Dinsdag 13 maart Inge: na drie zenuwinzinkingen en behoorlijk wat zenuwslopende momenten... Judith: no worries mate... Hebben we behoorlijk wat geregeld vandaag! Well done! Afgelopen nacht hebben we behoorlijk wat slaap ingehaald en dat was hard nodig. Gisteravond zijn we tijdens het eten en het schrijven van het verslag verschillende keren in slaap gevallen. Al knikkenbollend en soms half van de stoel afvallend waren we vast vermakelijk voor onze omgeving. Om 21 uur hebben we maar besloten om ons piepende stapelbed in te duiken. Dat was verstandig want de volgende morgen werden we pas rond 8 uur wakker en zaten we rond half 9 aan het ontbijt. Weer een lekker kopje cornflakes en een broodje jam verorberd. Het in bed stappen ging mij gisteravond duidelijk beter af dan het uit bed stappen. Dat trappetje is op zn zachtst gezegd een hindernis, maar vanmorgen een hele grote! Op het moment dat ik mijn linkervoet in een 'soepele' beweging over de rand zwaaide en op zoek ga naar een traptrede, schiet er in mijn rechterbeen kramp. Ik kan jullie vertellen.. Dat is een goede combinatie en zeker niet als je roomies nog slapen. Na een aaaaaaahhhh van Juud en een HUH (met nog 1 oog dicht van Inge) volgde de slappe lach. Ik probeerde het nog te voorkomen, maar vanwege het schuddenbuiken veranderde het stapelbed weer in een irritant kraakbed. Dit verergerde de slappe lach alleen. Het liedje: begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach.. Hebben wij deze morgen weer eer aan gedaan.  Na het ontbijt hebben wij een trip 'great ocean road' geboekt via een toeristenpunt in het hostel. Jason had alles geregeld en we zouden een bevesgingsmail krijgen. Aangezien het wel even kon duren voordat dit mailtje binnen zou komen en wij voor 2 uur bij Jucy caravan verhuur wilde zijn, hebben we ons gehaast naar de tram. In de tram zouden we een kaartje kopen via een automaat. Na 1 halte zijn we weer uitgestapt want de automaat was stuk. Als 2 giechelende meiden die voor het eerst zwart reden (is niet helemaal waar) stapten we uit. Vervolgens weer bij de volgende ingestapt en alsnog kaartjes gekocht. Halverwege de rit bedacht ik me ineens dat we deze 2 uur geldige kaartjes ook nog door een automaatje moesten halen om te stempelen. Dit wisten we uiteraard niet zeker, maar keken we af bij medereizigers. Vervolgens de vraag: hoeveel haltes moeten we nog? Uhm niet veel, hoezo? Oke, dan blijven we zo zitten en gebruiken we de kaartjes voor de terugweg. Slimme meiden dachten wij! Na een warme wandeltocht door de straten in st kilda, zijn we gearriveerd bij Jucy om wat extra informatie in te winnen en uiteindelijk een camper gehuurd vanaf aanstaande zaterdag. Vanuit Melbourne vertrekken we dan richting Sydney waar we hopelijk Quintie kunnen begroeten. That will be great!!! Nadat we een zakje met duiten bij de verhuurmaatschappij hadden achtergelaten liepen we een stukkie lichter richting het strand. Nog even een broodje gescoord en op het strand plaatsgenomen. Heerlijk genieten van de zon en mensen, wij zijn nog steeds niet uitgekletst :) we hebben ook de eerste Aboriginals gespot met een lekker biertje in de hand. Uiteraard hebben we daar een foto van gemaakt, maar helaas het uploaden van foto's via de i-pad is lastiger dan gedacht. Volgt later dus. Nadat we hadden besloten weer terug te gaan naar het hostel, vond ik het wel een goed idee om via het water richting de pier te lopen. Lekker verkoelend! Inge gaf alleen als wijzelijk antwoord.. Juud doe maar niet want je moet dan met die joekel van een blaar (jep mn grote vriend is lekker aan t groeien), door het hete zand, schelpjes en wellicht datgene wat er nog in het water ligt. Joris, kheb jouw raad weer opgevolgd.. Inge had weer gelijk. Bij de tram aangekomen en ingestapt hebben we onze eerder gekochte kaartjes laten stempelen. Een geluidje, tekst in beeldscherm en een rood lampje deed ons concluderen dat deze kaartjes niet meer geldig waren. Volgende halte dus maar weer uitgestapt en muntjes geregeld om opnieuw twee kaartjes in de tram te kopen. Lekker bezig Freek! Na de tramrit was het slenteren van Juud veranderd in een achtervolging op Inge die al snelwandelend energiek tussen de menigte begon te slalommen. De winkels zouden snel sluiten en we wilden nog een ander simkaartje voor de telefoon en moesten een internetkaartje opwaarderen die we gedurende de reis kunnen gebruiken wanneer er geen mogelijkheid tot wifi is. Altijd handig als we tijdens de reis nog dingen via internet willen uitzoeken. Gelukkig hebben we dat nog kunnen regelen. Op de terugweg had Inge nog een slippertje of een missertje. Uit blijdschap dat we alles geregeld hadden denderde ze op haar kont van de trap. Het was druk op straat en de relaxte mensen stonden binnen 2 tellen om Inge heen om te checken of alles oke was. Gelukkig kon Inge weer snel lachen en konden we de tocht naar het hostel vervolgen. Vermoeid maar voldaan arriveerden we weer in het hostel, waar we tot de vervelende conclusie kwamen dat we die bevestigingsmail voor morgen, de great ocean road, niet hadden ontvangen. In plaats daarvan een bericht dat de reservering niet volledig was en dat we dringend contact op moesten nemen aangezien de plaatsen anders vergeven zouden worden. Hadden wij dat. Uiteindelijk maar weer aangeklopt bij het punt in het hostel, waarbij we vanmorgen hadden gereserveerd. Na wat telefoontjes en gepuf van Inge kon de mevrouw gelukkig tegen ons zeggen: no worries mate! Morgen worden we alsnog om half 8 opgehaald voor een driedaagse tour (Inge zegt: eerst zien dan geloven). Na drie snelle berichten, zal het de komende tijd wat stiller zijn vanuit Australie. Heel veel liefs vanuit het zonnige melbourne! Ohja.. Mijn nummer (van Juud) is niet meer in gebruik gedurende deze reis. Jullie kunnen mij via het nr van Inge bereiken en anders via het Australische nummer +61 470 504 186. Cheers mate!