Donderdag 29 maart Opnieuw gedag zeggen... Wakker worden op de showground. Een man was vroeg in de morgen zijn paard aan het trainen. Rondjes rijden met een karretje achter het paard gespannen. Hier zal je vast een naam voor hebben, maar daar liggen mijn kwaliteiten en interesses niet. Ik noem het gewoon paardenrace. Inge stond alweer naast het bed toen de twee Keijzers nog heel rustig wakker werden. Naast de kwaal dat ze overal kunnen slapen, is het ook belangrijk dat ze langzaam en rustig wakker worden. Vooral dat langzaam kunnen jullie letterlijk nemen. Inge had haar douche spullen al bij elkaar geraapt toen de twee slakken net een poging deden zichzelf op een andere zij te leggen. Dit uiteindelijk met een melige bui tot gevolg. Ja, zegt Quintie, ik kan het niet helpen. Soms vertellen mensen hele verhalen tegen me en het enige wat ik dan kan denken is: ja sorry, maar dit gaat me iets te snel deze morgen. Probeer het vanmiddag nog eens, had een mooie toevoeging geweest! Met enige vertraging ben ik ook lekker gaan douchen, maar bij mij duurde het nog wat langer (verrassend). Ik had namelijk nog wat wasjes te doen. Jawel met de hand! (wat een huisvrouw). Ik was nog bezig toen de eigenaresse om het hoekje kwam kijken. Ze wist dat wij uit NL komen en ze vroeg of ik Lydia al had gesproken. Mijn hersenen werden gekraakt en het ging wat moeizamer want dit alles was nog binnen het uur van wakker worden. Uiteindelijk mijn antwoord toen ik de vrouw vragend zag kijken, nee volgens mij niet. Oh zegt ze, ze komt uit Duitsland (al zoveel Duitsers gezien) en ik zal je even voorstellen. Ze stond alweer bij de deur toen ik alles begrepen had. Lydia en haar hond waren thuis. Ze was al 1,5 jaar in Australie, heeft inmiddels een vriend en ze gaan samen verder reizen. Wat een romantiek! We hebben nog een tijd gekletst en ineens besefte ik me dat ik de hele douche (lees kleedkamer met douches) bezet hield. Overal lagen mijn spullen (ja moeders net als op mijn kamer) en ik was zo weg gelopen. Uiteindelijk vriendelijk gedag gezegd tegen Lydia en terug gesneld naar de douche. Gelukkig lagen mijn spullen er nog bij terugkomst en volgens mij trof ik het boeltje aan zoals ik het ook achtergelaten had.. Alles bij elkaar gesprokkeld en weer naar de jucycar gelopen. Opmerking van Inge: jeutje meid, was je door het putje gespoeld? Ik begin te lachen: nee ik heb Lydia gesproken. Wie? Vroeg Inge verbaasd.. Ja dat dacht ik dus ook toen die eigenaresse vroeg of ik haar al ontmoet had! Wij lachen en ik had het verhaal kort uitgelegd.  Quintie was ondertussen naar de wc gegaan om daarna een kijkje bij mij te nemen. Wat een schatten die 2 he?! Mocht ik nog een keer weg willen lopen, dan kom ik in ieder geval niet ver! Na een goed ontbijt en alles ingepakt te hebben, gingen we naar Newcastle. We hadden alleen nog niet voor de overnachting betaald, want bij aankomst was de man met cowboyhoed te druk met andere dingen. Hij zou die vorige avond nog langs komen om het geld op te halen. Hij kwam die avond wel langs, maar niet om geld te vragen. Hij vroeg of wij zijn hond gezien hadden. Hij was hem kwijt... Ja er zijn belangrijkere dingen! Vanmorgen ben ik maar met 10 dollar op zak een praatje gaan maken. Even zeggen dat we weg gingen. Mocht je last hebben van een ochtendhumeur, dan ben je er in 1x vanaf als je deze vrolijke man hebt gesproken! Helaas hebben we wel de 10 dollar moeten betalen, maar agh het was gezellig en voor 3 man spot goedkoop! Vooruit met de geit, op naar Newcastle! Met een niet al te beste kaart gingen we op zoek naar een treinstation voor Quintie. Na een paar dagen met zn drietjes voelt het heel raar om weer afscheid te nemen van een familielid. Het was super gezellig, met spannende avonturen en ook veel buikpijn-van-het-lachen momenten. Dichtbij het station hadden we aan het water geparkeerd. Nog even een stevige lunch eten (wat kan Quintie eten!). Een hele dikke knuffel aan Quintie gegeven en haar met drie tassen op haar rug en buik uitgezwaaid in een ander land op een plek waar we alledrie nog nooit eerder geweest waren. Dat voelt gek. Gelukkig was het een zonnige dag, was het in Australie en weet ik dat Quintie een avonturier is en haar mannetje staat!  Naast dat Inge echt van alles weet over auto's (voornamelijk van de auto's uit het duurdere segment), heeft ze ook een grote kennis van boten. In de haven van Newcastle werden grote schepen terug getrokken naar de zee door wat kleine bootjes. Het is zo'n mooi gezicht als mevrouw Schippers (hoe kan het ook anders met zo'n achternaam) allerlei weetjes verteld en wat voor twinkeling in haar ogen verschijnt als ze vervolgt: ik ben ook zo benieuwd als we bij de werkplek van papa aan komen. Vooral om papa te zien natuurlijk. Schitterend! Halverwege april gaan we papa Wim weer zien (op moment van schrijven is dat deze week al!!)  Voordat we Newcastle verlieten, hebben we nog een heerlijke strandwandeling gemaakt. Wat een leven hebben wij hier toch! In ons campingboekje hadden we een mooie camping uitgezocht in Pacific Palms. Na wat kaart leeswerk hebben we de tocht vervolgt. Bij een tankstation heel even fb gecheckt en daar zagen we een berichtje van Timo en Helen uit Schoonhoven. Zij zaten, hoe toevallig kan het zijn, op een camping in het plaatsje Pacific Palms. Even een paar smsjes over en weer en de bbq voor die avond was gepland. Gezellig! Het ritje duurde nog behoorlijk lang en het was ook niet altijd een gemakkelijke route. Inge was de chauffeur en in delen van de weg zaten grote kuilen. Bij het zien van het bordje 100 zegt ze... 100? Jooooo! 80 is hard zat op deze weg en vervolgens gericht naar de bestuurder achter ons: ja en als je me te zacht vind gaan, dan kom je er maar voorbij hoor! Heerlijk haha! Wij hebben geen haast en laten ons helemaal niet druk maken :) De camping was niet gemakkelijk te vinden, want de beschrijving was alles behalve duidelijk. Telkens vroegen we ons af: moeten we hier nu rechts? Of links? Of rechtdoor? Op die momenten hoor ik papa dan weer zeggen: als je het niet weet, gewoon rechtdoor rijden. Je ziet vanzelf weer een keer bordjes! Zo gezegd zo gedaan! Na een paar km vonden we de camping, maar helaas na 17 uur waardoor de receptie gesloten was. We konden eem nummer bellen om ons aan te melden. Dat was al een uitdaging, want 9 van de 10 keer heb ik geen bereik met het Australische nummer. Zoekende naar 1 streepje bereik (zie je het al voor je? Loopt er een meid over het terrein met haar telefoon hoog in de lucht... Goed voor de bewakingscamera!) Na twee keer een belletje werden we niet veel wijzer. Een algemeen menu waar je telkens weer in terug kwam. Dan moet ik direct weer denken aan Jochem Meyer die in 1 van zijn shows  een scene bij de Chinees na bootst. "wil je me-nu? Uuuhmm nou, eerst ff eten!"  Schippers en de Keijzer weer dubbel!  In de tijd dat ik Helen probeerde te bereiken, liep inge op een vrouw af die van de camping bleek te zijn. We konden gewoon een plekje uitzoeken en ons morgen melden bij de receptie. Top! No worries mate! Ondertussen had ik uitgezocht waar de camping moest zijn waarop Timo en Helen verbleven. Instappen en op naar de bbq! Smullen! Helen stond ons al op de weg op te wachten. Auto geparkeerd, spullen gepakt en de camping op gelopen. We hebben deze avond heerlijk ervaringen gedeeld en geweldige verhalen over en weer verteld. Ondertussen het vlees lekker laten pruttelen op de bbq en Timo bewees een goede kok te zijn! Onze complimenten :) Op de camping liepen allerlei beesten, waaronder possems. Die hadden wij al eerder gezien, maar nu kwamen ze ook weer heel dichtbij. Het was een mooie avond met een geweldige sterrenhemel. Schitterend! Na een heel gezellige avond zijn we weer naar de camping gereden, waar we ons bed nog moesten neer leggen in het donker. De mijnwerkerslampjes kwamen, zoals zo vaak, weer van pas! We gingen slapen met de gedachte dat we morgen heerlijk een dagje aan het strand gingen liggen. Dat is lekker slapen!.... Vrijdag 30 maart Dagje relaxen.. We werden bijna uit onze jucycar gestoomd toen we wakker werden. De auto stond pal in de zon. Tja daar hadden we gisteravond geen rekening mee gehouden toen we in het donker hadden geparkeerd. Het was een mooie ochtend. Naast een tentje met een hele oude auto er voor (Inge weet de naam wel, mij zegt het niks), waren we de enige bewoners op dit veldje. Achteraf gezien was dit bovenstaande niet helemaal waar. Nadat we een douche hadden gehad en vergezeld werden door muggen, vliegen, vlinders en iets wat op een wandelende tak leek (geen idee hoe dat er uit ziet, maar dit bewoog en het leek op een tak, dus grote kans dat ik juist zit), liepen we niets vermoedend met de toilettas onder de arm naar buiten. Daar stond ineens op nog geen 2 meter afstand een lizzard ter grootte van 1,5 meter. Dat is even schrikken geblazen op de vroege morgen, maar ook direct een gespreksonderwerp met onze buurman die voor zijn tentje zat. Uiteindelijk ook nog een briefje gekregen met een mooie bestemming in Nieuw Zeeland erop. Beetje jammer dat wij het (deze keer) alleen bij de oostkust van Australie houden... Na een ontbijtje zijn we toch maar eens richting de receptie gelopen om ons aan te melden. Het was allemaal geen probleem en de bekende no worries mate werd weer uitgesproken. Vervolgens een rondje om de camping gelopen en de groene kathedraal gezien. Aan de rand van het water (meer) was een ruimte dat was ingericht als een kerkje. Het was voorzien van houten bankjes, preekstoel en een kruis. Dit alles was omringt met prachtig groen, waaronder palmbomen die als dak fungeerden. Schitterend! Deze ruimte werd ook gebruikt om huwelijken af te sluiten. Iemand geïnteresseerd? Na het bezichtigen van de groene kathedraal hebben we verder ook nog het zwembad en de keuken gevonden. In het tv hok zat een jongen tv te kijken. Dit bleek een NL jongen te zijn en hij werkt hier de komende tijd. In de tijd dat we alles hadden gezien en het gesprekje met de NL jongen was afgerond gingen we terug naar de jucycar. Het was prachtig weer dus we wilden bruinen op het strand. Timo en Helen waren ook op de camping gearriveerd dus dat was gezellig. Alle spullen voor het strand gepakt en we zaten werkelijk waar nog geen 2 seconden op het strand en het begon te regenen. NEEEE!! Eerst waren we nog positief. Nee dit waait nog wel over, maar al snel volgden de grote druppels. Snel alle spullen weer bij elkaar gepakt en naar het onderdakje bij het zwembad gesneld. Daar hebben we ff lekker gerelaxt en zelfs nog even gezwommen tussen de buien door. De NL jongen die we al eerder zagen in de tv kamer kwam ons nog vergezellen. Hij vertelde een fijn verhaal waardoor Inge de rest van de dag alleen maar op de grond keek. Kort geleden hadden ze een dodelijke slang in het heren toilet gevonden. Een professional moest er aan te pas komen om deze slang te verwijderen. Hij was dus weg, maar Inge kon alleen maar aan eerdere verhalen denken: die krengen zijn altijd met z'n tweeën! De mijnwerkerslampjes op ons ons hoofd en de zaklamp op de telefoon waren weer onze beste maatjes voor die avond.  De hele middag was het slecht weer. Er was duidelijk geen sprake van: de bui waait wel over. Het strand hebben we dus niet meer gezien, maar in plaats daarvan hebben we een filmpje in de tv kamer gekeken. Ook wel weer eens lekker, ondanks dat het een hele slechte actiefilm was, waardoor het soms weer een lachfilm werd. Na de film nog ff langer lui op de bank gehangen, boekje gelezen om vervolgens wat energie te verzamelen voor het koken.  Die avond zijn we ons nog rot geschrokken toen we wilden douchen/tanden poetsen. Gewapend met onze mijnwerkerslampjes en de zaklamp op de telefoon in de hand, zijn we richting het douchehok gelopen dat verderop het veldje stond. Licht hadden ze niet echt uitgevonden en dat is gevaarlijk als Juud haar voeten nooit op tilt. Als ik de deur wil openen blijkt hij op slot te zitten. Wat raar! Misschien hadden we toch de sleutel nodig die we vanmorgen bij de receptie kregen. We keken elkaar aan toen ineens de deur van binnenuit werd open getrokken. Niemand kwam naar buiten en we hoorden geen ander geluidje. We schrokken ons helemaal wild. Inge vervolgens met een iets hoger stemmetje dan normaal: hallo? In eerste instantie geen reactie, maar daarna volgde een hoofd van een vrouw om de hoek. Ja sorry maar er zijn vandaag wat meer mannen op de camping dus we hadden de deur even op slot gedaan. Uuhm oke... Misschien was het heel logisch, maar wij stonden nog bij te komen van de schrik en met een vragende blik keken wij haar aan. De vrouw moet ook wel gedacht hebben, want twee verschrikte gezichten met die lampjes op het hoofd, moet vast een hilarisch beeld zijn geweest.  De avond hebben we verder nog gebruikt om een verhaaltje te tikken, het thuisfront te contacten en een boekje te lezen. Heerlijk! Lekker slapen en morgen de tocht vervolgen naar Port Macquarie.  Zaterdag 31 maart Beter een goede buur dan een verre vriend!... Vanmorgen hebben we gedag gezegd tegen Timo en Helen, want zij bleven nog een dagje staan. We waren er vroeg bij vanmorgen, want toen ik de sleutel wilde inleveren bij de receptie, waren ze nog niet eens geopend. Vroege vogels! De reis volgde naar Port Macquarie. Een lekker tochtje in de zon. Uiteraard deden we de toeristische route en gedurende deze laatste dagen bewijst Inge meer en meer dat zij een goede navigator is. Waar zij in de eerste dagen haar handen omhoog gooide en riep: schiet mij maar lek! Het kan links zijn, rechtdoor, rechts en zelfs terug uit was een optie! Inmiddels is Inge omgetoverd tot een vrolijke tomtom die bij een kruispunt zegt: jaaa hier nog even rechtdoor, maar bij de volgende naar rechts. Lekker bezig Freek! Ik ben trots op jou! De laatste dagen worden we helemaal lek gestoken en inmiddels is het geduld op. Voornamelijk Inge wordt te grazen genomen en loopt inmiddels met een waar kunstwerk op haar kuiten rond. Aangezien het noodzakelijk is dat we tijdens het slapen onze raampjes open hebben staan, is het niet heel onlogisch dat familie mug zich in onze jucycar huisvest. Het plafond is dan ook rijkelijk versierd en mijn leesboek van 5 dollar fungeert als vliegenmepper. We moeten uitkijken dat we geen open dak hebben straks. Inge mept de muggen bijna door het dak heen. Kleinigheidje heb je allicht. Vandaag zijn we naast een supermarktbezoekje, ook de pharmacy ingelopen. Op zoek naar insectenspray. De verkoopster had ons goed ingeschat: we willen spul dat werkt en het liefst voor alle insecten. Uiteraard werd het meest dure flesje ons voor geschoteld als het beste en zonder enige twijfel stonden we direct bij de kassa.  Bij PM aangekomen hebben we onze lunch genuttigd bij het strand, met uitzicht op de vuurtoren. Een lekker broodje kaas met tomaat, sla en tappenade (jaja wij weten wel wat lekker is!). Op het moment dat we naar het strand wilden lopen zagen we een lizzard van opnieuw 1,5 meter de bosjes uit lopen. Absoluut niet mensen schuw, want het beest liep zo richting de picknick tafel waar een ouder echtpaar zat te genieten van de lunch. De vrouw was opgestaan om haar fotocamera uit de auto te halen en de man kroop ondertusen over de tafel, zodat hij zeker wist dat het grote beest niet in zijn tenen zou happen. Juud en juul stonden op gepaste afstand een foto te maken.  Het weer was heerlijk en aangezien we gister ons zonmomentje gemist hadden, wilden we nu heel even genieten. Lekker met een stoeltje op het strand. Uitzicht op de lifeguards en een groepje surfers, maar het grootste gedeelte zagen we vooral de binnenkant van onze ogen. Daarna waren we weer fit genoeg om de tocht te vervolgen naar.. Jawel! Een volgend strand! Mooie plaatjes geschoten, surfers in actie gezien op hoge golven en uiteindelijk een lekker ijsje gehaald. De mannen achter de kassa waren weer goed gemutst en we hebben ff lekker gekletst. Ondertussen ook gelijk gevraagd of er nog wat leuks te zien was verder. Het antwoord was: het koala hospital. Maar natuurlijk! Jullie begrijpen, dat wilden we zien! We waren net op tijd voor een gratis tour, waarbij een mevrouw ala leny t hard van zeehondencreche pieterburen haar verhaal vertelde. Het was enig en de vrouw had ook best wel een beetje humor. De beestjes waren super schattig. De meest voorkomende kwalen waren chlamidya (de koala rubbertjes zijn nog niet op de markt denk ik..), aanrijding met een auto of ander motorvoertuig en een hondenbeet. Voor elk beestje was een apart hokje. Ze werden allemaal met een flesje door mensen gevoed. Toen we bij het hok van de baby koala's aankwamen hoorde je de ene aaaahhh na de andere oooooohhh. We hebben veel foto's en filmpjes gemaakt. Bij thuiskomst kunnen jullie er eens goed voor zitten Noor en Govert.  Het bezoekje was zeker even de moeite waard, maar na zo'n drie kwartier zijn we weer in de auto gestapt. Op zoek naar een camping. Voor vertrek hadden we al een mooie uitgekozen die in het campingboek stond. In een rijtje van vier campings kozen wij de middelste, want die zou je kunnen bereiken zonder een onverhard pad op te moeten. Helaas bleek de realiteit anders. Ineens hield het asfalt op en reden we over een stoffige weg met heeul heeuul heeeull veel kuilen. Dat zou de man van de jucycar verhuur niet zo leuk vinden, maar we besloten door te rijden als het zo zou blijven. Het was al later en deze weg was verder vlak. Mocht het hard gaan regenen dan zouden we niet echt problemen krijgen met wat we in Cabauw 'hochies' (heuvels) noemen. Het was een hilarisch beeld. Ik achter het stuur (blond en vrouw), BA immiteren (de grote neger van het the A-team) door continu het stuur van links naar rechts te bewegen om alle kuilen de ontwijken. Wij kregen al helemaal de slappe lach toen meerdere malen een 4x4 voorbij snelde en wij achterbleven in een stofwolk. Een van deze auto's reed even naast ons om te kijken of alles goed ging, hand omhoog en gedag gezegd, waarna het duo vooruit snelde. Een melige bui van Juud en Juul volgde. Na een paar km zagen we een eerste camping. Ondanks dat dit niet de camping was die we eigenlijk voor ogen hadden, leek het ons verstandig om het bij een paar km onverhard pad en bumpy ride te houden. Toen we nog eens in ons boekje keken begonnen we ook beiden hard te lachen. Hoe kunnen drie van de vier campings, die aan dezelfde weg liggen, alleen via een onverhard pad bereikt worden en de middelste van de vier met een verhard pad? Ja dat vroegen wij ons nu ook af. De meest blonde van de 2 had de camping vandaag uitgezocht. Do I need to say more? Bij de camping aangekomen had Inge nog even bij de eerste tent gevraagd of we zo het terrein op konden rijden en waar we moesten betalen. Het hoofd van de familie Tokkie (zo omschreef Inge toen ze terug kwam in de auto) zei dat er een ranger langs komt om geld op te halen. Zij stonden er alleen al 2 dagen en ze hadden nog niemand gezien. Dat klonk goed. Wij roken een gratis campingspot! Na een rondje over de camping gereden zagen we een mooi plekje. Precies naast de auto van 2 mannen waar we op het onverharde pad nog naar hadden gezwaaid. Hilarisch vonden wij! We waren nog niet uitgestapt of we hadden al een praatje met de eerste man. Dat hij het bijzonder vond dat we met die auto daar reden en wij schoten keihard in de lach. Ja wij ook en het was ook niet de bedoeling maar ja... En het hele verhaal werd uitgelegd. We hadden al snel de lachers op de hand. Een tweede man kwam zich mengen in het gesprek, maar hij had wat mee genomen. Een bordje garnalen. Deze garnalen waren nog niet gepeld, dus de vriendelijke ogen keken me nog recht aan. Hij's fijn! Aangezien ik nooit garnalen eet en Inge garnalen eet, maar een ander ze laat pellen, werd dit een mooie confrontatie. De man deed het de eerste keer voor en bij de tweede mocht ik het proberen. Een derde man vond het ook wel grappig en waarschijnlijk was mijn gepruts samen met mijn vieze gezicht en tong uit de mond helemaal een lachwekkend plaatje. Maar goed, uiteindelijk heb ik het voor elkaar gekregen en heb een garnaal op. Niet mijn favoriet, maar voor 1 keer voelde ik me weer een survivor! Voor de grap zei ik nog: ooh this is so nice! Now we have food for tonight. Great! Waarschijnlijk namen de mannen me nog serieus, want man nr 1 begon over een supermarkt en een paar tellen later kwam hij terug met een hele jew fish!!! In de winkel zouden we een vermogen kwijt zijn, maar nu kregen we het gratis! Als een kind zo blij. Vooral toen we zagen dat de mannen de vis ook gefileerd hadden en het dus graatvrij was. We kregen nog tips voor het braden: wat knoflook, peper en zout en bakken in de olie. Helaas hadden we geen knoflook (de ramen kunnen niet zover open), maar dit werd voor ui ingewisseld. Ook lekker! We gingen als ware joop braakhekke te werk, alleen mistten we de wijn nog. Je kan ook niet alles hebben. We hadden die middag boodschappen gedaan dus voldoende voedsel. We hebben in weken niet zo'n goede maaltijd gehad! Het bestond uit gebakken aardappeltjes, vis (ieder een halve) en salade met garnalen. Aan het einde was ons maagje goed gevuld. Het enige wat alleen minder was, was dat het hele keukentje in de jucycar stonk naar vis. Een kleine poetsbeurt dan maar.  Niks is fijner dan met een gevulde maag je bed induiken. Dat hebben we dan ook gedaan. Nog een boekje lezen en vervolgens de oogjes sluiten en alle indrukken van de dag weer verwerken. Good life! Zondag 1 april Kikker in je bil? (de camping in coffs harbour had een kikkerplaag... Moet je net Inge hebben met een fobie voor deze dieren...!) Vanmorgen wilden we een beetje op tijd weg. Wie weet konden we op die manier de ranger nog voor zijn en hadden we een gratis overnachting te pakken (nog niks veranderd aan de NL mentaliteit). Een douche is altijd fijn om wakker te worden. Vandaag hadden we een koude buitendouche. Met bikini aan hebben wij het koude water getrotseerd. Ja we waren wakker heuurrr!  Daarna weer een broodje nutella gesmeerd en ons gereed gemaakt voor vertrek. Alle mensen die ons helpen geven we een klompje, en deze buurmannen hadden ons echt geholpen aan een goede en gezonde maaltijd. Een klompje waard! Deze hadden we vanmorgen dan ook gegeven. De mannen keken eerst verbaasd en moesten daarna lachen. Weer een praatje gemaakt en uiteindelijk kwam de vraag: we zien veel van zulke auto's rijden, maar hoe ziet het er aan de binnenkant uit. Het hele spul kwam naar onze auto en waren positief verrast. Misschien ook wel omdat de achterstoelen bekleed waren met handdoeken waarop schone strings te drogen lagen. Ja... We waren ook niet voorbereid op een rondleiding! Uiteindelijk de mannen weer gedag gezegd en we werden vrolijk uitgezwaaid. Wat een warmte geven die Australische mensen. Een geweldige opmerking van Inge zou ik ook niet meer vergeten: kijk zo hou je toch van Australische mannen! Ik gaf een vragende blik.. Uhm wat bedoel je precies? Nou die mannen vangen vis, fileren het, bereiden het voor het diner. Gewoon stoere mannen! Waarop ik antwoord.. Ah zo.. Maar in Volendam heb je ook veel vissende mannen. We schieten allebei keihard in de lach. Ja, stoere mannen juud! Vandaag rijden we naar Coffs harbour. Opnieuw een plaatsje aan zee. Bij een plaatselijk informatiecentrum hebben we nog naar een camping gevraagd. Drie opties en we zijn bij optie 1 gestrand. Een mooie camping waar we ons wel een nachtje kunnen vermaken. Voordat we ons wilden aanmelden hadden we een rondje gelopen over de camping. Waarschijnlijk had de bewakingscamera ons gespot want toen wij het toiletgebouw in wilden lopen, maar deze met code vergrendeld was, stond er al een man klaar om te vragen of er iets gaande was. Ik zette mijn meest onschuldige blik op, gaf antwoord en begon vervolgend te vragen naar zijn verband om zijn been. Achteraf heel hilarisch! Na het aanmelden bij de receptie zijn we direct richting strand gereden. Eerst over een pier gewandeld en naar prutsende zeilers gekeken. Moet je ook een goed huwelijk voor hebben als je samen in zo'n bootje stapt. Wij hadden mooi uitzicht. Gegarandeerd goed film materiaal. Later door gereden naar een ander punt waar allerlei rotsen in zee lagen. Plaatjes geschoten en daarna op naar het strand. Bikini hadden we nog niet aan, maar die lag achterop de stoelen. Achter de stoelen bevindt zich direct de keuken met wasbak. Daar lag het flesje wasmiddel in en die stond nog open. Gevolg: de nieuwe bikini van Juud was in de wasbak gevallen en zat helemaal onder de wasmiddel. Daar kon ik ff niet om lachen en vervolgens heb ik het hele spulletje in het wchok uitgewassen. Dat zorgde voor een plaatselijk sopfestijn. Gelukkig had ik twee bikini's mee genomen, dus de 1 lag te drogen en de ander trok ik aan. Helaas was het al later in de middag en dat voel je. Het wordt al kouder en na een uurtje trokken we onze kleding weer aan. We hadden onze zonnenstralen die middag al gevangen. Terug naar de camping waar we alleen op een veld stonden. Mooi plekkie! We hebben weer een heerlijke tonijnsalade gemaakt vanavond in de campkitchen. Overigens hebben we de afgelopen weken al zoveel tonijn op dat het beestje bij thuiskomst is uitgestorven en daarnaast hebben we al zoveel spaghetti gemaakt dat we hopen dat dit bij thuiskomst de eerste maand niet op het menu zal staan (verder hebben we geen wensen). Die avond ook even met het thuisfront kunnen skypen.  Het douchen was ook weer een spektakel. De camping was blijkbaar zo luxe, dat ze een radio in het toilet/douche gebouw hadden. Daar konden we ff mooi meezingen en swingen! Ik had ook nog een mooi babybadje gevonden, waar ik uiteindelijk ingerold ben. Past precies! De foto staat inmiddels op facebook. Wij hadden in ieder geval lol voor tien. Vooral toen bleek dat ik met een natte broek het bad uit kwam. Blijkbaar lag er nog een bodempje water in. Nee ik had niet in mn broek geplast. Kort daarvoor was ik al geweest. Al lachend en gierend liepen we daarna in ons pyjama naar de jucycar. Zondag 1 april was om en wij hadden geen grap uitgehaald bij anderen, maar hadden lol voor 10 met ons twee samen. We houden het hier nog wel even uit en schrijven jullie (soms met enige vertraging) de verhalen...