Woensdag 14 maart
No worries mate, just enjoy our trip...
Afgelopen nacht hadden we allebei meer moeite met slapen. Door de onzekerheid en de wekker die om 06.00 uur af zou gaan hebben we meerdere tijden gezien. We beginnen al wel een beetje te wennen aan de australische tijd want we waren die avond ervoor gewoon pas om 01.00 uur gaan slapen.
Toen we vanmorgen wakker werden zijn we direct onder de douche gegaan. Nog steeds een beetje onwenning, omdat we met zes andere roommates slapen die we niet wakker willen maken. Toen we daarmee klaar waren hebben we al onze spullen op de gang gezet en hebben we daar alles ingepakt. Nog een laatste check in de kamer met onze zak(iPhone)lamp (waar die telefoon allemaal wel niet goed voor is) en we kunnen weg. Everything is packed. We lopen als twee volleerde (ahum ahum) backpackers de trap af om uit te checken. Daarna zou ik de grote flessen water overgieten in de kleintjes en Judith zou voor het ontbijt zorgen. Terwijl ik 1 klein flesje gevuld heb zie ik ineens bij de uitgang een wit busje met kar stoppen. Terwijl juud een fantastisch systeem had ontwikkeld voor onze toast mocht dat niet baten. Droge boterhammen als gevolg. Zoals ze bij Juud thuis zeggen: weet je hoe Jam smaakt? Ja? Denk er dan maar goed aan :). No worries!
Ik pakte al mn spullen nadat ik juud had ingelicht over ons vervoersmiddel voor de deur. En ben naar buiten gelopen. De eerste naam die ik hoorde vallen was mijn naam in dat verschrikkelijk grappige Australische accent. Ik bedoel de 'sch' is de meest hilarische uitspraak als je het mij vraagt. Niet te doen vinden zij, maar ze doen een goede poging :). Het was redelijk tot goed gekomen met onze miscommunicatie van gister. We verbleven deze dag met 'Cam' our tourguide en gingen op weg naar de Grampians. Aan het einde van de middag dropten zij ons af bij onze accommodatie en dan sloten we aan bij een andere groep die morgen en overmorgen de Great Ocean Road op het programma heeft staan. Op het moment van aanhoren dacht ik nog, jaja eerst zien dan geloven. Met name omdat wij onze grote backpack bij ons hadden en heel veel in de bus niet. Na wat heen en weer gechat met de guide, was het voor mij redelijk duidelijk en heb ik mijzelf er ook geen seconde meer over druk gemaakt (ja echt, geloof het of niet). Er waren nog drie (duitse) meiden waarbij de boekingsagent een echte grove fout had gemaakt, zij wilden van melbourne naar adelaide maar hadden nu een trip van melbourne to melbourne. Vrij lullig als je het mij vraagt en ze waren dan ook best een beetje zurig de hele dag.
De rest van de groep bestond uit verschillende leeftijdcategorieën, van 18/19/20/30 tot 60/70 (denk ik). Vooral onze vriendin uit Canada was echt een lief mens. Annelies je eerste klompjes zijn ook uitgedeeld hoor :)! Wat een schat van een mens!
We zijn begonnen in Melbourne en vandaar uit zijn we naar de Grampians gereden. Dat was een drie uur durende reis. In het plaatsje Beaufort hadden we een plaspauze waar we koffie en thee kregen. Onderweg vertelde onze gids een beetje over de omgeving en de historie van Australië en Melbourne. Het was een warme dag en Cam vertelde ons dat de dieren dan wat minder actief zijn. Een koala beertje heeft dat wel erg letterlijk genomen en lag levensloos langs de weg.. Aaaaaaahhh!! Govert we gaan ons best doen om de dieren ook levend op foto vast te leggen. Toen we aankwamen in de Grampions was het lunchtime. Als tip kregen we om kangaroo souflaki te eten . Het is een soort dönner kebab maar dan met kangaroe stukjes vlees erin. Ik vond het geslaagd. Vanuit daar zijn we met de bus de bergen ingegaan en hebben we prachtige uitzichten gezien. Het is ongelooflijk hoe ver je kon kijken en hoe prachtig dat eruitziet van zo hoog. Zelfs foto's kunnen dat indrukwekkende beeld niet helemaal overbrengen. In ieder geval keken wij keer op keer met open mond naar ons geweldige uitzicht!
De mc Kenzie falls hebben we ook nog bezocht. We moesten behoorlijk wat traptreden af en later ook weer op, maar dit was het zeker waard! Schitterend die stilte met alleen de vogels en het vallende water als geluid. We waren een beetje aan het dagdromen. Even later zijn we wakker gemaakt om de tocht weer naar boven af te leggen.
's Avonds werden we afgezet bij onze slaapplaats waar we de andere groep zouden meeten. Samen met de Duitse meiden Catherine, Madeline en Julia trokken we in ons verblijf waar Iris, Mark (Aziaten) en Maiken (Deense) later aansloten. We hebben met z'n allen in een pub gegeten en zijn vroeg gaan slapen. Morgen belooft een lange dag te worden met om 5uur de wekker.
Donderdag 15 maart
Great adventure! De eerste dieren zijn gespot..
Vanmorgen ging ontzettend vroeg de wekker, maar we stonden op tijd fris en fruitig met onze twee tassen paraat. Ik kreeg nog wel de opmerking dat ik er nog niet zo wakker uitzag. Bedankt tourguide Vicky, but this is not the best part of the day if you ask me... Na een klein ritje stond er een prachtige wandeling op ons te wachten. Vanmorgen om half acht beklommen wij de pinneacle, een route van 2,1 km de berg op. Een gemakkelijke tocht was dit niet. Over rotsstenen en kleine paden liepen wij onze top tegemoet. De tourguide voorop had een behoorlijk tempo wat niet veel mensen konden volgen en zeker niet als je tussendoor de tijd neemt om een mooie foto te maken. Het liedje: "papa loop toch niet zo snel!" was wel toepasselijk. Na een avontuurlijke tocht waren we boven gearriveerd. What a view!!! Waar Leonardo op de Titanic zijn armen opende, zo stond ik bovenop de berg met km's diep ravijn onder mij en voelde de enorme vrijheid. Dat ik dit met hoogtevrees en zonder echt knikkende knieen heb gedurft is niet normaal. Zo'n reis zorgt ervoor dat jij je grenzen verlegt. Op dezelfde berg hebben wij een eerste foto-opdracht van Suus uit het boekje voltooid. Samen met de drie Duitse meiden staan wij, met het ravijn onder ons, in polonaise. Alleen het uitleggen van dit (blijkbaar) Nederlandse fenomeen was al hilarisch. De foto des te mooier!
De weg naar beneden (eveneens 2,1 km) was nog heftiger dan omhoog. Vannacht heeft het hier keihard geregend en toen wij bovenaan de berg stonden, begon het opnieuw even te regenen waardoor de stenen/rotsen erg glad werden. Hier en daar hadden we dan ook enkele glijpartijen en toen ik Inge en Madeline even een hand gaf op een stuk waar ikzelf bijna op mn gat lag, zei tourguide Logan: aah so sweet! She must get a nice husband. Haha nou ik zal je informeren als het zo ver is. Tijdens de trip waren er gelukkig geen gewonden. Wij snappen nu wel waarom men vroeg of wij een reisverzekering hadden! Ja, vooral omdat Inge het toch nodig vond om te testen hoeveel haar pols kon handelen, en daarna nog 2of 3 keer de oeps en ows en auws volgden. Anyway, we zijn blij dat we dit gedaan hebben. It was AMAZING!!
Omdat wij Dutchies wel houden van een beetje traditie, waren we blij met een broodje van de subway (we hoefden niet na te denken na twee dagen subway) . Bij de Subway hadden we een eerste confrontatie met een groepje kakkerlakken. Een fopje flauw mopje uit oude doos deed volgen toen Inge zich ineens ging afvragen of dit toch geen torren waren. Hoe heet een tor die kleine torretjes verkracht?... Een torpedo. Op het moment dat ik de clou vertelde en Inge en ikzelf keihard moesten lachen keek Logan ons vragend aan. Mijn gedachte was nog: please ga niet vragen om uitleg, want dit soort mopjes zijn niet leuk als je ze moet uitleggen, laat staan in een andere taal. Jullie begrijpen dat we met het antwoord: sorry het is gewoon een NL woordgrapje, niet weg kwamen. Ik had de uitleg van Inge moeten filmen! Petje af hoor, maar ik heb in een stuip gelegen en helemaal toen ik de vragende blik van Logan zag, die het grapje dus duidelijk minder kon waarderen dan wij. Uiteraard lagen wij toen helemaal dubbel!! Buikpijn tot gevolg.
De volgende stop was bij een oude vulkaan. Verder niet zo bijzonder, maar hier hebben we voor het eerst koala's en een soort struisvogel gezien. De koalabeertjes in de boom zijn zo ontzettend schattig. Helaas zijn deze beestjes in het wild in staat je lichaam te bewerken met hun scherpe klauwen. (check youtube als je bewijs wilt). Wij zijn dus op veilige afstand gebleven. Een kangaroo hadden we al eerder gezien, maar telkens te laat met fotograferen. Een scene van vanmorgen: inge zegt, hey juud! Vervolgens draai ik mijn gezicht naar Inge en zeg.. Ja? Daar een kangaroo! Heb je 'm gezien? Vervolgens antwoord ik, nee want je riep me dus ik keek naar jou! Kortom, de kangaroo moet ik nog op de foto krijgen. Gelukkig hebben we nog genoeg herkansingen.
Vandaag zijn we echt gestart met de Great Ocean Road. Mooie plekjes langs de kust. Geweldig! Het klinkt misschien gek, maar als je eenmaal de zee ziet dan heb je pas echt door dat je op vakantie bent. We hebben veel stops gemaakt, zoals London bridge, loch gorge, port campbell etc. Voor het avondeten waren we nog naar de Gorge chocolate factory geweest. Een familiebedrijf waar men al jarenlang met veel liefde chocolaatjes verkoopt. Zo trots als een pauw laat Gorge Sr. zijn land zien en helpt zijn jonge dochter van ongeveer 10 jaar oud haar vader. Paarden, honden, kuikentjes, etc. Van alles loopt er rond. Geweldig om te zien hoe trots iemand op zijn familiebezit is.
De twaalf appostelen, wat er eigenlijk maar 8 zijn, was een must. We hebben hier de zonsondergang bekeken, wat erg mooi was. Natuurlijk willen zoveel mensen dit bewonderen en om die reden waren we niet alleen. Dat is wel jammer, maar het uitzicht was gaaf en hopelijk zijn de foto's ook een beetje gelukt. Gedurende de reis vraag ik me ook telkens af, waarom heb ik Irma niet even voor vertrek om wat tips gevraagd hoe ik de beste plaatjes moet schieten. Nu doe ik het maar op goed geluk..
Voordat we bij de twaalf appostelen aan kwamen, had Squatter (tourguide nr 3) een baldadige en vooral humoristische bui. Aangezien we verschillende nationaliteiten aan boord hebben, had hij wat liedjes uitgezocht. Justin bieber vanwege Canada, 99 luftballons vanwege de vele Duitsers en ook nog een paar oudere liedjes. Ik vroeg nog naar de Palingsong voor de Dutchies, maar die kende hij niet. Wonderbaarlijk genoeg kent hij onze inzending voor het Eurovisiesongfestival dan weer wel. Hilarisch dat dit liedje/act inmiddels is over gekomen in Australie! Indiana Joan, laat de leeuw niet in z'n hempie staan!
Toen we 's avonds in het hostel gearriveerd waren en van een verkoelende douche hadden genoten, hebben we nog even plaatsgenomen in de kantine. We wilden nog wat aan het verslag typen, maar Martin (Duits) en Kylian (Zwitser) vonden het wel grappig dat taaltje van ons dus hebben nog iets getypt. Zie hieronder het resultaat!
Dann sind wir an der Great Ocean Road entlang gefahren. Emu/
Amoe oder so heisst der komische Vogel. Genau wissen wir es nicht mehr, wie er in Austlralien genannt wird. Ausserdem haben wir ein paar Koalabaeren in einem Park gesehen. Die haben aber nur geschlafen. ;-)
Verbluffend niet waar!
Vrijdag 15 maart
De laatste dag van de driedaagse tour is aangebroken. Vandaag begon de dag om half 8 in de bus en reden we richting een regenwoud (natuurpark). Was wel mooi om te zien, maar om heel eerlijk te zijn was het niet echt een oooooooohh moment. Er stond een uur voor de tocht. Volgens mij hebben wij de shortcut genomen. Op een gegeven moment zei ik na het zien van boom 547 (die overigens ook weer groen was): tja it all looks the same! Waarschijnlijk zo verwend van alle dingen die we afgelopen dagen hebben gezien, maar squatter reisleider nr 3 die extra mee was omdat Vicky geblesseerd was en niet alle wandeltochten kon doen, was het met mij eens. Rondom Cairns zijn de 'echte' regenwouden veel mooier. In het begin liepen wij nog in de buurt van hem en toen we het historical deel van het park inliepen zei ik nog: als je een slang ziet Squatter, please tell us. Hoor je Inge er achteraan: ja en niet te laat, want dan is het kwaad al geschied! Op dat moment draaide hij zich in 1 ruk om en greep Inge vast. Waaaaaaahhh look out! ... It's a dinosaur! Na eerst een hartverzakking van de waaaahh vervolgens keihard de slappe lach, omdat aan de andere kant van het pad een stenen beeld van een dino stond. De toon was gezet! Oh ja de kikkers bleven op veilige afstand, we hebben ze alleen op een info bord vastgelegd ;).
Na een klein stopje in de 'boesboes' hebben we het laatste deel van de Great Ocean Race gereden. Verschillende stops bij de mooie stranden. Helaas was het weer vandaag niet zo heel best, want de wind was koud en zo nu en dan was er een regenbui. Het mocht de pret niet drukken!
De lunch hadden we vandaag vlakbij een camping. Koala's, papegaaien en kakketoos hebben we gespot en uiteraard ook op de foto gezet. In de busrit hebben we Squatter nog om tips gevraagd voor onze reis van Melbourne naar Cairns. Toen we hem daar gister over vertelde, was hij helemaal enthousiast. Hij heeft deze tocht zo vaak gereden voor zijn werk en kon daarom ook de beste plekken en tips geven. Wellicht ook een geruststelling voor het thuisfront. Geweldig hoe hij zijn truckersatlas er bij pakte. In ons boekje heeft hij alle punten nog eens omcirkeld en ook las hij onze aantekeningen nog eens na. Het leek wel of hij onze toets aan het nakijken was en zo hier en daar verbeterde. We waren aardig geslaagd. Het is overigens opvallend hoe behulpzaam de ozzies zijn. Ben je op zoek naar de weg, sta je net te lang bij een kruispunt, dan vraagt men al of het lukt en of ze moeten helpen. De iphone wordt erbij gepakt en de route uitgestippeld. Kortom, wij redden ons wel! (wederom die iPhone he pap ;)).
Vanavond zijn we weer in het hostel gearriveerd waar we de eerste dagen ook hebben door gebracht. We hebben nog even contact gehad met het thuisfront en dat is ook wel fijn. We horen al van verschillende kanten, waar blijft het volgende verslag?? Nou volgens mij hebben we jullie weer een aardige indruk gegeven van onze avonturen. Hoewel een foto zoveel meer zegt dan 1000 woorden, moeten we jullie nog even teleurstelen. Op de een of andere manier lukt het ons maar niet om deze te plaatsen. Wij balen daar zelf ook van, want volgens ons zitten er goede foto's tussen!
Morgen gaan we onze auto/ camper ophalen en gaan Juut en Juul echt on the road. Geweldig lijkt ons dat. Dit weekend is het ontzettend druk in Melbourne vanwege een grand prix en wederom een nationale feestdag: St Patricks (or something like that). Het was onlangs ook labourday (de eerste dag in Melbourne) en toen zei Inge bedebkelijk dat ze het ongelooflijk vond dat er zo weinig mensen in pak op straat liepen en zoveel kinderen. Toen bleek de volgende dag de stad te bestaan uit saaie mantelpakjes en waren het gegil en de kinderwagens uit het straatbeeld verdwenen. Blond toevallig?!
Morgenochtend gaan we dus op tijd richting de autoverhuur. Dan zijn we ook op tijd uit de stad. Overigens zijn we er inmiddels ook achtergekomen dat je in Melbourne met 1 zone kan reizen en dat het kaartje wat we vd week hadden gekocht gewoon een goede is. Haha, toch niet zwart gereden ;).
Dikke kus en veel liefs vanuit, wederom, Melbourne. De reacties zijn echt ontzettend gaaf om te lezen!!! Lekker blijven sturen dus. Dan beloven wij ook te blijven tikken ;) en hopelijk snel ook foto's!!!!
Dinsdag 13 maart
Inge: na drie zenuwinzinkingen en behoorlijk wat zenuwslopende momenten...
Judith: no worries mate...
Hebben we behoorlijk wat geregeld vandaag! Well done!
Afgelopen nacht hebben we behoorlijk wat slaap ingehaald en dat was hard nodig. Gisteravond zijn we tijdens het eten en het schrijven van het verslag verschillende keren in slaap gevallen. Al knikkenbollend en soms half van de stoel afvallend waren we vast vermakelijk voor onze omgeving. Om 21 uur hebben we maar besloten om ons piepende stapelbed in te duiken. Dat was verstandig want de volgende morgen werden we pas rond 8 uur wakker en zaten we rond half 9 aan het ontbijt. Weer een lekker kopje cornflakes en een broodje jam verorberd. Het in bed stappen ging mij gisteravond duidelijk beter af dan het uit bed stappen. Dat trappetje is op zn zachtst gezegd een hindernis, maar vanmorgen een hele grote! Op het moment dat ik mijn linkervoet in een 'soepele' beweging over de rand zwaaide en op zoek ga naar een traptrede, schiet er in mijn rechterbeen kramp. Ik kan jullie vertellen.. Dat is een goede combinatie en zeker niet als je roomies nog slapen. Na een aaaaaaahhhh van Juud en een HUH (met nog 1 oog dicht van Inge) volgde de slappe lach. Ik probeerde het nog te voorkomen, maar vanwege het schuddenbuiken veranderde het stapelbed weer in een irritant kraakbed. Dit verergerde de slappe lach alleen. Het liedje: begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach.. Hebben wij deze morgen weer eer aan gedaan.
Na het ontbijt hebben wij een trip 'great ocean road' geboekt via een toeristenpunt in het hostel. Jason had alles geregeld en we zouden een bevesgingsmail krijgen. Aangezien het wel even kon duren voordat dit mailtje binnen zou komen en wij voor 2 uur bij Jucy caravan verhuur wilde zijn, hebben we ons gehaast naar de tram. In de tram zouden we een kaartje kopen via een automaat. Na 1 halte zijn we weer uitgestapt want de automaat was stuk. Als 2 giechelende meiden die voor het eerst zwart reden (is niet helemaal waar) stapten we uit. Vervolgens weer bij de volgende ingestapt en alsnog kaartjes gekocht. Halverwege de rit bedacht ik me ineens dat we deze 2 uur geldige kaartjes ook nog door een automaatje moesten halen om te stempelen. Dit wisten we uiteraard niet zeker, maar keken we af bij medereizigers. Vervolgens de vraag: hoeveel haltes moeten we nog? Uhm niet veel, hoezo? Oke, dan blijven we zo zitten en gebruiken we de kaartjes voor de terugweg. Slimme meiden dachten wij!
Na een warme wandeltocht door de straten in st kilda, zijn we gearriveerd bij Jucy om wat extra informatie in te winnen en uiteindelijk een camper gehuurd vanaf aanstaande zaterdag. Vanuit Melbourne vertrekken we dan richting Sydney waar we hopelijk Quintie kunnen begroeten. That will be great!!! Nadat we een zakje met duiten bij de verhuurmaatschappij hadden achtergelaten liepen we een stukkie lichter richting het strand. Nog even een broodje gescoord en op het strand plaatsgenomen. Heerlijk genieten van de zon en mensen, wij zijn nog steeds niet uitgekletst :) we hebben ook de eerste Aboriginals gespot met een lekker biertje in de hand. Uiteraard hebben we daar een foto van gemaakt, maar helaas het uploaden van foto's via de i-pad is lastiger dan gedacht. Volgt later dus. Nadat we hadden besloten weer terug te gaan naar het hostel, vond ik het wel een goed idee om via het water richting de pier te lopen. Lekker verkoelend! Inge gaf alleen als wijzelijk antwoord.. Juud doe maar niet want je moet dan met die joekel van een blaar (jep mn grote vriend is lekker aan t groeien), door het hete zand, schelpjes en wellicht datgene wat er nog in het water ligt. Joris, kheb jouw raad weer opgevolgd.. Inge had weer gelijk.
Bij de tram aangekomen en ingestapt hebben we onze eerder gekochte kaartjes laten stempelen. Een geluidje, tekst in beeldscherm en een rood lampje deed ons concluderen dat deze kaartjes niet meer geldig waren. Volgende halte dus maar weer uitgestapt en muntjes geregeld om opnieuw twee kaartjes in de tram te kopen. Lekker bezig Freek! Na de tramrit was het slenteren van Juud veranderd in een achtervolging op Inge die al snelwandelend energiek tussen de menigte begon te slalommen. De winkels zouden snel sluiten en we wilden nog een ander simkaartje voor de telefoon en moesten een internetkaartje opwaarderen die we gedurende de reis kunnen gebruiken wanneer er geen mogelijkheid tot wifi is. Altijd handig als we tijdens de reis nog dingen via internet willen uitzoeken. Gelukkig hebben we dat nog kunnen regelen. Op de terugweg had Inge nog een slippertje of een missertje. Uit blijdschap dat we alles geregeld hadden denderde ze op haar kont van de trap. Het was druk op straat en de relaxte mensen stonden binnen 2 tellen om Inge heen om te checken of alles oke was. Gelukkig kon Inge weer snel lachen en konden we de tocht naar het hostel vervolgen.
Vermoeid maar voldaan arriveerden we weer in het hostel, waar we tot de vervelende conclusie kwamen dat we die bevestigingsmail voor morgen, de great ocean road, niet hadden ontvangen. In plaats daarvan een bericht dat de reservering niet volledig was en dat we dringend contact op moesten nemen aangezien de plaatsen anders vergeven zouden worden. Hadden wij dat. Uiteindelijk maar weer aangeklopt bij het punt in het hostel, waarbij we vanmorgen hadden gereserveerd. Na wat telefoontjes en gepuf van Inge kon de mevrouw gelukkig tegen ons zeggen: no worries mate! Morgen worden we alsnog om half 8 opgehaald voor een driedaagse tour (Inge zegt: eerst zien dan geloven). Na drie snelle berichten, zal het de komende tijd wat stiller zijn vanuit Australie.
Heel veel liefs vanuit het zonnige melbourne!
Ohja.. Mijn nummer (van Juud) is niet meer in gebruik gedurende deze reis. Jullie kunnen mij via het nr van Inge bereiken en anders via het Australische nummer +61 470 504 186. Cheers mate!
Maandag 12 maart 2012
Nadat we zondagnacht pas om half 3 gingen slapen, werden we vanmorgen al heel vroeg wakker in ons krakende stapelbed. Bij elke beweging leek het wel of we naar beneden gingen vallen. Beide slapen we boven wat voor ons allebei wel even wennen is. Niet zomaar uit bed stappen maar je onder buurvrouw wakker maken als je wiebelend het trapje afkomt. Maar ja dat is het risico van het vak als je met zn achten op een kamer slaapt ;). We zaten dus al om 8uur beneden aan het ontbijt. Ja ik hoor jullie denken, 'Inge zomaar uit vrije wil om 8 uur uit bed, onmogelijk' maar het was echt waar ;). Gratis ontbijt stond er tegenover en we zijn nu eenmaal hollanders, dus daar maken wij dankbaar gebruik van :). Het ontbijt bestaat uit cornflakes en witte brood met jam. Waar het nog mogelijk is om je boterhammen te roosteren. Goede start van de dag dachten wij zo, gratis en voor niks. Na het ontbijt even wat dingen uitgezocht voor de eventuele kosten van een auto/campertje. En de reacties op onze blog en facebook bekeken. We werden er warm van! Super leuk! We hopen ook dat die reacties blijven komen, want dat maakt het extra leuk om te schrijven.
Het hostel is verder zoals ik van een hostel had verwacht. Niet zo heel schoon. Maar het kan omdat het niet zo duur was en het net op het randje is. De mensen zijn er gastvrij en vriendelijk. De sfeer is er relaxed. Maar toch moet ik als luxe vakantieganger daar wel even aan wennen hoor ;). Gelukkig is het heel leuk en goed om zo ook eens gedaan te hebben. Erg opvallend vinden judith en ik dat er mensen zijn die in een hostel op blote voeten door het gebouw heen lopen, en zelfs op hun blote vloeten naar de wc gaan of de doucheruimte in gaan. Wij vinden dat op zn zachtst gezegd: goor. Zijn daarom ook blij met onze slippers :).
Na het ontbijt hebben we een lekkere douche genomen en al onze spullen bij elkaar gezocht. Zo waren we klaar voor vertrek. Omdat ik gister bij het openmaken van mijn backpack nog een cadeautje vond, had ik vanmorgen nog een kleine verrassing van het thuisfront. Super lief pap en mam! De hartjes zijn vandaag genuttigd. Ze smaakten heel erg lekker :D!
Toen alles gepakt en gezakt was waren we klaar voor de voettocht door Melbourne. De dag ervoor hadden we al een plattegrond gescoord dus konden we zo zonder moeite door de stad heen lopen zo dachten we. Het eerste kruispunt stelde ons richtingsgevoel al flink op de proef :). Maar zoals Suus ons had geadviseerd, vertrouwden wij op onze vrouwelijke intuitie en dat kwam helemaal goed. De zonnebril was al snel uit de tas en de lucht lachte ons stralend blauw toe (sorry Anouk). We hebben een heel groot deel van Melbourne gezien en voornamelijk de verschillende 'gardens' waren erg mooi.
We zijn geen rare diersoorten tegengekomen, alleen vogels die een schel fluitje produceren :). Al had judith me wel even bang gemaakt met haar slangen advies. Ik schrok me een hoedje en was 2x zo snel als ik naar boven was gelopen weer beneden. Met een lachsalvo als gevolg. Schuddebuikend van het lachen vroeg juud zich af of ik nu nog wel mee naar boven durfde toen ze opperde nog steeds nieuwsgierig te zijn naar wat er achter de hekken was ;). Ik liet me niet kennen en ben, op mijn hoede welliswaar, achter haar aan geklommen. Het leuke was dat toen we boven kwamen, er achter kwamen dat er gewoon een normale ingang aanwezig was en we het klimmen achterwege hadden kunnen laten incluis de slangenradar ;). Maar jaaa...hebben we de benen weer net iets beter getraind.
Middenin de stad aangekomenn ontdekten we dat er een festival was waardoor het in de stad enorm druk was. We hebben de drukte een beetje gemeden door in de tuinen rond te wandelen. Maar we hebben ook langs de rivier een ijsje gegeten. En heerlijk van de zon genoten. Na een lange tocht met een blaartje voor juud tot gevolg zitten we nu afgespoeld en zeer vermoeid, toch een beetje jetlag?, te wachten op ons avond eten en zit de eerste dag melbourne er al weer op.
Jullie horen snel weer van ons!
Liefs, Inge en Judith
Zaterdag 10 maart 2012
De dag van vertrek. De dagen hiervoor hadden we allebei gewerkt, dus het besef dat we nu toch echt de overtocht gingen maken was er niet. Waar Judith op zaterdagochtend nog rustig de laatste spullen bij elkaar zocht en haar haartjes nog werden geknipt, hoefde Inge zichzelf alleen maar in haar al klaar gelegde outfit te hijssen en haar 2 tassen mee te nemen. Het verschil moet er zijn en iedereen was op tijd dus.... No worries mate!
Op Schiphol aangekomen hebben we ingechecked en nog een bakkie thee / koffie gedronken. Nog even gezellig bij elkaar voordat de 2 'kleine' meisjes door de douane zouden gaan en het grote avontuur echt ging beginnen. Wat laatste kadootjes werden uitgewisseld en de gelukspoppetjes aan de tassen gehangen. Als dat niet goed mket komen!?! Iedereen super bedankt voor de berichtjes, kaartjes en kadootjed! Super lief!!
Het moment van afscheid nemen brak aan en hoewel we dachten dat de tranen misschien wel achterwege zouden blijven, leken de kranen als een domino-effect open te gaan.tissuetime!! Bij de douane hadden we onszelf herpakt en was de vrolijke lach snel terug op ons gezicht. Voordat we bij de douane waren wist half schiphol dat het duo Schippers&deKeijzer of in een andere volgorde Juud&Juul, present waren. Nog geen 2seconden onder de vleugels van onze ouders vandaan en wewe riepen allebei tegelijk: waar moeten we heen?? Met een schater lach tot gevolg. Het mooie is dat vrijwel alle gates via 1 manier te bereiken zijn en wij dus alleen maar rechtdoor moesten lopen. Ach Schippers&deKeijzer waren nog even ontdaan van het afscheid nemen en de spanning nam toe.
De douane.. Tja.. Bij elke reis heb ik moeite met dat onderdeel. Je hoeft nergens bang voor te zijn, maar ik sta daar altijd zo ongemakkelijk. Ik vraag me af of die mensen ook op hun non-verbale communicatie kwaliteiten worden geselecteerd. De gezichten staan op onweer en de ogen kijken je zo doordringend aan. Ik sta dan voor die persoon en prbeer dan nog een vrolijk gezicht te trekken, lief lachen.. De grapjes worden oom niet gewaardeerd.de laatste poging is dan: oke Juud, neem dezelfde pose aan als op de foto van het paspoort. Anders herkennen ze je misschien niet. Die gedachte is idioot, want van een foto als 10jarige ben ik nog te herkennen, maar goed we dwalen af.. Het enige wat ik er nog over wil zeggen is dat het allemaal wel wat vrolijker kan. Een Eftelingmuziekje is misschien iet wat overdreven en ook niet best voor de stemming van de beste man. Maar hoe grappig zou het zijn als Holle Bolle Gijs de volgende passagier zou oproepen met: Papier hier!mof dat de teletubbies door de speakers galmen: tijd om dag te zeggen.. Tijd om dag te zeggen.. De rijen zijn ook vaak langen ik ben vast niet de enige die het weerzien met de beste man niet als een hobby ziet, dus maak er dan wat van! Loop in de polonaise naar voren of laat het liedje draaien 'doe een stapje naar voren, en een stapje terug! Schipper mag ik obvervaren, ja of nee? Dat zou de spanning een beetje doen afnemen. Ik zal eens nadenken hoe ik dat aan het bestuur van schiphol kan voorleggen. Tenslotte is de klant toch koning?!
Eenmaal door de douane hebben we nog een bodycheck gemaakt. Ook een belevenis! Ik dacht direct: had ik maar een tijdmachine!! In het vliegtuig hadden we prima plekken. Voor vertrek had ik nog een grote groene envelop gekregen metd de tekst: pas openen in het vliegtuig. De nieuwsgierigheid heb ik kunnen bedwingen en in de lucht is de envelop open gemaakt. Direct een lach op mijn gezicht. Lieve meiden van Ste.Do.Co, wat een super lieve kaart en mooie teksten! Op Hong Kong las ik het goede bericgt dat jullie RVVH hebben verslaan.. Toppers!!
Van thuis heb ik vrijdag nog een boekje mee gekregen met verhaaltjes, foto opdrachten en grappige weetjes. Vrijdag heb ik eres niets gelezen zodat ik dit in het vliegtuig kon doen. Samen met Inge de stukjes gelezen en vervolgens baalden we dat de stewardess de servetten had meegenomen. Als je ineens die stukjes leest, doet dat toch wat met je. Wel fijn om later nog eens terug te lezen.
Om sommige stukjes liepen de tranen van het lachen over onze wangen. Mochten we een strijkplank nodig hebben en we komen niet vereder dan een engels accent toe te voegen aan het woord (strikeplenk) dan hadden we dat plaatje nog.. Thanks! De reistips zijn ook geniaal. Naast de verstandige leuzen 'blijf bij elkaar' en 'heb altijd wat water bij je' tot de mooie uitspraken als: 'surfdudes zijn sukkels', 'als je een lekke band hebt, bel dan naar Michel (papa Judith)' en last but not least 'altijd naar Inge luisteren'. Joris je wordt bedankt. Jij begrijpt dat mevr. Schippers het direct eens is en hier gedurende de reis nog vaker op terug komt. Hij's fijn.
Zondag 11 maart
De vliegreis naar hong kong is verder prima verlopen, maar op een gegeven moment weet je van ellende niet meer hoe je moet zitten. Toen onze vriendelijke buurman zijn benen ging strekken, waren we daar als de kippen bij! Even ons zitvlak wat rust gunnen en de benen gebruiken waarvoor ze bedoelt zijn. Het was niet echt een charmante vertoning op de catwalk. Op onze sokken, mascara onder de ogen (lees: wallen), oogjes zo klein als die van onze Aziatische buurman (we pasen ons moeiteloos aan) en het statische haar dat alle kanten op stond. Dat in combi met wat gesteun, gekreun en gepuf, deed wat glimlachen van medepassagiers volgen.
Het eten onderweg was prima. Inge heeft oom direct haar Engelse ontbijt op, dus die opdracht kunnen we afvinken. Op hong kong en nieuwe luchthaven in de zee. Alles was nieuw en modern. De metro bracht ons naar de juiste gate. Chinese vrouwen stonden ons op te wachten om iedereen de goede kant op te wijzen. Mijn oren zaten nog dicht, maar deze beursachtige setting kreeg ik wel degelijk mee. In de georganiseerde chaos hoorde Inge nog, Melbourne upstairs.. En ze had gelijk. Joris, het is waar. Tot nu toe gewoon Inge volgen.
Bij het inchecken waren wij de attractie. Werden lachend bekeken.. Heel apart! Hygiene is belangrijk want mensen lopen hier volop rond met mondkapjes en handschoentjes aan. Sanitair was ook schoon dus tandjes gepoetst om bij deze douane weer een stralende glimlach op te zetten. Dit keer werkte het wel!! We hadden nog een flesje drinken gekocht voordat we het vliegtuig in gingen. De vreselijk chagrijnige kassabediende was een voorbode op wat komen ging. Blijkbaar kregen we nog een controle en konden we de flesjes direct weer inleveren... Als groe tjes liepen we het vliegtuig in. Overigens is het logisch dat de mevrouw achter de kassa niet in aanmerking komt voor de hollandse klompjes van Annelies. Die delen we alleen uit aan vriendelijke mensen!
Waar het in vliegtuig 1 nog snikheet was, was het in vliegtuig 2 super koud! Rienette (mama Inge) zou zegge : Juud heeft heel C&A aan (lees: hemd, shirt, dikke trui en jas) en nog koud! Het dekentje dat werd uitgedeeld werd goed ontvangen. De warmte moesten we er bij denken. Agh slapen doen we overal zo is gebleken. Verder hebben we de boekjes over Australie er maar bij gepakt om ons verder in te lezen en zijn de eerste avonturen ouderwets met pen en papier vastgelegd. Op Melbourne moesten we nog langs een extra controle en dat is altijd ff spannend. Vervolgens veilig in het hostel gearriveerd. We gaan maar eens slapen want hier is het al bijna 3 uur in de nacht. De mensen zijn hier heel relaxt en wij vermaken ons prima. Dikke kus voor iedereen en foto's vilgen hopelijk snel!
