Dinsdag 27 maart Blue mountains zijn blauw? Na de eerste nacht waarin we met drie personen in de jucycar sliepen, hebben we in de ochtend alles ingepakt om richting de Blue Mountains te vertrekken. Voordat het trio kon vertrekken was het ruim anderhalf uur na de officiele uitcheck tijd. Gelukkig was de campingbeheerster meer geinteresseerd in haar Patience spelletjes, dan in het bij houden van het aantal gasten. Dit keer zat Juut achter het stuur, Quintie fungeerde als tomtom en Juul zat achterin bedolven en omringd met te veel tassen. Bij een iets te scherpe bocht zat Inge weer met een tassie shampoo op haar schoot. Later fungeerde de bagage als een aardig bed, want de oogjes werden soms gesloten uit vermoeidheid. Het navigeren was ook vandaag weer een hele kunst, want Sydney heeft genoeg tolwegen die wij wilden voorkomen. Missie is uiteindelijk geslaagd! Sjappooo! Na wat boodschappen gedaan te hebben, hebben we onze lunch bereidt: broodje hamburger! Jummie :) Onderweg zaten we te dollen over de naam Blue Mountains. Waarom nu blauwe bergen? Met dat we aan het geiten waren lag Quintie ineens in een stuiptrekking. Waar we bij de vorige camping al geconfronteerd werden met een vogelspin buiten op de autodeur, hadden we de beste vriend deze keer aan de binnenkant. Op nog geen 40 cm zat de niets vermoedende spin met harige poten van Quintie af. Er kwam in eerste instantie weinig geluid meer uit mijn tomtom, behalve het hysterisch wijzen naar voren. Nu verwacht je niet zo'n grote knoeperd in je auto en als je navigator naar voren wijst en een afgrijselijk gezicht trekt, dan denk je op zn minst dat je een manouvre moet uithalen op de snelweg. Nu zag ik weinig gevaar voor me en na drie keer gevraagd te hebben wat er nu was, had ik het ellendige monster ontdekt. Waaaaahh! Inge had het gevaar ook opgemerkt en in de auto werd een waar lawaai geproduceerd. Quintie kon ook weer praten en zat onderhand bij mij op schoot. Zet um aan de kant! Zet um aan de kahhaaant!! Aangezien ik heb geleerd dat je de auto niet langs de snelweg tot stilstand mag brengen, gaf ik simpelweg als antwoord: 'Neee dat kan niet'. Ik ga er bij de eerste afslag gewoon af. Dat antwoord was alles behalve bevredigend en toen de grote vriendelijke reus zich nog meer richting Quintie ging bewegen, werd het alarm op elke eerste maandag van de maand ingezet! Quintie had het zwaar te voorduren en Inge zag het al gebeuren dat harige beest ineens naar de achterkant van de auto zou bewegen. Het duo werd zwaar op de proef gesteld, want voordat we een eerste afslag hadden, moesten we een berg op. Laat de jucycar daar over het algemeen al moeite mee hebben toen we met 2 mensen op pad waren, laat staan met drie personen in de auto en 3 extra tassen. Gevolg: het autootje pruttelde niet harder dan 50 of 60 omhoog. Ik kon me telkens verontschuldigen dat ik nog steeds bleef rijden en de auto toch echt op een veilige manier tot stilstand wilde brengen. Naast het gillen (met ogen dicht) bleef Quintie maar slaan! De afslag kwam in zicht en ondanks dat ik dit ook al had gezien, kwam mijn navigator weer in haar rol. Jaja deze afslag er af. Zet m neer! Zet m neer! Juuuud, daar had je ook al kunnen stoppen! Nee meiden, dan sta ik alsnog op de snelweg. Jaaaa wat kan mij dat nou schelen, hij zit bijna bij me op schoot! Waaaaaaahhhh!!! De auto kwam eindelijk tot stilstand en iedereen zocht een vluchtroute. Als een ramptoerist of eigenlijk meer een slechte nep avontuurlijke toerist wilde ik eerst nog een foto maken. Quintie was inmiddels al op de bestuurdersstoel gaan zitten, want de spin zat nu eenmaal op haar deurpost. Een tijdschrift in haar handen om in ieder geval 'gewapend' te zijn. Twee foto's gemaakt en het tijdschrift werd een handig hulpmiddel om de spin in ieder geval naar buiten te krijgen. Poging 1: de spin werd geraakt, maar gaf niet mee en verplaatste zich alleen de verkeerde kant op. Gevolg: schreeuwende keukenmeiden. Poging 2: de spin werd wat harder geraakt en leek uit de auto geslagen te worden (ik bied direct mijn excuses aan richting de dierenbescherming), maar tot onze grote verbazing en schrik had het beestje zich net een soepele beweging staande gehouden en kroop aan de buitenkant van de auto om vervolgens onder de motorkap te verdwijnen. Echt bevredigend was dit niet, want dit beestje zouden we gewoon alsnog meenemen naar onze bestemming. Niet de bedoeling! Uiteindelijk toch maar weer de auto ingestapt en de reis vervolgt. Uiteraard niet de goede kant op, want we waren allemaal nog een beetje van de kaart... Pfff je bent gelijk een paar jaar ouder na zo'n avontuur en de oren zijn ook aangetast, maar goed wel leuk voor het verhaal! In het plaatsje ......??? ....(teveel plaatsjes met moeilijke namen gezien) hebben we een informatiecentrum bezocht. Hier werden we doorverwezen naar het infocentrum bij de blue mountains. Bij het tweede informatiecentrum werd het avontuur met de spin direct met de man gedeeld die ons kwam helpen. Na een wat warrige uitleg (probeer je in te denken dat drie giechelende meiden het avontuur willen vertellen en alles opnieuw beleven. Iedereen had weer een andere interpretatie of aanvulling, waardoor je de arme man ook bedenkelijk zag kijken) Uiteindelijk volgde het antwoord: nee dat is denk ik geen gevaarlijke spin. Hmmm... Zijn we toch iets gerustgesteld. Buiten hebben we genoten van het uitzicht. The three sisters hebben we bekeken en op de film gezet. Daarna een kleine wandeltocht op slippers ingezet richting de drie gezusters (stukken rots/berg). Als drie eigenwijze meiden hebben we het bordje 'goed schoeisel verplicht' genegeerd en zijn we een steile trap afgedaald op slippers. Toppertje! Lekker krampachtig, want bij het verliezen van de slipper had je het vaarwel kunnen zeggen en had het een nieuwe omgeving genaamd 'het ravijn' gekregen. Bovenaan de trap stond een groepje Ieren vermakelijk te kijken hoe wij dit gingen aanpakken. Gelukkig is het goed gekomen en zaten we even later weer met genoeg slippers in de auto.  Voordat we onze gratis camping gingen opzoeken, wilden we eerst nog een waterval zien. Deze werd snel gevonden, maar echt bijzonder was het niet. De meligheid sloeg toe en wat oude liedjes van musical 'heibel in de bieb' werden gezongen incl een half geimproviseerd dansje. Nee de beelden houden we voor ons zelf...  Het ritje richting de gratis camping beneden in de vallei was een ware speurtocht. Heerlijke haarspeldbochtjes naar beneden die omringd waren met bossen. We gingen echt de natuur in! Bij een splitsing werden we geholpen door een vriendelijke local. Zijn jullie op zoek naar de camping? Volg mij maar! Nja als ik de beste man halverwege de rit niet meer wilde volgen dan had ik pech, want er was maar 1 weg! Mr goed, dat ter zijde. Uiteindelijk kwam een plek wat leek op een verzamelplek van jucycars en campers in zicht en de man stopte. Dit was mogelijk niet de camping waar we eigenlijk naar zochten. Die lag nog zo'n drie km verder op, maar ook dit was gratis en het was gezellig druk. Prima! De beste man hebben we een klompje als bedankje gegeven (ze komen nog steeds goed van pas!) en daar was hij reuze blij mee. Even een fotootje om het vast te leggen en we hebben ons kamp opgezet. Het betrof niet meer dan een stukje gras waarop je met de camper mocht staan, de mogelijkheid om een kampvuur te maken en last but not least... Een groen hokje wat vroeger het schijthuis genoemd zou worden (ook het enige woord wat het verdiend). Komen we later op terug! Wij zijn direct gaan eten koken en spaghetti stond op het menu. Quintie begon al lekker met koken toen schippers en de keijzer eerst nog een lange broek aan gingen trekken. Schippers had het bed al klaar gelegd en de Keijzer had de wortelen gesneden, maar in de tussentijd was het duo al helemaal lek gestoken. Nu was het al een wonder dat de muggen nog een plekje hebben kunnen vinden op het been van Inge, want die is al aardig toe getakeld. Bij mij was het gewoon in 1 x goed raak en ik vraag me nog steeds af of ik wel gestoken ben door een mug en niet door een ander beest. Waar mijn eerdere bulten gewoon een normale grootte hadden, was het dit keer anders. Een grote dikke bult van zo'n 4 cm lang en breed, wat een ei ter hoogte van mijn hamstring werd. Jeuken!! Niet aan denken en gedachten verzetten! Eten koken! De Keijzer en de Keijzer gingen het avontuur aan en dat werd een lekkere bende! Lekker, want de maaltijd was om te smullen en een bende omdat de helft van de maaltijd gesneuveld was door het ruwe kookwerk van de twee. Er lag ook veel naast de pan, maar goed beetje poetsen daarna en niks aan de hand. De afwas werd verzameld in een vuiniszak en voor morgen bewaard. Nadat we goed getafeld hadden wilden we even naar de wc. Nou dat werd me een barre tocht! Dan denk je dat je na verschillende kampen ook best wat gewend bent, maar uiteindelijk was dit toch echt te smerig voor woorden. Een uitleg van het groene hokje: Het bevat een wc pot (jaja enige luxe geboden!) en het was handig in gebruik.  Je behoefte doen en doortrekken hoeft niet, want alles viel direct op 1 hoop. Het hokje was versierd met spinnenwebben (na het avontuur vanmiddag hebben we genoeg spinnen gezien) en al hadden er 100 toiletverfrissers gestaan... Niks had de vreselijke lucht kunnen verzachten. De franse toiletten langs de kant van de weg (jeugdtrauma) verkoos ik momenteel nog boven dit toilet. De lucht kwam je tegemoet en als je net hebt gegeten dan is dat alles behalve een goede status. Overigens vergeet ik er nog bij te zeggen dat er geen verlichting was, waardoor we aangewezen waren op onze mijnwerkerslampjes. Prima dingen, maar als je uiteindelijk besluit tussen de bosjes te plassen en je hebt dat lampje nog op je hoofd (ja je moet toch uitkijken welk plekje je opzoekt), dan weet iedereen waar jij je op dat moment bevindt en wat je doet... Kamperen is leuk, maar dit was kramperen! Ja en kramperen was het zeker, zo bleek de volgende morgen.  Woensdag 28 maart Een avontuurlijke tocht  We lagen gister al vroeg in de auto ivm de regen en vanmorgen ging ook vroeg de wekker. Drie meiden werden met een gevulde blaas wakker, maar geen haar op ons hoofd die er ook maar 1 sec aan dacht om naar het groene hok te lopen. In plaats daarvan werden de spullen snel opgeruimd en ingepakt en het toilet bij het informatiecentrum opgezocht. Ik was vandaag weer de chauffeur, want ik dacht dat moet lukken. We rijden naar boven en zijn zo bij het informatiecentrum. Daar hadden we gisteren al hele schone toiletten gezien. Helaas duurde het ritje wat langer en we zaten allemaal wat moeilijker. De drempels werden al helemaal niet meer gewaardeerd. Waar Quintie en Inge hun weg nog snel naar de toiletten konden vervolgen, liep ik op zo'n 50 m afstand. Sorry meiden, maar ik ben het stadium 'rennend naar de wc' al lang gepasseerd! Dit was vanmorgen echt ff bittere noodzaak!  Waar we gister de three sisters nog volledig konden zien, was het vanmorgen mistig en kouder. Dit geeft op zich ook wel weer een mooi plaatje, maar we waren blij dat we gister ook mistvrije foto's hadden gemaakt. Na de pauze op het toilet en een zucht van opluchting, konden we er weer tegenaan. We hadden weer een wandeling ingezet en wat voor 1..! Het begin was al een natte bende. De paden waren bedekt met plassen dus al zig zaggend liepen we op onze slippertjes naar het eerste look out point. Daar aan gekomen en wat foto's geschoten zijn we een steile trap afgelopen en dan word je even op de proef gesteld als je hoogtevrees hebt en de afgrond ligt voor je. Voor deze trap stond een rood met wit hekje. Meestal een teken dat je er niet door mag, maar hij stond open. Het papiertje wat op het hekje stond hebben we niet echt aandachtig gelezen. Quintie was de eerste die de trap af liep. Juut en juul volgde op gepaste afstand. Al snel werd het duidelijk dat dit een avontuurlijke wandeling werd met hindernissen. De bossen zijn aangetast door bosbranden en ook dit gebied had hier mee te kampen. De herstelwerkzaamheden waren in gang gezet, maar nog lang niet klaar. We liepen een trap op zonder houten vloer. Alleen de metalen contructie waarop het hout bevestigd zat, stond er nog. Daarnaast waren plassen soms zo groot dat we naast de paden liepen, half langs een boom of rots. Het meest aparte is ook dat sommige bomen echt zwart zijn van de bosbranden. Dat ziet er heel bizar uit! Aan het einde van onze barre tocht stond er zo'n zelfde wit rode hekje voor het pad, dit keer wel dicht. Dus maar even goed het briefje gelezen en het werd ons ineens duidelijk dat het pad gesloten was en het verboden was om daar te lopen... Agh kleinigheidje heb je allicht!  We hadden de smaak te pakken en een volgende wandeling werd ingezet. Dit keer naar een waterval die we gister ook hadden gezien.. Dachten we. Gister was het alleen niet zo bijzonder, maar vandaag begrepen we waarom. We stonden gister op een verkeerd punt. Oepsie! Onderweg kwamen we nog genoeg mensen tegen en velen van hen waren goed uitgerust (wandelschoenen, goed zittende wandelkleding en een tasje met waarschijnlijk eten en drinken). Wij liepen er iets anders bij: slippers (hoewel inge wel sportschoenen aan had), korte broek, tas met waardevolle spullen en 1 klein flesje water waar 3 man mee moest doen. Eten waren we vergeten. We zijn nog nooit zo slecht van huis gegaan. De tegenliggers hebben vaak genoeg gezegd: oef slippers? Jullie zullen wel natte voeten hebben! Of: jullie hadden beter goed schoeisel kunnen aantrekken. Andere mensen namen niet eens de moeite om er wat van te zeggen, maar de afkeurende blikken zeiden al voldoende! Agh ja.. Natte voeten hadden we idd, maar in ieder geval geen natte schoenen! Gelukkig hebben we de waterval ook nog van de beste kant gezien. Onderweg naar de auto zagen we een bordje staan met three sisters. Aangezien Quintie 2 zussen heeft en zij dus nr 3 is, hebben we een mooie foto geschoten. Dit is uiteindelijk een ware fotoshoot geworden. Het bordje stond wat hoog dus hebben we een kliko gepakt en Quintie is er bovenop gaan staan. Bij mij werd het nog complexer want ik heb maar 1 zus, dus het woordje three moest van de foto af. Dat werd een benauwde pose aannemen bovenop een kliko, maar agh de beelden zijn gelukt! Bij de auto, die overigens al die tijd bij een motel geparkeerd stond want daar was het gratis (en illegaal), hebben we een lekkere tonijnsalade gemaakt voor op brood. Tja, als je er toch bent! Vervolgens besloten dat we de Blue Mountains achter ons gingen laten en richting Newcastle zouden gaan. In het campingboek hadden we een camping gevonden met douche, maar toen we er bijna waren kwamen we erachter dat de camping alleen via een dirt road (onverhard pad) bereikbaar was. Laat de verhuurder van de Jucycar nu precies gezegd hebben dat we daar niet over heen mochten! Het was al wat later, zo rond 17 uur dus we gingen het maar proberen. Halverwege werd duidelijk dat het nogal heuvelachtig was en bij wat regenval kon dit voornamelijk op de terugweg voor problemen zorgen. We zijn toch maar omgekeerd. Dat keren was vrij lastig op zo'n pad, maar gelukkig had ik voor en achter iemand die aanwijzigingen gaf. Toch maar op zoek naar een andere camping. Uiteindelijk hebben we de nacht door gebracht op een zo genoemde showground. Het leek wel een paardenmanege. Een man met cowboy hoed was de beheerder en voor 10 dollar konden we met drie man overnachten en gebruik maken van normale toiletten en douches. Heerlijk! Vanavond hadden we pannenkoeken op het menu staan. Lekker makkelijk! De avond veel gekletst, gelachen, douche gepakt en lekker de jucycar ingedoken voor een goede nachtrust. Het blijft gezellig krap met 3 man op dit bed en wat een mooi gezicht als je twee moppies helemaal uitgeteld en in dromenland ziet liggen. Schippers eet snoepjes in haar slaap en Quintie snurkt. Gezellige bende!  We raken op elkaar ingespeeld. Om een vage reden ligt het dekbed altijd aan de kant van Inge en wordt ik wakker van de kou. Nu ligt dit niet aan Inge, maar waarschijnlijk meer aan hoe de auto staat. Het terug krijgen van het dekbed met 1 persoon is soms al eem uitdaging, maar met 2 personen des te meer. Hoewel.... Halverwege deze nacht werd ik weer wakker van de kou en ik trek wat aan het dekbed. Binnen no time gooit Quintie haar armen in de lucht en kan ik het dekbed met gemak terug krijgen. Verder sliep ze gewoon onverstoorbaar verder. Ik begin te lachen (bed schud heen en weer, maar geen reactie bij de andere 2 ladies) en de volgende dag confronteer ik Quintie met dit moment. Ze wist er niks meer van!! Blijkbaar deed ze dit onbewust in haar slaap. Heerlijk :)  Morgen rijden we naar Newcastle en zit ons ritje met Quintie er weer op. Zij gaat terug naar Sydney en wij rijden verder naar het noorden.