed even naast ons om te kijken of alles goed ging, hand omhoog en gedag gezegd, waarna het duo vooruit snelde. Een melige bui van Juud en Juul volgde. Na een paar km zagen we een eerste camping. Ondanks dat dit niet de camping was die we eigenlijk voor ogen hadden, leek het ons verstandig om het bij een paar km onverhard pad en bumpy ride te houden. Toen we nog eens in ons boekje keken begonnen we ook beiden hard te lachen. Hoe kunnen drie van de vier campings, die aan dezelfde weg liggen, alleen via een onverhard pad bereikt worden en de middelste van de vier met een verhard pad? Ja dat vroegen wij ons nu ook af. De meest blonde van de 2 had de camping vandaag uitgezocht. Do I need to say more? Bij de camping aangekomen had Inge nog even bij de eerste tent gevraagd of we zo het terrein op konden rijden en waar we moesten betalen. Het hoofd van de familie Tokkie (zo omschreef Inge toen ze terug kwam in de auto) zei dat er een ranger langs komt om geld op te halen. Zij stonden er alleen al 2 dagen en ze hadden nog niemand gezien. Dat klonk goed. Wij roken een gratis campingspot! Na een rondje over de camping gereden zagen we een mooi plekje. Precies naast de auto van 2 mannen waar we op het onverharde pad nog naar hadden gezwaaid. Hilarisch vonden wij! We waren nog niet uitgestapt of we hadden al een praatje met de eerste man. Dat hij het bijzonder vond dat we met die auto daar reden en wij schoten keihard in de lach. Ja wij ook en het was ook niet de bedoeling maar ja... En het hele verhaal werd uitgelegd. We hadden al snel de lachers op de hand. Een tweede man kwam zich mengen in het gesprek, maar hij had wat mee genomen. Een bordje garnalen. Deze garnalen waren nog niet gepeld, dus de vriendelijke ogen keken me nog recht aan. Hij's fijn! Aangezien ik nooit garnalen eet en Inge garnalen eet, maar een ander ze laat pellen, werd dit een mooie confrontatie. De man deed het de eerste keer voor en bij de tweede mocht ik het proberen. Een derde man vond het ook wel grappig en waarschijnlijk was mijn gepruts samen met mijn vieze gezicht en tong uit de mond helemaal een lachwekkend plaatje. Maar goed, uiteindelijk heb ik het voor elkaar gekregen en heb een garnaal op. Niet mijn favoriet, maar voor 1 keer voelde ik me weer een survivor! Voor de grap zei ik nog: ooh this is so nice! Now we have food for tonight. Great! Waarschijnlijk namen de mannen me nog serieus, want man nr 1 begon over een supermarkt en een paar tellen later kwam hij terug met een hele jew fish!!! In de winkel zouden we een vermogen kwijt zijn, maar nu kregen we het gratis! Als een kind zo blij. Vooral toen we zagen dat de mannen de vis ook gefileerd hadden en het dus graatvrij was. We kregen nog tips voor het braden: wat knoflook, peper en zout en bakken in de olie. Helaas hadden we geen knoflook (de ramen kunnen niet zover open), maar dit werd voor ui ingewisseld. Ook lekker! We gingen als ware joop braakhekke te werk, alleen mistten we de wijn nog. Je kan ook niet alles hebben. We hadden die middag boodschappen gedaan dus voldoende voedsel. We hebben in weken niet zo'n goede maaltijd gehad! Het bestond uit gebakken aardappeltjes, vis (ieder een halve) en salade met garnalen. Aan het einde was ons maagje goed gevuld. Het enige wat alleen minder was, was dat het hele keukentje in de jucycar stonk naar vis. Een kleine poetsbeurt dan maar.  Niks is fijner dan met een gevulde maag je bed induiken. Dat hebben we dan ook gedaan. Nog een boekje lezen en vervolgens de oogjes sluiten en alle indrukken van de dag weer verwerken. Good life! Zondag 1 april Kikker in je bil? (de camping in coffs harbour had een kikkerplaag... Moet je net Inge hebben met een fobie voor deze dieren...!) Vanmorgen wilden we een beetje op tijd weg. Wie weet konden we op die manier de ranger nog voor zijn en hadden we een gratis overnachting te pakken (nog niks veranderd aan de NL mentaliteit). Een douche is altijd fijn om wakker te worden. Vandaag hadden we een koude buitendouche. Met bikini aan hebben wij het koude water getrotseerd. Ja we waren wakker heuurrr!  Daarna weer een broodje nutella gesmeerd en ons gereed gemaakt voor vertrek. Alle mensen die ons helpen geven we een klompje, en deze buurmannen hadden ons echt geholpen aan een goede en gezonde maaltijd. Een klompje waard! Deze hadden we vanmorgen dan ook gegeven. De mannen keken eerst verbaasd en moesten daarna lachen. Weer een praatje gemaakt en uiteindelijk kwam de vraag: we zien veel van zulke auto's rijden, maar hoe ziet het er aan de binnenkant uit. Het hele spul kwam naar onze auto en waren positief verrast. Misschien ook wel omdat de achterstoelen bekleed waren met handdoeken waarop schone strings te drogen lagen. Ja... We waren ook niet voorbereid op een rondleiding! Uiteindelijk de mannen weer gedag gezegd en we werden vrolijk uitgezwaaid. Wat een warmte geven die Australische mensen. Een geweldige opmerking van Inge zou ik ook niet meer vergeten: kijk zo hou je toch van Australische mannen! Ik gaf een vragende blik.. Uhm wat bedoel je precies? Nou die mannen vangen vis, fileren het, bereiden het voor het diner. Gewoon stoere mannen! Waarop ik antwoord.. Ah zo.. Maar in Volendam heb je ook veel vissende mannen. We schieten allebei keihard in de lach. Ja, stoere mannen juud! Vandaag rijden we naar Coffs harbour. Opnieuw een plaatsje aan zee. Bij een plaatselijk informatiecentrum hebben we nog naar een camping gevraagd. Drie opties en we zijn bij optie 1 gestrand. Een mooie camping waar we ons wel een nachtje kunnen vermaken. Voordat we ons wilden aanmelden hadden we een rondje gelopen over de camping. Waarschijnlijk had de bewakingscamera ons gespot want toen wij het toiletgebouw in wilden lopen, maar deze met code vergrendeld was, stond er al een man klaar om te vragen of er iets gaande was. Ik zette mijn meest onschuldige blik op, gaf antwoord en begon vervolgend te vragen naar zijn verband om zijn been. Achteraf heel hilarisch! Na het aanmelden bij de receptie zijn we direct richting strand gereden. Eerst over een pier gewandeld en naar prutsende zeilers gekeken. Moet je ook een goed huwelijk voor hebben als je samen in zo'n bootje stapt. Wij hadden mooi uitzicht. Gegarandeerd goed film materiaal. Later door gereden naar een ander punt waar allerlei rotsen in zee lagen. Plaatjes geschoten en daarna op naar het strand. Bikini hadden we nog niet aan, maar die lag achterop de stoelen. Achter de stoelen bevindt zich direct de keuken met wasbak. Daar lag het flesje wasmiddel in en die stond nog open. Gevolg: de nieuwe bikini van Juud was in de wasbak gevallen en zat helemaal onder de wasmiddel. Daar kon ik ff niet om lachen en vervolgens heb ik het hele spulletje in het wchok uitgewassen. Dat zorgde voor een plaatselijk sopfestijn. Gelukkig had ik twee bikini's mee genomen, dus de 1 lag te drogen en de ander trok ik aan. Helaas was het al later in de middag en dat voel je. Het wordt al kouder en na een uurtje trokken we onze kleding weer aan. We hadden onze zonnenstralen die middag al gevangen. Terug naar de camping waar we alleen op een veld stonden. Mooi plekkie! We hebben weer een heerlijke tonijnsalade gemaakt vanavond in de campkitchen. Overigens hebben we de afgelopen weken al zoveel tonijn op dat het beestje bij thuiskomst is uitgestorven en daarnaast hebben we al zoveel spaghetti gemaakt dat we hopen dat dit bij thuiskomst de eerste maand niet op het menu zal staan (verder hebben we geen wensen). Die avond ook even met het thuisfront kunnen skypen.  Het douchen was ook weer een spektakel. De camping was blijkbaar zo luxe, dat ze een radio in het toilet/douche gebouw hadden. Daar konden we ff mooi meezingen en swingen! Ik had ook nog een mooi babybadje gevonden, waar ik uiteindelijk ingerold ben. Past precies! De foto staat inmiddels op facebook. Wij hadden in ieder geval lol voor tien. Vooral toen bleek dat ik met een natte broek het bad uit kwam. Blijkbaar lag er nog een bodempje water in. Nee ik had niet in mn broek geplast. Kort daarvoor was ik al geweest. Al lachend en gierend liepen we daarna in ons pyjama naar de jucycar. Zondag 1 april was om en wij hadden geen grap uitgehaald bij anderen, maar hadden lol voor 10 met ons twee samen. We houden het hier nog wel even uit en schrijven jullie (soms met enige vertraging) de verhalen... 

The Blue Mountains Adventure

Dinsdag 27 maart Blue mountains zijn blauw? Na de eerste nacht waarin we met drie personen in de jucycar sliepen, hebben we in de ochtend alles ingepakt om richting de Blue Mountains te vertrekken. Voordat het trio kon vertrekken was het ruim anderhalf uur na de officiele uitcheck tijd. Gelukkig was de campingbeheerster meer geinteresseerd in haar Patience spelletjes, dan in het bij houden van het aantal gasten. Dit keer zat Juut achter het stuur, Quintie fungeerde als tomtom en Juul zat achterin bedolven en omringd met te veel tassen. Bij een iets te scherpe bocht zat Inge weer met een tassie shampoo op haar schoot. Later fungeerde de bagage als een aardig bed, want de oogjes werden soms gesloten uit vermoeidheid. Het navigeren was ook vandaag weer een hele kunst, want Sydney heeft genoeg tolwegen die wij wilden voorkomen. Missie is uiteindelijk geslaagd! Sjappooo! Na wat boodschappen gedaan te hebben, hebben we onze lunch bereidt: broodje hamburger! Jummie :) Onderweg zaten we te dollen over de naam Blue Mountains. Waarom nu blauwe bergen? Met dat we aan het geiten waren lag Quintie ineens in een stuiptrekking. Waar we bij de vorige camping al geconfronteerd werden met een vogelspin buiten op de autodeur, hadden we de beste vriend deze keer aan de binnenkant. Op nog geen 40 cm zat de niets vermoedende spin met harige poten van Quintie af. Er kwam in eerste instantie weinig geluid meer uit mijn tomtom, behalve het hysterisch wijzen naar voren. Nu verwacht je niet zo'n grote knoeperd in je auto en als je navigator naar voren wijst en een afgrijselijk gezicht trekt, dan denk je op zn minst dat je een manouvre moet uithalen op de snelweg. Nu zag ik weinig gevaar voor me en na drie keer gevraagd te hebben wat er nu was, had ik het ellendige monster ontdekt. Waaaaahh! Inge had het gevaar ook opgemerkt en in de auto werd een waar lawaai geproduceerd. Quintie kon ook weer praten en zat onderhand bij mij op schoot. Zet um aan de kant! Zet um aan de kahhaaant!! Aangezien ik heb geleerd dat je de auto niet langs de snelweg tot stilstand mag brengen, gaf ik simpelweg als antwoord: 'Neee dat kan niet'. Ik ga er bij de eerste afslag gewoon af. Dat antwoord was alles behalve bevredigend en toen de grote vriendelijke reus zich nog meer richting Quintie ging bewegen, werd het alarm op elke eerste maandag van de maand ingezet! Quintie had het zwaar te voorduren en Inge zag het al gebeuren dat harige beest ineens naar de achterkant van de auto zou bewegen. Het duo werd zwaar op de proef gesteld, want voordat we een eerste afslag hadden, moesten we een berg op. Laat de jucycar daar over het algemeen al moeite mee hebben toen we met 2 mensen op pad waren, laat staan met drie personen in de auto en 3 extra tassen. Gevolg: het autootje pruttelde niet harder dan 50 of 60 omhoog. Ik kon me telkens verontschuldigen dat ik nog steeds bleef rijden en de auto toch echt op een veilige manier tot stilstand wilde brengen. Naast het gillen (met ogen dicht) bleef Quintie maar slaan! De afslag kwam in zicht en ondanks dat ik dit ook al had gezien, kwam mijn navigator weer in haar rol. Jaja deze afslag er af. Zet m neer! Zet m neer! Juuuud, daar had je ook al kunnen stoppen! Nee meiden, dan sta ik alsnog op de snelweg. Jaaaa wat kan mij dat nou schelen, hij zit bijna bij me op schoot! Waaaaaaahhhh!!! De auto kwam eindelijk tot stilstand en iedereen zocht een vluchtroute. Als een ramptoerist of eigenlijk meer een slechte nep avontuurlijke toerist wilde ik eerst nog een foto maken. Quintie was inmiddels al op de bestuurdersstoel gaan zitten, want de spin zat nu eenmaal op haar deurpost. Een tijdschrift in haar handen om in ieder geval 'gewapend' te zijn. Twee foto's gemaakt en het tijdschrift werd een handig hulpmiddel om de spin in ieder geval naar buiten te krijgen. Poging 1: de spin werd geraakt, maar gaf niet mee en verplaatste zich alleen de verkeerde kant op. Gevolg: schreeuwende keukenmeiden. Poging 2: de spin werd wat harder geraakt en leek uit de auto geslagen te worden (ik bied direct mijn excuses aan richting de dierenbescherming), maar tot onze grote verbazing en schrik had het beestje zich net een soepele beweging staande gehouden en kroop aan de buitenkant van de auto om vervolgens onder de motorkap te verdwijnen. Echt bevredigend was dit niet, want dit beestje zouden we gewoon alsnog meenemen naar onze bestemming. Niet de bedoeling! Uiteindelijk toch maar weer de auto ingestapt en de reis vervolgt. Uiteraard niet de goede kant op, want we waren allemaal nog een beetje van de kaart... Pfff je bent gelijk een paar jaar ouder na zo'n avontuur en de oren zijn ook aangetast, maar goed wel leuk voor het verhaal! In het plaatsje ......??? ....(teveel plaatsjes met moeilijke namen gezien) hebben we een informatiecentrum bezocht. Hier werden we doorverwezen naar het infocentrum bij de blue mountains. Bij het tweede informatiecentrum werd het avontuur met de spin direct met de man gedeeld die ons kwam helpen. Na een wat warrige uitleg (probeer je in te denken dat drie giechelende meiden het avontuur willen vertellen en alles opnieuw beleven. Iedereen had weer een andere interpretatie of aanvulling, waardoor je de arme man ook bedenkelijk zag kijken) Uiteindelijk volgde het antwoord: nee dat is denk ik geen gevaarlijke spin. Hmmm... Zijn we toch iets gerustgesteld. Buiten hebben we genoten van het uitzicht. The three sisters hebben we bekeken en op de film gezet. Daarna een kleine wandeltocht op slippers ingezet richting de drie gezusters (stukken rots/berg). Als drie eigenwijze meiden hebben we het bordje 'goed schoeisel verplicht' genegeerd en zijn we een steile trap afgedaald op slippers. Toppertje! Lekker krampachtig, want bij het verliezen van de slipper had je het vaarwel kunnen zeggen en had het een nieuwe omgeving genaamd 'het ravijn' gekregen. Bovenaan de trap stond een groepje Ieren vermakelijk te kijken hoe wij dit gingen aanpakken. Gelukkig is het goed gekomen en zaten we even later weer met genoeg slippers in de auto.  Voordat we onze gratis camping gingen opzoeken, wilden we eerst nog een waterval zien. Deze werd snel gevonden, maar echt bijzonder was het niet. De meligheid sloeg toe en wat oude liedjes van musical 'heibel in de bieb' werden gezongen incl een half geimproviseerd dansje. Nee de beelden houden we voor ons zelf...  Het ritje richting de gratis camping beneden in de vallei was een ware speurtocht. Heerlijke haarspeldbochtjes naar beneden die omringd waren met bossen. We gingen echt de natuur in! Bij een splitsing werden we geholpen door een vriendelijke local. Zijn jullie op zoek naar de camping? Volg mij maar! Nja als ik de beste man halverwege de rit niet meer wilde volgen dan had ik pech, want er was maar 1 weg! Mr goed, dat ter zijde. Uiteindelijk kwam een plek wat leek op een verzamelplek van jucycars en campers in zicht en de man stopte. Dit was mogelijk niet de camping waar we eigenlijk naar zochten. Die lag nog zo'n drie km verder op, maar ook dit was gratis en het was gezellig druk. Prima! De beste man hebben we een klompje als bedankje gegeven (ze komen nog steeds goed van pas!) en daar was hij reuze blij mee. Even een fotootje om het vast te leggen en we hebben ons kamp opgezet. Het betrof niet meer dan een stukje gras waarop je met de camper mocht staan, de mogelijkheid om een kampvuur te maken en last but not least... Een groen hokje wat vroeger het schijthuis genoemd zou worden (ook het enige woord wat het verdiend). Komen we later op terug! Wij zijn direct gaan eten koken en spaghetti stond op het menu. Quintie begon al lekker met koken toen schippers en de keijzer eerst nog een lange broek aan gingen trekken. Schippers had het bed al klaar gelegd en de Keijzer had de wortelen gesneden, maar in de tussentijd was het duo al helemaal lek gestoken. Nu was het al een wonder dat de muggen nog een plekje hebben kunnen vinden op het been van Inge, want die is al aardig toe getakeld. Bij mij was het gewoon in 1 x goed raak en ik vraag me nog steeds af of ik wel gestoken ben door een mug en niet door een ander beest. Waar mijn eerdere bulten gewoon een normale grootte hadden, was het dit keer anders. Een grote dikke bult van zo'n 4 cm lang en breed, wat een ei ter hoogte van mijn hamstring werd. Jeuken!! Niet aan denken en gedachten verzetten! Eten koken! De Keijzer en de Keijzer gingen het avontuur aan en dat werd een lekkere bende! Lekker, want de maaltijd was om te smullen en een bende omdat de helft van de maaltijd gesneuveld was door het ruwe kookwerk van de twee. Er lag ook veel naast de pan, maar goed beetje poetsen daarna en niks aan de hand. De afwas werd verzameld in een vuiniszak en voor morgen bewaard. Nadat we goed getafeld hadden wilden we even naar de wc. Nou dat werd me een barre tocht! Dan denk je dat je na verschillende kampen ook best wat gewend bent, maar uiteindelijk was dit toch echt te smerig voor woorden. Een uitleg van het groene hokje: Het bevat een wc pot (jaja enige luxe geboden!) en het was handig in gebruik.  Je behoefte doen en doortrekken hoeft niet, want alles viel direct op 1 hoop. Het hokje was versierd met spinnenwebben (na het avontuur vanmiddag hebben we genoeg spinnen gezien) en al hadden er 100 toiletverfrissers gestaan... Niks had de vreselijke lucht kunnen verzachten. De franse toiletten langs de kant van de weg (jeugdtrauma) verkoos ik momenteel nog boven dit toilet. De lucht kwam je tegemoet en als je net hebt gegeten dan is dat alles behalve een goede status. Overigens vergeet ik er nog bij te zeggen dat er geen verlichting was, waardoor we aangewezen waren op onze mijnwerkerslampjes. Prima dingen, maar als je uiteindelijk besluit tussen de bosjes te plassen en je hebt dat lampje nog op je hoofd (ja je moet toch uitkijken welk plekje je opzoekt), dan weet iedereen waar jij je op dat moment bevindt en wat je doet... Kamperen is leuk, maar dit was kramperen! Ja en kramperen was het zeker, zo bleek de volgende morgen.  Woensdag 28 maart Een avontuurlijke tocht  We lagen gister al vroeg in de auto ivm de regen en vanmorgen ging ook vroeg de wekker. Drie meiden werden met een gevulde blaas wakker, maar geen haar op ons hoofd die er ook maar 1 sec aan dacht om naar het groene hok te lopen. In plaats daarvan werden de spullen snel opgeruimd en ingepakt en het toilet bij het informatiecentrum opgezocht. Ik was vandaag weer de chauffeur, want ik dacht dat moet lukken. We rijden naar boven en zijn zo bij het informatiecentrum. Daar hadden we gisteren al hele schone toiletten gezien. Helaas duurde het ritje wat langer en we zaten allemaal wat moeilijker. De drempels werden al helemaal niet meer gewaardeerd. Waar Quintie en Inge hun weg nog snel naar de toiletten konden vervolgen, liep ik op zo'n 50 m afstand. Sorry meiden, maar ik ben het stadium 'rennend naar de wc' al lang gepasseerd! Dit was vanmorgen echt ff bittere noodzaak!  Waar we gister de three sisters nog volledig konden zien, was het vanmorgen mistig en kouder. Dit geeft op zich ook wel weer een mooi plaatje, maar we waren blij dat we gister ook mistvrije foto's hadden gemaakt. Na de pauze op het toilet en een zucht van opluchting, konden we er weer tegenaan. We hadden weer een wandeling ingezet en wat voor 1..! Het begin was al een natte bende. De paden waren bedekt met plassen dus al zig zaggend liepen we op onze slippertjes naar het eerste look out point. Daar aan gekomen en wat foto's geschoten zijn we een steile trap afgelopen en dan word je even op de proef gesteld als je hoogtevrees hebt en de afgrond ligt voor je. Voor deze trap stond een rood met wit hekje. Meestal een teken dat je er niet door mag, maar hij stond open. Het papiertje wat op het hekje stond hebben we niet echt aandachtig gelezen. Quintie was de eerste die de trap af liep. Juut en juul volgde op gepaste afstand. Al snel werd het duidelijk dat dit een avontuurlijke wandeling werd met hindernissen. De bossen zijn aangetast door bosbranden en ook dit gebied had hier mee te kampen. De herstelwerkzaamheden waren in gang gezet, maar nog lang niet klaar. We liepen een trap op zonder houten vloer. Alleen de metalen contructie waarop het hout bevestigd zat, stond er nog. Daarnaast waren plassen soms zo groot dat we naast de paden liepen, half langs een boom of rots. Het meest aparte is ook dat sommige bomen echt zwart zijn van de bosbranden. Dat ziet er heel bizar uit! Aan het einde van onze barre tocht stond er zo'n zelfde wit rode hekje voor het pad, dit keer wel dicht. Dus maar even goed het briefje gelezen en het werd ons ineens duidelijk dat het pad gesloten was en het verboden was om daar te lopen... Agh kleinigheidje heb je allicht!  We hadden de smaak te pakken en een volgende wandeling werd ingezet. Dit keer naar een waterval die we gister ook hadden gezien.. Dachten we. Gister was het alleen niet zo bijzonder, maar vandaag begrepen we waarom. We stonden gister op een verkeerd punt. Oepsie! Onderweg kwamen we nog genoeg mensen tegen en velen van hen waren goed uitgerust (wandelschoenen, goed zittende wandelkleding en een tasje met waarschijnlijk eten en drinken). Wij liepen er iets anders bij: slippers (hoewel inge wel sportschoenen aan had), korte broek, tas met waardevolle spullen en 1 klein flesje water waar 3 man mee moest doen. Eten waren we vergeten. We zijn nog nooit zo slecht van huis gegaan. De tegenliggers hebben vaak genoeg gezegd: oef slippers? Jullie zullen wel natte voeten hebben! Of: jullie hadden beter goed schoeisel kunnen aantrekken. Andere mensen namen niet eens de moeite om er wat van te zeggen, maar de afkeurende blikken zeiden al voldoende! Agh ja.. Natte voeten hadden we idd, maar in ieder geval geen natte schoenen! Gelukkig hebben we de waterval ook nog van de beste kant gezien. Onderweg naar de auto zagen we een bordje staan met three sisters. Aangezien Quintie 2 zussen heeft en zij dus nr 3 is, hebben we een mooie foto geschoten. Dit is uiteindelijk een ware fotoshoot geworden. Het bordje stond wat hoog dus hebben we een kliko gepakt en Quintie is er bovenop gaan staan. Bij mij werd het nog complexer want ik heb maar 1 zus, dus het woordje three moest van de foto af. Dat werd een benauwde pose aannemen bovenop een kliko, maar agh de beelden zijn gelukt! Bij de auto, die overigens al die tijd bij een motel geparkeerd stond want daar was het gratis (en illegaal), hebben we een lekkere tonijnsalade gemaakt voor op brood. Tja, als je er toch bent! Vervolgens besloten dat we de Blue Mountains achter ons gingen laten en richting Newcastle zouden gaan. In het campingboek hadden we een camping gevonden met douche, maar toen we er bijna waren kwamen we erachter dat de camping alleen via een dirt road (onverhard pad) bereikbaar was. Laat de verhuurder van de Jucycar nu precies gezegd hebben dat we daar niet over heen mochten! Het was al wat later, zo rond 17 uur dus we gingen het maar proberen. Halverwege werd duidelijk dat het nogal heuvelachtig was en bij wat regenval kon dit voornamelijk op de terugweg voor problemen zorgen. We zijn toch maar omgekeerd. Dat keren was vrij lastig op zo'n pad, maar gelukkig had ik voor en achter iemand die aanwijzigingen gaf. Toch maar op zoek naar een andere camping. Uiteindelijk hebben we de nacht door gebracht op een zo genoemde showground. Het leek wel een paardenmanege. Een man met cowboy hoed was de beheerder en voor 10 dollar konden we met drie man overnachten en gebruik maken van normale toiletten en douches. Heerlijk! Vanavond hadden we pannenkoeken op het menu staan. Lekker makkelijk! De avond veel gekletst, gelachen, douche gepakt en lekker de jucycar ingedoken voor een goede nachtrust. Het blijft gezellig krap met 3 man op dit bed en wat een mooi gezicht als je twee moppies helemaal uitgeteld en in dromenland ziet liggen. Schippers eet snoepjes in haar slaap en Quintie snurkt. Gezellige bende!  We raken op elkaar ingespeeld. Om een vage reden ligt het dekbed altijd aan de kant van Inge en wordt ik wakker van de kou. Nu ligt dit niet aan Inge, maar waarschijnlijk meer aan hoe de auto staat. Het terug krijgen van het dekbed met 1 persoon is soms al eem uitdaging, maar met 2 personen des te meer. Hoewel.... Halverwege deze nacht werd ik weer wakker van de kou en ik trek wat aan het dekbed. Binnen no time gooit Quintie haar armen in de lucht en kan ik het dekbed met gemak terug krijgen. Verder sliep ze gewoon onverstoorbaar verder. Ik begin te lachen (bed schud heen en weer, maar geen reactie bij de andere 2 ladies) en de volgende dag confronteer ik Quintie met dit moment. Ze wist er niks meer van!! Blijkbaar deed ze dit onbewust in haar slaap. Heerlijk :)  Morgen rijden we naar Newcastle en zit ons ritje met Quintie er weer op. Zij gaat terug naar Sydney en wij rijden verder naar het noorden. 

Sydney is AWESOME!!

Vrijdag 23 maart Er zijn meerdere wegen die naar Rome (Sydney/een camping) leiden... Na een dagje Canberra zouden wij weer in de auto stappen naar Sydney! We hebben hele goede verhalen gehoord en zijn ontzettend benieuwd. Eerst even opfrissen voor vertrek. Nu wist ik van mijn jarenlange kampeerervaring dat moeders soms samen met de kids onder de douche gingen, maar het is voor mij nieuw dat een vrouw samen met haar hond een douche hokje in loopt. Voor de beeldvorming: het was een klein keffertje en was heel goed ingepakt (hondenjasje aan) en het liep parmantig naast haar baasje. Het duo wandelt het hokje in en je hoort het baasje zeggen: no dear, you have to sit over here and wait. Sit. Sit. Sit!! .... (na poging 3 zat het beestje waarschijnlijk op het juiste plekje) en vervolgens zegt het baasje tevreden: Goood! Voor deze mevrouw was haar hondje net hun kindje. Heerlijk! In ons campingboek zagen we niet heel veel campings in of rondom Sydney. Wij vonden het ideaal om de camper net buiten de stad te kunnen parkeren op een camping, om vervolgens met het ov naar het centrum te gaan en de stad te verkennen. Even bij de receptie nagevraagd welke opties we hadden. Helaas kon ze ons niet zo zeer aan campings helpen, maar voor de 2 die wij zelf al hadden gevonden had de mevrouw heel aardig een routebeschrijving uitgeprint. Super lief! In Goulburn hebben we het informatiecentrum bezocht en kregen we nog een ander boekje met campings mee. Rondom Sydney heb je ook verschillende tolwegen en na een korte uitleg en een boekje werd het ons duidelijk hoe we deze wegen konden omzeilen. Top! Uit het campingboekje van het info centrum hadden we al snel een locatie gevonden om naar toe te rijden, Cronulla.  Onderweg hebben we weer mooie landschappen gezien, maar 1 straatnaam was geweldig! Het heette Katersroad en het mooie was, hier lag een winery langs! Dat is vragen om ellende natuurlijk, maar ondanks die straatnaam zullen zij ongetwijfeld blijven roepen: very good year!! Wij zijn er voorbij gereden... Na Goulburn zijn we door Sutton Foster gereden en via Wollongong omhoog naar Sydney. Af en toe komen er toch plaatsnamen voorbij! Net voor Wollongong hadden we opnieuw een mooi ritje door de bergen met haarspeldbochten inbegrepen. Het zouden schitterende weggetjes zijn om te karten. Dave en ome John zouden dat wel kunnen waarderen. Overigens hoorde ik vandaag dat Dave 1ste is geworden op de training dus morgen pull position? Zet um op! Wij hielden het overigens bij rustig zondagsrijden en zijn heel netjes en veilig beneden gekomen. File? Nee hoor niets gezien. Wij rijden altijd voorop denk ik... Complimenten aan Inge, want zij heeft vandaag echt heel goed gereden. Zonder twijfel!  De verkeersborden uit het vorig verhaal komen weer terug, maar nu in een iets andere setting. Waar 'narrow bridge' eerder nog werd aangeduidt met een auto en een truck die meer lijkt op een koe, is nu ook in de bergen gespot. Nu alleen met de tekst: trucks on curves! Helder mensen... Overigens zou je denken dat je in Australie alleen maar bordjes hebt met dieren als kangaroos en koala's, maar ook gewoon heel hollands met koeien er op en de tekst: stock on road. Kijk daar houden we van!  Na een mooi ritje keken we dichtbij Cronulla eens naar de naam van de camping. Hiervoor was het navigeren nogal spannend, want met de drukte op de weg en alle straten en wegen, was het best even opletten geblazen. Vooral omdat we geen tol wilden betalen. Tot aan Cronulla ging het goed, maar toen ik in het boekje keek en zag dat het verblijf 'Cronulla cabbins' heet, werd het ineens pijnlijk duidelijk dat ze daar alleen stacaravans en huisjes verhuurden. Een overnachting met een camper zit er niet in, maar toch even checken. Al giechelend kwamen we het terrein op, uiteraard via de verkeerde kant. Het antwoord was duidelijk: nee sorry meiden, jullie kunnen hier niet met de camper overnachten, maar verderop (10min) is er een caravanpark en daar kunnen jullie terecht. Top. Met een kaartje waarop de dame een lijntje had getrokken tot het punt waar we de precieze locatie maar moesten vragen, gingen we vol goede moed op pad. De beloofde 10 min werden al snel een uur, want ik had de kaart op z'n kop gehouden. Het eindpunt van de vrouw nam ik als beginpunt en na 2 straten en wat afslagen was ik het spoor bijster. Inge riep bij elk bordje wat ze zag een straatnaam en ik werd onderhand misselijk van het kaartlezen en de straatnamen die werden omgeroepen werden niet door mij gevonden. Uiteindelijk na een korte stop even op het gemakje gekeken en gelukkig kon ik mij herstellen. In de buurt waar de uitleg en het streepje van de vrouw ophieldt, zijn we het maar gaan vragen, want er was geen bordje te bekennen. Waarschijnlijk willen ze geen gasten ontvangen.  We hebben het uiteindelijk gevraagd aan een oud echtpaar die het gras aan het maaien was (grass cutting). De taakverdeling was duidelijk: de man maaide het gras en de vrouw keek als opzichter toe. Zo hoort het ook! De vrouw wist het caravanpark te vinden, maar haar uitleg liet wat te wensen over. Na onze vragende blikken, maar vooral na het moment dat de man zich er mee ging bemoeien, besloot the old lady in haar auto te stappen (was net een bassie en adriaan auto, in het blauw) en ze zou ons daar naar toe rijden. Ik stapte bij haar in de auto en inge reed met de camper er achteraan. Wel erg vreemd om bij een onbekend persoon in de auto te stappen, maar ik dacht: deze oude mevrouw kan ik hebben! Ik was nog niet ingestapt en de dame begon al over dementie. Hij's fijn... Gebracht worden door een dementerende vrouw, een avontuur op zichzelf! Later begreep ik van Inge dat de man nog nooit van de stad Canberra had gehoord (onze vorige bestemming, de hoofdstad!!) dus grote kans dat de vrouw over haar man praatte en niet over zichzelf. Het reizen ging goed en de vrouw had het park gevonden. Helaas was ze te ver doorgereden en konden we niet meer direct afslaan, dus dat werd een extra rondje van de zaak. Geen probleem! We hadden vandaag al veel meer rondjes gereden, dus deze kon er ook nog wel bij! We hebben de lieve vrouw 1000 maal bedankt voor dit attente ritje en ze zou zeker een klompje moeten krijgen, maar helaas had ik die te ver opgeborgen en de vrouw reed al weg. Helaas! Ik hoop dat de vrouw, dementerend of niet, de weg naar huis heeft terug gevonden en dat haar man niet vergeten was dat hij het gras aan het maaien was ipv aan het knotwilgen.  Bij het caravanpark was er nog een plekje over en al snel werd duidelijk waarom. Een overnachting kostte 45 dollar!!!! Het was al later, dus we hebben het maar geaccepteerd en vanuit de auto direct naar een andere camping gebeld en gevraagd hoe duur de overnachting daar was. 10dollar goedkoper en dichter bij de stad. De keuze was snel gemaakt. Morgen rijden we naar de andere camping! Bij aankomst hebben we een heerlijke salade gemaakt en die avond puffen we nog even uit van de hectische dag. Er was even storing bij de juudjuud, maar we hebben er keihard om gelachen. Na vandaag zijn we wat dollars lichter en hebben we wat extra benzine verbruikt, maar goed we hebben ook extra sightseeing gedaan. Hoewel ik dit voornamelijk met de kaart voor mn neus heb mee gemaakt....  Ohja.. En Inge heeft zoveel muggenbulten op haar benen, dat we boter kaas en eieren kunnen spelen. De rondjes staan er al. We hoeven alleen de kruissies te plaatsen. Sneu!  Bij vertrek hebben we mijnwerkerslampjes mee genomen  en deze hebben we al veelvuldig gebruikt. Wat een uitvinding! Elastiek met lamp op je hoofd en je kan een boekje lezen / tas inpakken of uitpakken etc. Charmant is het niet, maar ideaal! Andries en Ingid bedankt!!  Zaterdag 24 maart Sydney is the place to be... Vandaag zijn we weer vroeg vertrokken, hoewel... Vroeg?... De wekker stond vroeg en uiteindelijk na een paar keer snoozen was Inge de held om als eerste te gaan douchen. Ik lag nog zo lekker! Vandaag hadden we dezelfde taakverdeling als gister. Blijkbaar had Inge nog steeds meer vertrouwen in mijn kaartlees'kunsten' dan in die van haar en autorijden vind ze prima, dus de keuze was ff snel gemaakt. Gelukkig heb ik dit keer het vertouwen van Inge niet beschaamd en we kwamen zonder veel gekke dingen aan bij de camping. De camping in Rocksdale was ons nieuwe verblijf voor de komende dagen! Bij aankomst dachten we netjes op de bel te drukken voor een dichte kantoordeur. Dit vonden wij zelf ook nog al vreemd en toen er weinig activiteit gespot was, werd er voor een tweede keer aangebeld en ook net ff wat langer. Dat was blijkbaar voor de receptioniste / campingeigenaresse reden genoeg om zichzelf met haar bureaustoel naar de deur te verplaatsen en vanaf de andere kant van het pad te roepen: office is over here!! (probeer deze laatste zin nog een  keer hardop te zeggen, zonder een gebit in...) Oh goeie genade, fopje flauw mopje en kleinigheidje heb je allicht. We stonden dus voor een verkeerde stacaravan. De vrouw was verder heel aardig en heeft ons nog wat over Sydney verteld. De route naar het treinstation was 20 min lopen en vervolgens een 15 min met de trein naar Sydney centrum en we waren in een bruisende stad.... Geweldig!  Voordat we naar de stad gingen, hebben we onze camper naast een kanaaltje gezet (deze was echt heel treurig. Stap je er in dan ben je tot aan je knieholte nat en sta je tot aan je kuiten in de modder..). Na het bedje opschudden, tassie 'cityproof' gemaakt te hebben en de stoeltjes in de zon te plaatsen, hebben we nog genoten van de heerlijke salade waar we gister te veel van hadden gemaakt. Goede bodem voor een dagje wandelen! De wandeltocht naar het treinstation ging vrij soepel. Het was heerlijk zonnig weer. Helaas reden de treinen dit weekend niet, maar een directe busverbinding was de goede oplossing. Met het ticket dat wij hadden gekocht konden we gebruik maken van alle bussen, trams en ferry's. Daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. Bij de bus stond een ouder vrouwtje met pen en papier in de hand alle passagiers naar de goede bus te leiden. Bij terugkomst diezelfde avond dachten wij dezelfde vrouw nog steeds te zien staan. Ongelooflijk wat een baan! Wat ze nu ook telkens opschreef was voor ons een raadsel... Misschien was het haar sudoku puzzel. In de bus, net voor het eindpunt, zag ik een bordje met informatiepunt staan. Dat leek ons handig om wat meer info over de stad in te winnen. Na 2 bordjes hield ineens de bewegwijzering op en hadden wij nog geen informatiepunt gezien. Vervolgens aan wat mensen op straat gevraagd, maar  die keken alsof ze water zagen branden. Het toppunt was een antwoord: ik heb eigenlijk geen idee, maar in dit deel van de stad komen eigenlijk de toeristen nooit.... Uuhm oh oke?! Uiteindelijk maar onze kaart aangehouden die we op de camping kregen en die was prima. Uiteraard wilden we naar de harbour bridge en het opera house lopen. Na een paar meter keken we elkaar al aan... Deze stad is het helemaal! Je voelt het, je ziet het en je merkt het. Deze stad leeft!! Heerlijk! Onderweg naar de spots, liepen we langs wat parkjes. Heerlijk met een bakkie koffie in het park gezeten. De zon scheen volop dus we zijn uiteindelijk lekker onderuit geploft en van het heerlijke weer genoten. Koekie dr bij en vooral heel veel meeuwen en duiven om ons heen. Die loeren lekker op de koekies, maar alles is voor Bassie! Na de ietwat lange pauze in het park, hebben we de tocht voortgezet. Heel wat fotootjes geschoten en we hadden een plaspauze in de bibliotheek. Deze was druk bezet en het was muisstil. Wij vroegen netjes aan de man bij de ingang of we gebruik konden maken van het toilet. Waar wij nog zachtjes onze vraag fluisterend stelden, gaf de man op normale toon antwoord. "ja hoor geen probleem. De damestoiletten zijn hier de trap af, voorbij de kluisjes aan je rechterhand". Ah... Bedankt! Doordat het muisstil was, wisten alle aanwezige in de bieb dat dit duo de toiletten ging bezoeken. Hij's fijn! Eenmaal op de boulevard aan gekomen, vielen de mondjes weer van verbazing open. Wat gaaf!! De terrasjes waren druk bezet in het weekend en het plaatje van de Harbour bridge en het Opera House was geweldig! We hebben ons prima vermaakt en de ferry gepakt naar de andere kant van het water. Wat een vrijheid voel je als je op het water zit. Ineens twijfelde ik of een studie aan de universiteit van Sydney niet nog een optie is. Het is niet te beschrijven hoe fijn deze stad is. Dat moet je simpelweg ervaren... Helaas was de realiteit ook dat ik me had moeten insmeren. Binnen no time was ik veranderd in een kreeft. Mooi rood is niet lelijk. Vooral niet als je hemdje fel roze is..  Deze avond hebben we met een patatje vanaf de kant toe gekeken hoe mensen hier de avond in gingen. Veelal (heeeel) netjes gekleed en de dames lopen op onmogelijk hoge hakken. Voor de entree van een hippe tent werden de slippers pas verruild voor de hakken. Voor deze ladies hoop ik dat ze zitplaatsen hadden of een sterke man als steunpilaar..  Met veel indrukken en vol enthousiasme zijn we die avond weer op tijd terug gegaan naar de camping. Weer ontzettend gelachen op de terugweg, maar geen idee meer waarom (dat zijn vaak de beste momenten). Bij de camping hebben we ons nog vermaakt in de tv kamer. Beetje lezen, kletsen met een Engels stel dat dronken was, dus na drie verschillende vragen begon het gesprek opnieuw bij vraag 1. Best grappig om dan elke keer verschillende antwoorden te geven. De apparaten hadden we ook weer deelw opgeladen en hupsakeessie het campertje weer in. Op naar een volgende dag Sydney!! Zondag 25 maart We behouden onze heerlijke acties en vooral de slappe lach! Het vroeg opstaan wordt moeilijker en moeilijker en vooral als jij je bedenkt dat het zondag is. Gevolg... Lekker laat op! Naast de camping, aan de overkant van het water lag een sportveld. Kinderen speelden al vroeg hun wedstrijd rugby / american football. Langs de kant hoorden we ook wat ouders supporteren. Run johnny! Run!! Ik denk dan elke keer weer aan het voetbal. Afkicken valt me zwaar. Zelfs na een lange blessure. Vandaag stond opnieuw een dag Sydney op de planning, maar voornamelijk het strand. Is dat mogelijk in de stad? Jaaaaa zeker wel! Helaas was het weer vanmorgen wat minder en begonnen we met regen (ja ik tel vanaf het moment dat wij ontwaakt waren..). We laten ons niet tegen houden door een beetje regen, maar de bikini lieten we voor wat het was. Toch maar weer een dagje sightseeing, want de stad heeft genoeg te bieden! Het mooie is overigens dat Inge haar hemdje al op allerlei manieren heeft aan gehad: op de juiste manier, binnenste buiten, op zn kop etc. En ik tover nog steeds een nieuw schoon kledingstuk uit de tas. Het verschil moet er zijn! (waarschijnlijk de extra kilo's in de tas...).  In Sydney zijn we naar een andere haven gelopen. Geloof het of niet mensen, maar ik heb zelden zo veel lichaamsbeweging gehad als in de afgelopen weken. Voordat we in de haven aan kwamen, hebben we eerst nog een kleine indoor markt bezocht. Alles wat je aan raakt, of zodra je net ff iets langer naar een product kijkt, dan komt de kraamhouder direct naar je toe.. Special price for you! Do you like? Uiteindelijk wel nog een klein riempje gekocht. Altijd handig. Sanne Bonnes (alias Yang) had voor vertrek al de tip gegeven een riem mee te nemen, want gedurende de reis gaat je broek wat losser zitten. Dat klopt!! Gelukkig had ik al een riem bij, maar dit kleine riempje in een andere kleur komt ook zeker van pas!  Bij de haven aan gekomen was ons oog gevallen op het rockcafe. Daar moest Inge toch even een foto van maken (onderonsje met di papa). Daarna hadden we het gebouw van de Rabobank gespot. Super grappig en als trotse Dutchies en herkenning van de werkplaats voor Inge, is dat uiteraard ook op de foto gezet. Ondertussen op een bankje geploft naast een Australische man. Ff rustig mee gekletst en hij gaf ons nog wat tips. Altijd leuk. Toen wij hem vroegen naar een subway of een ander tentje waar we een (gezond) broodje konden halen werd het ff stil. Ineens werd de gps uit zijn tas getoverd en hupsakeessie een subway gelokaliseerd. Helaas wel aan de andere kant van de stad, wat in Amsterdam het 'red area district' wordt genoemd. Hmmmm... Omlopen is geen hobby dus uiteindelijk maar verder gelopen en op nog geen 100 meter lopen een subway gevonden. Kijk de aanhouder wint!  Bondi beach, ook bekend van tv, wilden we uiteraard zien. We zijn met de bus die kant op gegaan. Een korte stop bij station bondi junction waar we blijkbaar moesten overstappen. Gelukkig hebben we ons mondje bij en zijn de mensen hier altijd bereid je te helpen. De volgende bus dus snel gevonden. Joris vertelde in mijn boekje, surfdudes zijn stom! Nou Joris ik kan je vertellen, je mag er alles over zeggen maar het moment dat ze een goede golf pakken of zodra ze met plank en al de zee uit lopen en jou op het strand voorbij lopen (wetsuit half open dus six pack is duidelijk zichtbaar)... Noouuu dan heb ik goed uitzicht! We hebben lekker van het uizicht genoten en ook een wandeling over het strand gemaakt. Nu ging ik al snel dichtbij het water lopen, aangezien ik anders al ploeterend door het zware zand loop en ik net moeder gans imiteer met flippers aan. Kan je zeggen, niet charmant! Al snel hadden we een melige bui toen we de life guards hadden gespot. Hey Ing! Als ik nu net doe of ik hier door de stroming wordt mee genomen. Krijgen we dan een Baywatch scene waarbij Mitch me komt redden? Antwoord van een lachende Inge.. Kwit nie! Probeer ut eens! (dat platte taaltje krijg je er nog niet uit geramd). Gevolg: ik zwier wat door het water dat hoogstens tot mijn enkels komt, totdat ik half over mijn voeten struikel en net ff wat harder mijn voeten in het water kletter... Schaterlach tot gevolg, maar helaas geen baywatch in actie. Droom is nog niet uit gekomen....  Het werd alweer wat later en we besloten weer richting bus te lopen. De eerste bus aangehouden en deze was nog helemaal leeg, dus die opmerking maakte ik ook naar de buschauffeur. Ja zegtie.. Dit is ook mijn eerste stop/halte! Ah dat is de verklaring... Blond! Jullie begrijpen al, de intelligente en charmante acties ben ik nog niet verleerd en lachen al helemaal niet! Onderweg bedachten we dat we allebei geen zin hadden om nog te koken. Een pizza leek ons een goede optie. Na een pizzaria of 3 voorbij te rijden, uiteindelijk toch maar op stop gedrukt en een pizzaria in gelopen. Liedje op de achtergrond: kheb toch zo'n zin in een pizza calzone!! (gezongen door Inge) en ik maak 'm af: ooeehhooeehhoooeeeee!!! Kortom, twee pizza calzone besteld. Die dachten we mooi in het zaakje op te eten, maar helaas kregen we de pizza's als take away mee. Geen probleem riep ik nog, we halen gewoon wat plastic bestek aan en we eten de pizza op een bankje langs de weg op. Zo gezegd zo gedaan. Daar zaten juut en juul op de hoek van een te drukke straat een pizza te eten. We hebben wat lachende mensen voorbij zien komen en wij lachen gewoon doodleuk terug, alsof er niks aan de hand was. Zo gelachen!! Buikpijn zelfs, hoewel we dat ook kregen doordat de pizza te groot was. We hebben nog wat hilarische foto's geschoten, maar ongetwijfeld een momentje waar je bij had moeten zijn! Het maagje was gevuld en we gingen weer terug naar de bus. Met nog zo'n 100 m te lopen zagen we onze bus stil staan bij de halte. Ik heb gepiest van het lachen. Inge liep op haar slippertjes, met rugzak op, al zwierend door de mensen (lees: recht zo die gaat) en ik hupte er met tranen van het lachen achteraan. Eenmaal in de bus aan gekomen heeft inge blijkbaar niet voorop gekeken wat de bestemming van deze bus was en vroeg dit aan de buschauffeur. Hij antwoordde: ja ik rij daar naartoe wat er voorop de bus staat en Inge zegt heel bijdehand: ja, maar ik had geen tijd meer om te kijken en ben zo in de bus gestapt. Bus was bommetje vol en wij keihard lachen! Op zulke momenten komen de volgende liedjes in mij op: hey buschauffeur de hele bus moet pissen of hey buschauffeur we gaan je bussie slopen! Neeeeee we zijn gewoon braaf blijven staan, half hangend aan een paal onder een stinkende oksel van de buurman. Good life! Bij de camping aan gekomen zijn we lekker gaan slapen. Morgen gaan we Quintie ophalen. Super stoer!!!  Maandag 26 maart Het weerzien met Cabauw! Vannacht had Inge niet zo goed geslapen. Ze wist zelf ook niet waarom, maar misschien wel omdat Quintie kwam :) inge ging al lekker vroeg uit de camper en wat apparaten opladen. Om half 11 zou Quintie arriveren in Sydney en de trein pakken naar het treinstation bij ons in de buurt. Met enige vertraging heb ik ook een douche genomen, campertje opgeruimd en in de tussentijd belde Quintie al dat ze op het treinstation stond met drie tassen maar liefst! Wat een gesjouw! Ik heb Quintie opgehaald en 'illegaal' op de camping gebracht. Heerlijk om weer familie te zien! We hebben nog een broodje gegeten en Quintie moest nog even een wasje doen, aangezien de balsanico azijn een ravage had aangericht in haar tas. Goed spul en kleinigheidje heb je allicht! (uitleg van Quintie: ja in de 18 uur durende busreis dacht ik ineens, wat ruik ik nou? Maar dat bleek mn eigen tassie te zijn!). Voor vertrek naar de stad zat Quintie al met verbazing te kijken naar Juut en Juul in actie. Ja we hebben ook een heuze taakverdeling die er de afgelopen weken is ingeslopen en dat is nogal vermakelijk. Inge beheert de slaapcabine. Dat wil zeggen: elke ochtend wordt het bed afgebroken, aangezien de stoelen anders te dicht op het stuur en dashboard staan. En na elke reis wordt vervolgens het bed weer neer gelegd. Ik bemoei me daar niet mee, want Inge heeft haar eigen systeem en om dat succesvol te laten verlopen moet ik me daar vooral niet mee bemoeien. Gaat me prima af! Het achterste gedeelte, ook wel keuken en opslag is mijn pakkie aan. Dat wil zeggen: elke ochtend en middag smeer ik de broodjes en ruim ik de rommel op. 's Avonds koken we samen, tenzij iemand daar even echt geen zin in heeft. Dan kan diegene ff lekker uitrusten. De vaat doen we ook samen. Aangezien ik een plaatselijke overstroming veroorzaak met het afwassen en Inge net ff wat subtieler is dan ik, doet zij het afwassen en droog ik af. Ook weer helder. We zijn verder ook op andere gebieden een topduo. Om de een of andere vage reden drink ik nooit het laatste slokje uit de fles of beker op. Hier ben ik overigens ook pas achter gekomen toen ik Inge leerde kennen en zij mij hier op wees. Tijdens deze reis neemt Inge deze taak dus gewoon verder over en er wordt geen flesje weg gegooid voordat Inge het laatste slokje op heeft. Met het brood zijn de rollen omgedraaid. Als het brood wat ouder is dan is Inge in staat dit weg te gooien en kontjes eet ze al helemaal niet. Daarentegen vind ik de kontjes wel lekker en het ietwat oude brood besmeer ik gewoon met wat extra beleg en ik drink wat extra water om het weg te spoelen. Hupsakeesie! Vullen we elkaar toch lekker aan! Afgelopen weken hebben we ook al zo vaak dubbel gelegen, omdat we op dezelfde momenten dezelfde dingen hardop zeggen. Corne het was dus niet eenmalig toen we op stap waren!  Het was alweer wat later toen we richting Sydney vertrokken. Dit keer per trein, want de werkzaamheden aan het spoor waren over. We hebben lekker door de stad gelopen en zijn uiteindelijk op de ferry gestapt richting Manly beach. Onderweg uiteraard heerlijk bijgekletst en vooral familie en afstudeer gerelateerde dingen werden besproken. Drie afgestudeerde communicatiewetenschappers op een rijtje. Dat hebben we mooi even geflikt, maar zelf stilstaan bij de 'prestatie' deden we niet echt. We zeiden dit wel tegen elkaar, maar zodra het tegen jou of over jou gezegd wordt dan zijn we ineens bescheiden en volgt het antwoord: tja het is toch logisch. Het is gegaan zoals het is gegaan. Hmm.. Eigenlijk durf ik best wel te zeggen dat we inmiddels alledrie trots zijn op het behalen van de studie en dat het misschien toch best wel een beetje bijzonder is.... Oke genoeg hierover!... Manly beach was heerlijk! Voor het eerst lekker in bikini op het strand gelegen. We hebben Quintie vriendelijk doch dringend verzocht haar kleding nog ff wat langer aan te houden, aangezien we anders duo penotti praktijken zouden krijgen. Pfffff wat is die bruin zeg!! Ondanks dat ik toch echt in mn bikini op het strand lag, leek het net of ik mijn broek en shirt nog aan had. We lagen overigens naast een surfplank van de lifeguards. Wij hadden als filosofie dat dit een beetje wind zou tegen houden....  Natuurlijk moesten we het water in, want dat hoort er bij. Inge liet dit graag aan haar voorbij gaan en familie de Keijzer ging dit avontuur aan. Het water was koud en beetje voor beetje liepen we verder het water in, tot het moment dat de twee dames terug in de tijd gingen en zich als twee kleine kids in het water vermaakte. Hotseflots duiken in de golven, koppie onder en weer een paar liter water ingeslikt. Af en toe de bikini wat recht trekken, want de stroming was hard. Quintie had het daar zo druk mee, dat ik bang was binnen no time een stuk bikini van haar van het strand te moeten plukken. Volgende keer even kijken of de bikini dus wave proof is lieve nicht ;) maar dit mocht de pret niet drukken.  Onze kunsten in het water bleven niet onopgemerkt. Quintie en ik liepen als twee verzopen katjes uit het water richting de handdoeken. Binnen een paar tellen kwam er een Aziatische vrouw aan met fotocamera. Zij wilde met ons en voornamelijk het lifeguard surfplank op de foto. Wij hebben gegierd van het lachen en met ons de andere mensen op het strand. Quintie was op dreef en betrok er nog 2 voorbijgangers bij. Twee jonge jongens die ook keihard moesten lachen. Het vrouwtje had geen idee en lachte vrolijk mee. Wij hadden lol voor 10 en melden ons binnenkort aan voor de nieuwe serie Baywatch.  Uit het water en een zak chips verder (waarom krijg je na het zwemmen altijd trek in chips of patat?) was het al wat later en kregen we het wat koud. We hebben ons maar omgekleed en klaar gemaakt voor de avond. Waar Juut en Juul eerder nog in de wc hun ondergoed droogde onder de warme luchtblazer voor de handen, gebruikte Quintie dit zelfde apparaat als fohn. Op de hurken onder het apparaat zittend werden de haartjes wat droger. Het mooie was dat iedere voorbijganger dit kon zien, aangezien dit schouwspel zich afspeelde voor de opening van het gebouw. Dat Quintie ook steeds vindingrijker is geworden bleek de paar momenten er na. Oohh drogist! Ff wat mascara op doen met een tester (ze staat ff uitgebreid voor de spiegel). Vervolgens: zo en nu zou een deo ook wel lekker zijn. Inge en ik gingen alvast op zoek. Ja hoor wel wat gevonden, maar de kassa was dichtbij. Quintie volgde wat later: jaaa ik heb ff wat oogpotlood op gedaan om een lijntje te trekken. Hebben jullie deo gevonden? Ja hoor, hier. Alleen het meisje achter de kassa kijkt hier heen. Oooh zegt Quintie hardop, alsof het kassameisje Nederlands verstaat: hmm was het deze deo dat ik had? (ondertussen twee keer onder de oksels spuiten). Nee dat was hem niet, maar hij ruikt best prima! Zo ik kan er weer tegenaan vanavond. Ik ben er klaar voor. Juut en juul keken elkaar aan en schieten in de lach en als een stelletje groentjes lopen we zonder oksels voorzien van deo achter Quintie de bagpacker aan. Heerlijk! In een eerdere reis door de outback had Quintie kennis gemaakt met Andrea, een Italiaan die momenteel in Sydney werkt. Ze hadden even contact gehad en we hadden die avond afgesproken om in het park te bbq'en. In de parken staan over het algemeen wat bbq's die iedereen gratis mag gebruiken. Super leuk, want dit zorgt ervoor dat er overal groepjes in het park zijn. Ideaal! Moeten ze in NL ook invoeren! Inge heeft nog een trui gekocht want ze was wat warms voor die avond vergeten en 's avonds koelt het toch behoorlijk af. Wat boodschappies bij de Aldi gedaan, een fles rode wijn bij de bottle shop en terug de ferry op. Het was al behoorlijk laat toen we Andrea ontmoette. Een heerlijk spraakzame jongen van hooguit 1.65 meter die op z'n Italiaans graag zijn handen gebruikt tijdens het praten. Een lange wandeltocht werd ingezet naar een park met bbq. Daar aan gekomen zagen we een groep gebruik maken van de fasciliteiten. Gelukkig waren zij al klaar. Het was een groep Tjechen met een gids die het avondeten had bereidt. Veel eten was er nog over, waaronder een bak met kangaroo biefstuk en uitjes. De aardige man gaf ons nog wat kangaroo vlees, bordjes en bestek. Net toen we ook onze eigen hamburgers hadden gebakken, ging de bbq uit. Blijkbaar kan je in de stad maar tot een bepaalde tijd bbq'en. Uiteindelijk zijn we op een picknicktafel neer geploft en hebben we geproost op een goede tijd in Australie. Aangezien ik geen rode wijn fan ben, was ik blij dat onze wijn fruitig was waardoor je het geen echte rode wijn meer kon noemen. De twee flessen die Andrea had mee genomen was dan niet echt mijn cup of tea. Conclusie: juud hielt het schappelijk bij 2 glaasjes rode fruitige wijn en Quintie, Inge en Andrea dronken samen de 2 andere flessen leeg, inclusief het eerste glaasje fruitige rode wijn. Na een gezellige avond werd dat een vrolijke rit terug naar het treinstation en de camper. Wat een heerlijke avond!  Eenmaal in de camper was het wat passen en meten in bed, want 3 man in een jucycar is een uitdaging. Familie de Keijzer was zo vertrokken, maar Inge had wat meer moeite met slapen zo bleek de volgende morgen. Ze zei: Ja, allereerst wist ik al dat Juud sliep, want die heeft een schokreactie en dat is het teken dat ze is vertrokken. Vervolgens hoor ik vrij snel daarna wat gesnurk. Dat bleek Quintie te zijn die inmiddels ook in dromenland was. Op zich niet heel erg, maar wel als mijn plekje steeds kleiner wordt en ik in het gat naast de deur wordt geduwd. Kortom, dat werd een lange nacht voor Inge zonder al te veel slaap. Quintie antwoord vervolgens een beetje schuldig: ja sorry, maar geef mij een bed of een stoel in de bus en ik ben zo vertrokken. Ik kan er ook niks aan doen. Juud begint hard te lachen.. Tja het enige wat ik hier op kan zeggen is dat ik bang ben dat dit in de familie zit!... Excuus! Om een lang verhaal kort te maken... Het is hier fantastisch!!! 

De 1000 km grens is bereikt!

Dinsdag 20 maart A long trip ... Orbost is de laatste stop uit ons vorige verhaal, deze camping bleek na wat info te hebben ingewonnen onlangs nog onder water te hebben gestaan. Best raar als je daarover denkt, wat dat betreft zijn we 'precies' op tijd. Nu is het weer ook heerlijk, in plaats van de regen van afgelopen tijd. Na de overnachting in Orbost zijn we vertrokken in de richting van Bateman's bay. Juud haar nek gaat gelukkig beter dus ze is weer achter het stuur gekropen, nu mag ik mijn kaartlees kwaliteiten weer gaan tonen (ahum).  Onderweg hebben we geluncht in Pambula even een plaspauze ook. Die koffie onderweg is geen slecht idee, al worden ze met de dag duurder. Ongelooflijk.  Daar hebben we ook weer een brood gekocht, dit keer bij de spar. We doen ons best om het zo goedkoop mogelijk te houden/te maken maar het wordt ons belachelijk moeilijk gemaakt ;). Zelfs de australiers klagen er over. Kun je nagaan. Na Pambula bleek het nog 181 km te zijn richting Bateman's Bay. De km teller staat inmiddels op 798 (vertrokken op 589) dus we zijn hard op weg naar de 1000 km zo blijkt ;).  Tijdens het rijden komen we steeds weer door dorpjes waardoor je goed je snelheid moet terugdringen. In australie krijg je bij 6 km te hard al een dikke vette bon te pakken (lees: $240).  Zo komen we onderweg ook een plek tegen of national park (konden niet precies ontcijferen wat het was) waarop Yellow ... point stond. Precies toen we daar aan kwamen rijden kwam er een kanarie gele auto uit die weg gereden die precies onder het woord 'yellow' ging staan ;). How funny is that. Wij hadden iig grootste schik.  Ook zien we de meest creatieve borden onderweg. Die australiers kunnen er wat van. Je zou bijna zeggen dat ze ware kunstenaars hebben ingehuurd voor het ontwerp. Zo ook degene die we tegen kwamen als waarschuwing voor een 'Narrow Bridge' (smalle brug). Het lijkt wel een auto met een koe als tegenligger. Dit bleek een vrachtwagen te moeten voorstellen kwamen wij na het tweede bord achter. Pfoe zegt juud, ben blij dat er iig onder staat waar we voor op moeten passen anders moest je wel heel veel fantasie hebben. Tevens begrijp ik nu waarom papa vaak zegt dat ze voor elke beweging en gedrag, goed dan wel fout, een bord hebben want soms zie je door de bomen het bos, of eigenlijk het bordje, niet meer. Maar goed ze wilden ons vast alleen maar helpen hiermee ;). 't kan maar duidelijk zijn.  Onderweg hebben we nog een stop gemaakt in Eden en daar foto's gemaakt van de zee. Omdat dit net over de grens is van New South Wales hebben we onszelf verwelkomt in deze nieuwe staat. Mochten de foto's ooit een keer gaan lukken (het ligt bij de reisblog inmiddels) dan zul je die langs zien komen!  Omdat we inmiddels steeds door de bergen rijden laat het bereik van de radio ons in de steek. Nou kan ik ook niet heel warm worden van de muziek die ze hier luisteren, maar iets is beter dan niets ;). Daarom hebben we daar wat op bedacht en verdiend mijn iphone inmiddels een staande ovatie. Hij dient niet alleen als zaklamp of telefoon, maar nu ook als jukebox! De telefoon met de boxen naar achter in het lege vakje boven de radio in het dashboard geeft extra volume, wat  garant staat voor een heerlijk stukje meezing muziek met schrale keeltjes als gevolg. Met Marco Borsato, Bløf en vele anderen vliegen de km's onder ons door (Guusjeeee). Het uitzicht dat steeds voor ons opdoemt en af en toe een 'whoow' verdiend maakt het helemaal af en doen zelfs de vele 'road work ahead' borden vergeten. Heerlijk wat een vrijheid!!! Na een lange rit komen we aan in Broulee net voor Bateman's Bay. Dit kleine plaatsje heeft een klein vliegveldje (voor sportvliegtuigjes) en ligt aan een rivier. De camptaker was gauw ter plaatse toen we het terrein opreden en na het betalen rijdt hij vooruit om ons wat plekjes te tonen uit de wind (wat een service). Hier is open vuur maken iig niet verboden want op plekje nummer 1 ruiken we na 5 seconden al bijna als een aangebrande marshmellow,waardoor we tegelijk roepen; die andere graag ;). Het tweede plekje blijkt prima geschikt voor onze camper en binnen5 min is het bed opgeschud en zitten we in de zon te bakken met een zakje chips, want dat hadden we wel verdiend vonden wij zelf. Na een keer of 4 te hebben verkast (de zon verdween steeds achter de bomen) hield ik het redelijk voor gezien en ging eens een kijkje nemen bij de douche. Juud had deze al een beetje verkent en kon mij dus een beschrijving geven. Die was kort en bondig: weinig privacy dus doe je bikini maar aan. Zo gezegd zo gedaan en we hebben ons gewaagd aan de eerste echte koude douche. Wat een hero's zijn wij al zeggen we het zelf. Maar na zo'n douche voel je je dus als herboren :). Heerlijk. Toen we allebei zover waren hebben we het fornuis weer tevoorschijn getoverd en zijn we weer spaghetti gaan maken. Dit gaat prima overigens. Ditmaal spaghetti met stukjes hamburger (over van die dag ervoor en opgebakken). De overbuurman kwam nog vragen (een beetje tipsy als je het mij vraagt) of we ons kwamen opwarmen bij het vuur, maar na zo'n lange rit (meer dan 900 km op de teller) waren we allebei te moe en zijn we voldaan in slaap gevallen. Overigens vergeet ik te vermelden dat we hier aangenaam kennis hebben gemaakt met een groepje, zwerm of clubje zeer irritante beesten. Muggen schijnen ze te heten (bij ons in Sleeuwijk beter bekend als, juist ja ;)). In de Jucy car aanbeland dus last van dikke grote jeukende bulten. Aaahh not so nice. Woensdag 21 maart Een heftige bergetappe zo bleek :)... Wakker worden in een te muffe Jucy car, wat bleek alle ramen beslagen. Haha hadden we samen flink liggen snurken ofzo ;). Het bed is zo opgeruimd en alle spullen liggen weer op hun plek. De camptaker nog even aan zn jasje getrokken voor een goede camping in de buurt van Canberra. Hij vertelde dat zn neef een camping daar runt en ook een surfschool en zn andere neef ook. Haha, ook voegde hij er aan toe: lookout because they are very hansome. Yeah right ;). Na een korte stop om de ramen even af te doen zijn we vertrokken richting Bateman's Bay. Hier zijn we al best wel snel (voor 12.00) waardoor we een klein rondje door de stad toeren en wat foto's schieten. Onderweg zien we een shopping centre en valt ons oog op het bord: Aldi, ook de Kmart kwam al gauw in zicht dus zijn we op zoek gegaan naar een gratis parkeerplaats. Die waren er namelijk wel, maar dan moesten we eerst uitvinden hoe we daar konden komen. Twee rondjes later staan we gratis en ong. 5 a 6 min lopen van de Aldi en Kmart af. Ideaal dus. Voordat we naar binnen gaan bij de Aldi spreken we af dat we alleen dat kopen wat we nodig hebben ;). Binnen constateren we dat er helemaal niet zo veel verschil is met die andere grote supermarkt, ja bij de kassa zien we het. Je moet zelf inpakken ;). De K mart heeft juud nog even leeggekocht door nog wat hempjes aan te schaffen (bij vertrek zat haar bagpack vol, maar in Australie bleek dat ze de hempjes was vergeten... Lekker bezig Freek!) en een engels boek ;). Kan ze in de verloren uurtjes lekker relaxen.  Na Bateman's Bay rijden we gelijk weer de bergen in. Nu zijn we dit inmiddels wel weer gewend dus kijken we daar niet gek meer van op. Echter hebben we nu bijna het gaspedaal op de bodem en rijdt ons ventje niet meer harder dan 40 en een beetje. Ineens zijn daar ook Oosterijkse praktijken met een drietal haarspeldbochten waardoor we ons automaatje horen brullen. De man van de autoverhuur vertelde nog dat we een L en een 2 voor in de bergen hadden (joost mag weten waar dit voor staat, we maken er een prijsvraag van), maar deze zouden we volgens hem niet nodig hebben ;). We hopen het maar. Ook hebben we even stil gestaan middenop de berg voor weg werkzaamheden deze keer weer met een man met een bord 'slow' en 'stop' erop. Eerder waren er wat meer moderne werkzaamheden met een stoplicht ;). Ze bestaan dus wel degelijk! Uiteraard houden we de lunch erin ditmaal in Braidwood, met een kop koffie van $4,- per stuk (onzin eigenlijk). Het broodje door Juud gesmeerd smaakte overigens weer heerlijk en na een plaspauze zijn we verder omhoog gereden naar Canberra. Vandaag niet zoveel km's gemaakt maar net buiten Canberra een camping opgezocht. Mn navigeerkunsten beginnen zn vruchten een beetje af te werpen. De camping is in het exhibition park aan de rand van de stad. Hier worden ook paardenraces gehouden zo hebben wij bedacht. We blijven hier ditmaal twee nachten en dan gaan we morgen de stad in. We zijn benieuwd wat Canberra ons te bieden heeft. De bus stopt hier voor de deur dus de auto komt een dag niet van zn plekkie. Hij heeft ook wel een rustdag verdiend. We hebben een lekker prakje kip met rijst en honing mosterd saus op wat erg goed smaakte. Er zat zelfs een ui in vandaag, wat een luxe. Ook hebben we vandaag de was gedaan (met de hand) en buiten gehangen. Jammer genoeg droogde de helft niet meer en dus hebben we dit er weer vanaf gehaald. Om  het morgen nog een keer op te hangen. Daarna de tandjes gepoetst en lekker gaan slapen, morgen weer een dag.  22 maart  It's Canberra time :). Wakker worden met het idee dat je nog wel een hele dag kunt slapen zelfs nadat we gister uiterlijk rond 21.00 u in bed lagen. Ongelooflijk gewoon. Langzaam aan opgestart en na een ontbijtje, het (opnieuw) ophangen van de was en een heerlijke!! Douche zijn we dan toch richting Canberra vertrokken. Uitgestapt midden in de stad waar we gelijk bij de McDonalds te horen kregen dat we weer met een bus moesten naar het World War Museum en The Parliament House. Toen we vroegen kunnen we dit niet lopen zei zij nou dat is best ver, half uurtje ofzo hebben we de gok niet genomen. Dit ook omdat het dagkaartje dat we al hadden ons de toegang gaf tot alle bussen gedurende de hele dag. Ideaal dus. Het museum is echt wel de moeite waard. Super indrukwekkend en interessant om te zien wat er zich allemaal heeft afgespeeeld. Echter staat dit museum natuurlijk in het teken van Australië als land die heeft deelgenomen aan WO I en WOII. Er is gevochten in bv Turkije, Frankrijk, (beide in world war I) en ook Australië zelf (in world war II). er staan complete vliegtuigen opgesteld. Er is een soort wall waar alle soldaten met naam en toenaam op staan van zowel eerste als tweede, maar ook de vietnamoorlog, als korea oorlog. Ook de soldaten die omgekomen zijn in afghanistan en irak hebben een plaats. Onbeschrijflijk indrukwekkend, de laatste twee zijn oorlogen zonder einddatum. Bizar gewoon. Hier hebben we een Guided Tour gedaan van 90 min lang en hebben we hele interessante dingen vernomen.  Daarna dachten we wel 'even' naar het Parliaments House te wandelen. Dat bleek wat langer dan we dachten ;). Er zat namelijk een grote rivier tussen die op het eerste gezicht voor ons onzichtbaar was. Pas toen we het hadden gevraagd aan een voorbij ganger en we dichterbij kwamen werd dit ons duidelijk. Natuurlijk zijn we dapper doorgelopen. Daar aangekomen hebben we even een debat gevolgd over Gas in de Senaat. Indrukwekkend ook weer om te zien. Daarna zijn we met de bus terug gegaan naar de andere bus en toen weer naar de auto / camping.  Het dagje Canberra zit er weer op. De was is inmiddels droog en wij zijn weer gereed om de Campa in te duiken :). Na een heerlijk staaltje kookwerk van mevrouw de Keijzer (yes she can!) waren de maagjes gevuld en dat slaapt altijd wat lekkerder..

We gaan hard, we gaan lekker ....

Zaterdag 17 maart Juud en juul zijn 'echt' on the road! Vanmorgen snel de spullen weer ingepakt, want vandaag gaan we onze Jucy car ophalen. Een auto waarin we een bed kunnen maken en met een koelkast en kookset aan boord. Van backpacken is eigenlijk geen sprake meer, maar van het ultiem genieten van de vrijheid zeker! Het bed in het hostel was weer spectaculair. Bij aankomst zagen we al dat mijn bed voorzien was van een kuil. Toen ik ging liggen wist ik het zeker, dit is geen matras. Alleen een veer met een laken erom. Met het dekbed onder mij ben ik in slaap gevallen, want het waren vermoeiende dagen met de Grampians en Great Ocean Road en daarnaast wennen alle ondergronden. Vanmorgen nog even naar NL geskypt en dat ging prima. Net of de afstand er niet is. Ik heb vernomen dat oma een trouwe lezer is en dat is fijn om te horen. Ik weet ook zeker dat u van deze omgeving zou genieten. Het is overweldigend mooi!  Vandaag is het druk in Melbourne vanwege de Grand Prix. De trams rijden aangepast en de stad was bedolven in een mierenhoop aan mensen. Wij liepen daar ergens rond met onze bagpack op de rug en de kleinere rugtas op de buik. Heerlijke opmerkingen tussendoor: hey! Wie is hier nou de toerist? Gij of ik?! (ze verstaan ons toch niet). Het zien van de Grand Prix was gaaf geweest, maar wij verkozen toch de ontmoeting met onze grote vriend voor de komende weken , Jucy car! Yeah baby yeah :) Het afhandelen van de autohuur ging snel, want dit hadden we dinsdag al voor een groot deel geregeld. Een leuk gesprek met de man achter de balie over NL en reizen in het algemeen. Zijn opmerking nog: nee de Dutchies die willen nooit te veel betalen! Hmmm... De vooroordelen worden weer aangehaald, maar misschien is het wel terecht (komen we later op terug). Om de beste man ook te laten zien dat Nederlanders ook best wat kunnen geven, gaf Inge hem een plastic pashouder waar hij zijn rijbewijs in kon doen. Hij was verbaasd toen Inge ook daadwerkelijk zei dat hij de pashouder mocht houden. Geweldig! Misschien dat daarom deze vriendelijke man zo aardig was om de facebook korting toch te geven (na het liken van jucy cars op facebook kreeg je een code voor 10% korting, nou wij dus niet). We hadden hem inmiddels al genoeg betaald vanwege de huur van de auto, dus een Hollands klompje van Annelies vonden we ook te ver gaan. Die houden we nog even mooi op zak :) Vandaag heb ik voor het eerst in een automaat gereden. Ondanks dat het Engels denken en het praten steeds gemakkelijker gaat, is zo'n uitleg wel ff wennen. Dan gooi ik het uiteindelijk altijd op mn blondheid. Gelukkig had Inge wel al enige ervaring met het rijden in een automaat, maar omdat wij van uitdagingen houden deden wij het net ff anders. Inge heeft, zo zegt ze zelf, op z'n zachtst gezegd 'geen richtingsgevoel' en kaart lezen behoort ook niet tot haar hobby's. Voor mij geldt dat kaart lezen in het verleden wel goed is gegaan, maar rijden in een automaat was dus nieuw. Logische (?!?!) conclusie is dan uiteraard: Judith gaat rijden en Inge leest kaart! (kan niet goed gaan zul je denken) Nu ging het rijden in een automaat, zo zegt het woord al, best vanzelf. Alleen het links rijden, dat tot gevolg heeft dat alles aan de  verkeerde kant zit (gordel, stuur, richtingaanwijzer etc.) was wat lastiger. De auto reed ik toch best netjes van het terrein en ik stond zelfs links voorgesorteerd bij de eerste kruising. Richtingaanwijzer aan was noodzakelijk, maar omdat alles andersom zit had ik de ruitenwisser te pakken! Hij's fijn! Lekker bezig Freek! Bij een supermarkt langs de weg hebben we direct maar wat boodschappen gehaald. In mijn boekje werd namelijk als tip gegeven, 'neem altijd genoeg water mee!' nou met 6x een 1,5 liter fles moeten wij de eerste dagen wel door komen! We hebben ons een uur vermaakt, want we wilden van alles het goedkoopste hebben. Tja we blijven toch Nederlanders! Wij kropen bijna langs de schappen, want alle goedkoopste producten liggen in de onderste vakken. Aan het einde van de shoptour hadden we 80% van de artikelen van het merk 'homebrand' (huismerk). Is het niet geweldig?! Bij de jucy car wachtte ons een nieuwe uitdaging: het inpakken/indelen van de boodschappen in de auto. We waren fanatiek bezig toen ons karretje ineens bedacht zelf in actie te komen en weg te rijden. Gelukkig had Inge een puike reactiesnelheid en kreeg het karretje net op tijd voor een andere auto tot stilstand. Dan rijd je schadevrij met de Jucy car en dan zal je door een knullig en eigenwijs boodschappenkarretje alsnog de Onderlinge moeten bellen. Houston, we've got a problem! De Jucy car is van alle gemakken voorzien, maar een wc zit er niet bij. Onderweg zijn we dus aangewezen op de openbare toiletten en de tankstations. Of zoals vandaag, gewoon bij de supermarkt vragen of je gebruik kan maken van het toilet. No worries mate! Zolang ik maar geen plastuit hoef te gebruiken! De trechter lag al bijna in de boodschappenmand ;). Wilson Prometory (natuurpark) hadden we eigenlijk voor deze dag als bestemming gepland, maar door de vertraging in Melbourne en de lange stop bij de supermarkt, hebben we besloten om op dag 1 even veilig voor 5 uur een camping te vinden. Camping 1 werd door een mevrouw bij een theehuis afgeraden (lag te afgelegen) en camping 2 uit ons campingboek bleek niet meer te bestaan. Een verlaten terrein en alleen een oud bord met camping en warme douche deed het herinneren aan de camping die in ons boek bedoelt werd. Uiteindelijk een dorpje verder gereden (Korumburra) en een mooie camping gevonden waar nog veel mensen op verbleven. Bij aankomst de vraag: hebben jullie stroom nodig? Aangezien wij nogal wat willen opladen (telefoon, fototoestel, etc.) zei ik direct 'ja'. Eenmaal op het plekje aan gekomen kwamen we er achter dat we A) geen campingstekker mee hadden (hoe verrassend) en B) geen verlengsnoer om de afstand van het kastje naar de auto te kunnen overbruggen. Kortom, na een rondje camping toch maar weer langs de receptie gegaan om aan te geven dat we toch geen stroom nodig hadden. Zo kregen we toch weer 5 dollar retour! Hoppaaaa!! Bij aankomst gelijk het gevecht aan gegaan met het neerleggen van het bed. Nu was het nog licht. Na enkele piep-woordjes en wat gezucht hadden we dit best snel geregeld. Koken hebben we in een hutje gedaan, waar een fornuis stond. In hetzelfde huisje zaten twee oudere mannen (Ian, 75/80 jaar) en een man waarvan we de naam niet hebben kunnen verstaan ( leeftijd wel, 56 jaar). Zij kwamen oorspronkelijk uit Engeland, maar zijn verhuisd naar Australie en waren nu 10 dagen op vakantie. We hebben de hele avond met deze twee mannen gesproken, over van alles. Onze reis (weer goede tips gekregen), de reis die zij gingen maken, politiek, economie, wereldoorlog II. De oudste man kon zo boeiend vertellen dat Inge en ik 1 en al oor waren. Tussendoor nog een kopje thee gekregen en we kregen ook een compliment dat we goed Engels konden praten. Ook fijn! De mannen gingen naar hun verblijf en wij zochten na het schudden van de handen en een groet naar onze inmiddels schone vaat en maakten ons klaar voor de eerste nacht in de Jucy car. Toen we eenmaal lagen dachten we al: hmmm als dat maar goed gaat, want het ligt niet heel comfortabel! Uiteindelijk wel in slaap gevallen, maar de volgende dag niet heel fijn wakker geworden.... Zondag 18 maart Precies een week in Australie!!! De wekker ging en we werden beide wakker met een stijve nek en zere schouders. We hadden de conclusie getrokken dat we de volgende nacht beter andersom in de auto kunnen liggen (prutsers, beginnersfoutje!). Met dat ik in de auto mijn trui aan wilde trekken, ging het fout. Het enige wat ik kon was 'aaauuw' zeggen, kreunen en terug op bed vallen. Het was in mijn nek / schouderbladen geschoten en dat zeurde lekker door tot in mijn linkerarm en vingers. Wat een ellende! Hennie, wanneer kan ik langs komen of kom je mij opzoeken? Uiteindelijk heb ik er de hele dag nog plezier van gehad. Inge kroop vandaag achter het stuur en ik speelde voor Juudjuud. Ook die taakverdeling was prima.  Aangezien we geen stroom hadden, maar we wel van alles wilden opladen, zijn we creatief omgegaan met de middelen. Persoon 1 ging douchen en persoon 2 bleef bij de spullen staan die in het stopcontact zaten. We hadden de spullen in de rugtas laten zitten, dus alleen de snoeren waren zichtbaar. De bos bloemen die daar stond en een handdoek gedrapeerd over de tas, zorgde ervoor dat niemand het kon zien. Om de tijd goed te besteden hebben we wat wasjes met de hand gedaan. Aangezien we direct na het douchen zouden weg rijden, hebben we de handblazer die warme lucht blaast wanneeer je jouw handen er in stopt, gebruikt om de was wat sneller te drogen. Daar sta je dan met je ondergoed in handen, onder een handblazer. Tja je moet roeien met de riemen die je hebt (Creatief met Kurk, we love it). Voor vertrek naar Australië had ik nog de tip gekregen om een touwtje mee te nemen die je later kan gebruiken als waslijn. In alle haast was ik die vergeten, maar de veters die Inge extra heeft mee genomen volstaan prima! In de auto hebben we een lijn gespannen waar we de was op kunnen drogen. Wij denken en handelen alleen in oplossingen! Na een stukje rijden zagen we een bordje met 'looking point' en die kans grepen we aan om de benen te strekken en te genieten van een prachtig uitzicht, alleen jammer dat een elektriciteitsmast en kabel door het beeld liepen. Een echtpaar stapte ook net uit de auto, Nederlanders die hun zoon kwamen opzoeken die voor een half jaar in Sydney stage liep. Ze kwamen uit Naaldwijk en hadden duidelijk een Rotterdams accent. Ze genoten nu van een klein rondreisje. De plaatsen Cabauw en Sleeuwijk waren bij hun bekend. Hij was een trucker dus kende alle plaatsjes bij ons uit de buurt. Gezellig zulke gesprekjes in de middle of nowwhere. Toch grappig dat je die Dutchies overal tegenkomt. We vervolgen de reis en arriveren in Wilson's Prom. Een natuurpark. De camping lag verderop, dus hebben we eerst wat stops en wandelingen gemaakt. Jaja bij thuiskomst kunnen we lekker door stappen! Bij stop 1 zagen we een andere Jucy car en dat was voor ons reden genoeg om daar een kijkje te nemen. Net toen wij wilden uitstappen kwamen zij terug lopen. Hij gaf de lange stok aan Inge met het verhaal: hier deze heb je misschien nodig want de kangaroos kunnen wild worden. Heerlijke opmerking! Met de stok in de hand liepen we richting het pad, wat behoorlijk dicht begroeid was. Na het passeren van 1 bosje hoorden we wat geritsel en dat was voor Inge reden genoeg om direct rechtsomkeer te maken. Dat vond ik zelf ook niet zo erg, want door de met takken en bladeren bedekte paden, was het moeilijk zichtbaar waar te lopen. Je kon dan ook gemakkelijk op van alles staan, wat je niet zou willen. De slappe lach over hilarische fantasieën was een mooie afsluiter van poging 1.  Poging 2 was bij Darby River. Genoeg auto's op de parkeerplaats en een goed begaanbaar pad dat ons zou leiden naar een strandje was genoeg om ons over te halen. Al kletsend kwamen we andere mensen tegen. Niet alleen mensen, want ineens had ik een gillende Inge aan mijn arm hangen. Op 2meter afstand lag een slang. Hij was zijn prooi, een arme kikker (niks arm beest ;)), aan het verorberen. Nu is mijn grootste angst een slang, maar om een onverklaarbare reden (ja misschien omdat hij zijn mond al vol had) bleef ikzelf beduidend rustig. Het enige wat ik dacht, oh jee een foto!! Daarna zelfs nog rustig staan filmen hoe de slang zijn prooi rustig meenam naar een veilige plek. In de tussentijd was Inge aardig bijgekomen en hebben we heel stoer ons pad vervolgt. Toen we na zo'n 50 meter lopen een confrontatie hadden met een lizzard die ons pad overstak, riep Inge: waaaaahh een kleine krokodil! Ik keer om Juud, doei!! Om de een of andere reden wilde ik het beestje van een halve meter op de foto nemen, maar helaas was ik net te laat en heb ik alleen het laatste stukje op beeld. We zijn omgekeerd en ondanks dat ik voorop liep zag Inge de dieren telkens eerder. Ineens hoorde ik een gil en rende Inge ineens voorbij. Huh, Ing wat is er? Jaaaaaaa een slang! Op nog geen halve meter naast me!! Ik moest lachen want ik had net daarvoor gezegd: nou we zien hier wel lekker veel dieren. Waarop Inge zegt: jaaa iets te veel naar mijn zin! Het hazenpad  werd genomen en gelukkig kon ze er achteraf ook wel om lachen. Drie keer is scheepsrecht en voor Schippers&de Keijzer geldt dit ook. Een route van 2,4 km heen en ook weer terug over kleine dichtbegroeide paden hebben wij een berg beklommen. Dit was echt niet gemakkelijk en ik ben nog steeds apetrots op Inge dat ze haar angst opzij heeft gezet en zich weliswaar met stok in de hand door de kleine begroeide paden met kans op slangen, spinnen, hagedissen etc heeft geleid. De top is behaald en niet voor niets. Het uitzicht was weer overweldigend! Zoals we tijdens de studie ook vaak genoeg riepen, als we wederom voor een uitdaging stonden: yes we can!  Na dit avontuur zijn we door gereden naar de camping. We hebben daar voor de eerste keer op het gasstelletje gekookt en het ging prima. Echt dat kampeergevoel. Heerlijk, no worries mate! We zitten aan het strand dus meeuwen in overvloed, maar we hebben ons eten kunnen bewaken. De weg naar het wc blok en afwas plaats was nog onduidelijk, maar met onze vaat liepen we over de camping. Mijn stapel leek net de toren van pizza en na 3 stappen lagen de borden en bestek op de grond (zand/modder). Gevolg: juud piest bijna in haar broek van het lachen en heeft de hele route tot aan het wc blok / afwas plaats met tranen over haar wangen gelachen. Aangezien Inge niet altijd kan vertrouwen op haar richtingsgevoel en om die reden dan mij blind volgt, werd de slappe lach alleen maar erger. Halverwege de tocht was ik ook niet meer zo zeker van de route, alleen kreeg ik dit niet over mn lippen vanwege het lachen. De reactie van Inge deed dit alleen maar verergeren en met allebei buikpijn van het lachen hebben we het blok met enige vertraging gevonden.  Bij de afwas kwamen we Nederlanders tegen dus even ervaringen gedeeld. Zij gingen richting Melbourne, waar wij net vandaan kwamen en wij gaan naar Sydney, wat zij zojuist hadden bezocht. Altijd leuk om verhalen van anderen te horen. Op de weg naar de Jucy car kwamen we nog een possem tegen, een soort grote eekhoorn. Die liep bijna een andere auto in. Opnieuw Nederlanders en dus weer kort gekletst (je komt ze ook overal tegen). Vanavond lekker vroeg ons bed in, want morgen volgt een lange autorit!  Maandag 19 maart Met de vlam in de pijp, scheur ik door het Australische landschap... Vandaag hadden we een dagje rijden op de planning. We wilden wat schade van de afgelopen dagen inhalen en daarom wat km's maken. Inge wederom achter het stuur, want mijn nek zat nog zo vast dat ik een draaistoel nodig had bij een kruising om alles te kunnen zien. Kaart lezen was een stuk veiliger.  Allereerst weer het natuurpark uit en de weg richting Lake Entrance inslaan. We reden door de plaatsen Yenaki (buikpijn als je dit in het Nederlands uitspreekt), Foster, Yammer, Sale en in Bairnsdale hebben we even een stop gemaakt om de benen te strekken en te lunchen. Lekker een bak koffie gehaald en onszelf belegde broodje op een bankje in de zon genuttigd. Heel vervelend!  Bij Lake Entrance hebben we nog wat foto's gemaakt, maar uiteindelijk door gereden naar Orbost voor een camping. Net voor Orbost moest een gratis camping zitten, maar die hebben we niet gevonden helaas. Uiteindelijk een mooie camping verderop gevonden. De enige faciliteit die wij nodig hebben is een douche (met het liefst een stopcontact vanwege het opladen) en een stukje gras om op te staan. Onderweg hebben we ons nog verbaasd over de wegwerkzaamheden. Waar we in NL al tijden een stoplicht gebruiken om verkeer uit beide richtingen om beurten veilig over 1 baan te leiden, wordt in Australië een man ingezet met een stopbord in zijn handen. Wordt het bord omgedraaid, dan is het woord 'slow' zichtbaar en mag jouw rij zich langzaam vooruit verplaatsen. Geweldig!! Op de camping hebben we weer een heerlijke maaltijd bereid en met de dag vinden we weer een nieuwe optie van de wagen. Dit keer hadden we de besteklade gevonden. Eerder hadden we dit maar zelf in plastic uitvoering aangeschaft (uiteraard Homebrand!), maar achteraf was dit dus niet nodig. Niet helemaal opgelet bij de uitleg van zaterdag ben ik bang. Ach, no worries mate! Onder het eten waren ze naast ons op een voetbalveld aan het trainen. Dit bleek geen voetbal te zijn, maar rugby / american football. Helaas was de training net afgelopen toen wij aan kwamen. Het voetballen mis ik eigenlijk wel. Misschien snel maar een keer een balletje aanschaffen...(ik zagbde pret in juud haar oogjes verschijnen toen ik meedeelde datik ballen hoorde). Op de camping halen wij de gemiddelde leeftijd flink naar beneden. Het mooie is dat we altijd direct aanspraak hebben. Vanavond ook weer bij het tanden poetsen. Drie vrouwen achter elkaar die nieuwsgierig zijn naar waar we naar toe gaan en hoe lang we hier nog zijn. Ze willen ons allemaal helpen en ik heb echt zelden zo'n gastvrije gemeenschap gezien. Misschien gaan we onze reis wel een thema geven en koppelen we de programma's 'het is hier fantastisch!' van Ursel de Geer en 'Nu we er toch zijn' van BNN. Mooie uitdaging. We houden jullie op de hoogte! Morgen gaan we onze weg vervolgen naar Eden of Bateman's Bay. Kijken hoever we komen. Veel liefs vanuit Orbost.