Dinsdag 10 april Mooi rood is niet lelijk... Gisteravond hadden we weer een drankje op dus heeeeel vroeg waren we niet op. De afgelopen dagen ben ik eerder uit bed dan Inge. Ik bedoel dan niet dat ik lang uit bed ben, maar ik sta wel als eerste naast de jucycar. Vervolgens zoek ik met 1 oog open de weg naar de wc om daarna met een lege blaas nog een uurtje of 2 verder te tukken in de Jucycar. Ook hier raken Juud en Juul op elkaar ingespeeld. Voor de beeldvorming: de slaapcabine in de auto is te bereiken via de schuifdeur. Elke nacht ligt Juud aan de rechterkant van het bed en Inge ligt aan de kant van de deur. Voor mij is het dus een hele klim om veilig over Inge heen te stappen en zonder veel schade aan te richten met beide benen buiten te staan. In het begin ging dit niet zo soepel. Soms hoorde je Inge aaaaaaahhh roepen en dan had ik weer een enkel, teen of scheenbeen vermorzeld of ikzelf kon zachtjes achteruit bidden omdat ik mijn hoofd tegen de deurpost had geparkeerd. Maar de laatste tijd wordt er vooruitgang geboekt. Zodra de deur open gaat, trekt Inge al veilig haar benen terug en kan ik iets gemakkelijker (ja je kunt je afvragen of er uberhaupt een gemakkelijke uitweg is met een gevulde blaas, maar dat ter zijde) naar buiten lopen. In Rainbow Beach staan we op de parkeerplaats van het hostel en hebben we een sleutel om gebruik te maken van een wc hok en douche. Vanmorgen moet ik dus ook nog nadenken dat ik die sleutel niet vergeet. Extra hindernis! Gisteravond hebben we gezellig met Felicity, Engels meisje, gesproken. Voor vandaag hadden we afgesproken om met zn drietjes naar het strand te gaan. Wij wisten in welk hutje zij sliep en zij wist onze jucycar te vinden. Wie het eerste klaar zou zijn kon de ander ophalen. Prima constructie zo dachten wij. Uiteindelijk hoorden we wat geklop op de deur. Wij lagen allebei nog te slapen, dus het drong pas later tot me door dat dit Felicity kon zijn. Net toen ze weer rechtsomkeer maakte zag ik haar gezicht door de opening van het gordijn. Oepsie! Schippers en de Keijzer lagen nog in bed terwijl het Engelse meisje al helemaal klaar was voor het strand. Uiteindelijk ben ik maar weer uit de Jucycar 'gesneld' want Inge had niks door. Even een nieuw bezoekje aan het toilet gebracht (het lag op de route) en voor het hutje zag ik Felicity op een bankje zitten. Ik ben er bij gaan zitten en gaf aan dat we nog ff tijd nodig hadden. Geen probleem! Na dik een uur waren we klaar om richting het strand te gaan. Lekker hoor! De zon scheen fel (nee dit lag niet aan onze status) dus het was belangrijk dat we ons zouden insmeren. Over het algemeen doe ik dat wat meer dan Inge. Haar bekende leus is.. Agh alles wat rood is, verandert vanzelf in bruin! Tja dat is over het algemeen wel waar, maar toch omarmde ik die factor 30. Ik was goed bezig zo dacht ik. Vervolgens ging ik even goed in de zon liggen om wat te bruinen. Dat ging me prima af. Inge zat ondertussen in haar boek en Felicity lag ook lekker te bakken. Aangezien Felicity morgen al naar Fraser Island zou gaan en zij op tijd moest zijn voor de meeting, ging ze al wat eerder naar het hostel. Wij hebben nog iets langer op het strand gelegen, totdat er een zandstorm over het strand raasde. We hebben onze spullen gepakt en zijn vervolgens verderop in het gras gaan liggen, in een klein parkje. Voor zolang als het duurde was dit prima. Inge kwam niet meer bij toen ze mijn creatie op mijn lichaam zag. Waar ik dacht dat ik me goed had ingesmeerd, bleek de realitieit anders te zijn... Op mijn arm, buik en been waren rode vlekken zichtbaar. Daar had ik dus geen zonnebrand gesmeerd. Het meest hilarische was nog dat ik net boven mijn borst drie strepen had staan. Dit waren mijn vingers die de zonnebrand niet goed hadden uitgesmeerd. Hij's fijn! Dat had ik weer. De komende tijd loop ik dus rond als een paddestoel.. Rood met witte stippen.  Terug bij de auto hadden we na een verkoelende douche, pannenkoeken op het menu staan. Vandaag was Juud de kok. De eerste pannenkoek mislukt altijd, maar dit was een hele mooie creatie. De pannenkoekenmix was een topper. De mix zat in een fles en je hoefde alleen maar water toe te voegen, een tijd te shaken en daarna was de mix perfect. Bij de eerste pannenkoek was het nog wat te dik, maar dit leverde een mooi figuurtje op. Een vis! Was niks mee. Inge maakte er een mooie foto van en 's avonds kwam dit nog goed van pas! Felicity kwam na de meeting weer naar onze jucycar waar wij de laatste spullen nog aan het opruimen waren. Daarna zijn we met zn drietjes naar de kantine gegaan en hebben we gezellig gekletst. Zo af en toe was er live muziek, dus het sfeertje was heerlijk! Na een tijdje schoven drie mannen nog aan de tafel. Engelse mannen die hier werkten in het ziekenhuis. Kijk dat zou handig zijn, want we hadden al veel verhalen gehoord over Dingo's (wilde honden) en mensen die door deze beesten zijn gebeten. Nja, als het bij ons zou gebeuren dan hadden we vast kennis gemaakt met de doktoren. Ideaal! Wij lieten onze kwaliteiten ook zien: pannenkoeken bakken. Uiteraard dacht men dat we aan het bluffen waren toen we zeiden dat we een vis pannenkoek konden bakken... Na het zien van de foto werden de mondjes gesnoerd. 1-0 voor de ladies! Na een gezellige avond en ook goede verhalen over Fraser aangehoord, gingen we lekker slapen. Morgen nog een dagje strand?! Woensdag 11 april Het regent harder dan ik hebben kan...! Vandaag hadden we graag nog een dagje strand gepakt. Dat was ons daarvoor wel goed bevallen. Een beetje energie op doen voor de drie dagen Fraser Island die zouden volgen. Helaas was het weer net zo slecht als onze fysieke gesteldheid. Inge omschreef het pakkend vanmorgen: het lijkt wel alsof er een tractor over me heen heeft gereden en 'm ook weer in z'n achteruit heeft gezet. Kijk zulke opmerkingen kan ik op de 'vroege' morgen waarderen! Vroeg was het niet echt, aangezien wij rond 13 uur pas wakker werden. In de uren daarvoor was ik wel al 2x over Inge heen gesprongen vanwege de zwakke blaas. We waren lekker lui vandaag dus we hebben nog een uur gekletst voordat we de auto uit waren. Van de auto naar een bank gelopen die onder een dakje stond waar we nog verder konden luieren (na die afstand was het wel weer genoeg beweging. Alles op zn tijd). Ff douchen en vervolgens was het tijd voor de meeting van Fraser Island.  Tijdens de meeting werden de groepen bekend gemaakt. Bijna elke groep bestond uit 8 man die een auto deelden. Wij zaten in een groep met 5 Zweedse jongens en 1 Argentijn. Dat moest goed komen! Een introductiefilm werd gedraaid en we kregen wat extra info over het rijden in een 4x4 en hoe te reageren wanneer je oog in oog stond met een dingo (wilde hond). Alle instructies werden zo kinderlijk uitgelegd dat het nogal lachwekkend was. Agh ja het kan maar duidelijk zijn. Na het filmpje moesten we nog wat formulieren invullen en waren we weer vrij om te gaan en staan waar we wilden. Inge en ik hadden ons aangemeld voor de 6 dollar maaltijd (broodje hamburger met patat). De boys gingen hun eigen weg, maar vanavond zouden we nog een drankje samen doen in de kantine. Gezellig!  De maaltijd was prima vanavond, behalve dat de patat over mijn bord gevlogen was. Zoveel lag er niet op, maar ja als je het kleine niet eert ... en het was goed voor de lijn zullen we maar zeggen ;). In de kantine hebben we gezellig kennis gemaakt met de Zweedse mannen. De Argentijn vond het vooruitzicht '3 dagen op Fraser Island met deze groep' waarschijnlijk al zwaar genoeg, want die kwam geen drankje doen. Tja moettie zelf weten, maar misschien nam hij het zekere voor het onzekere... Een avond geen alcohol voor hem, zodat hij de volgende dag fris en fruitig achter het stuur kon stappen. Nou wij hebben ons verder ook goed gedragen. Waar de Zweedse jongens na twee of drie biertjes naar bed gingen, hebben juud en juul een klein uur daarna ook het geweldige kingsize bed van de Jucy opgezocht. Morgen vroeg dag voor een geweldige trip!  Donderdag 12 april The day before friday the 13th Vanmorgen ging het wekkertje vroeg want het was tijd voor de Fraser Island trip. Joehoe!! Een tocht met 4x4 auto's naar een eiland waar we over het strand konden crossen, maar ook heftige bumpy rides konden ervaren. Laat maar komen!! Rond 6 uur de wekker want we moesten om half acht klaar staan met ons tassie aan de hand. Dat was weer even wennen zo vroeg, maar we waren op tijd (dat konden we van de organisatie niet zeggen). De tas die we gister in het donker op de tast en op goed geluk hadden ingepakt hadden we nogmaals gecheckt, maar we hadden alles... Voor het ontbijt konden we (gratis!!) pannenkoekjes eten. Die heb ik maar ff overgeslagen vanmorgen, maar Inge zei dat het goed smaakte.  Voordat we weg waren was het half tien. In de twee uur daar tussen hebben we vooral gewacht en soms moeten luisteren naar een uitleg. Je zou zeggen: nou juud dat klinkt ideaal voor jou. Alles rustig aan. Ja dat klopt, maar ik wordt er zelf ook erg loom van dus geef mij dan maar wat actie. Later op de dag kregen we ons portie actie wel! De koelbox was gevuld met Goon, Australische (hoofdpijn) wijn en wat blikjes bier. Daarnaast nog heel veel ijs om het lekker koel te houden. Het eten stond al in een andere kar en de tasjes met kleren konden we in onze achterklep leggen. Dat was ook net een legpuzzel, want zoveel ruimte was er niet. We hadden allemaal erg veel zin in deze trip en waren al tijden klaar voor vertrek. In een korte uitleg van onze tourguide Brandon werd ons gezegd dat we achter hem zouden aan rijden. Hij was auto nr 1, wij nr 2, een groepje Duitsers nr 3 en de vierde auto was rood en het merendeel van de inzittenden was Engels. Onze Argentijnse vriend wilde graag als eerste rijden en wij zijn makkelijk dus zeggen gewoon... Tuurlijk tis jouw feestje! Misschien dacht hij echt dat we gister hadden door gehaald.. Het eerste ritje naar de ferry ging prima. Al lekker door een stukje los zand gereden, dus een klein voorproefje hadden we al gehad. Inge en ik zaten helemaal achter in de auto. Daar waar je alle hobbeltjes het beste voelt. Heerlijk! Na de ferry zijn we op het eiland gestopt voor een lekkere lunch. Om daar te komen reden we over het strand, langs het water. Onze chauffeur deed het prima, maar de Duitse jongen achter ons had wat moeite met het gaspedaal vinden. Zoals Juud en Juul dat dan omschrijven als we weer op hem moesten wachten: twee woorden, negen letters.... DUURT LANG!! (hoop gegiegel tot gevolg). De lunch bestond uit wraps met vlees, tomaat, sla, komkommer en een beetje mayonaise om het niet te gezond te maken. Na de lunch zijn Juud en Juul nog snel naar een toilet gesprint, want je wist nooit hoe lang het ritje ging worden. Nou we waren blij dat we dat gedaan hadden! Ludvig, een van de Zweedse jongens was achter het stuur gekropen en reed verder perfect, maar de weg was zoooo hobbelig en midden door het bos dat dit de eerste serieuze bumpy ride werd. Juud en juul zaten nog steeds helemaal achterin de auto en het leek wel of we soms afgevuurd werden. We kwamen los van de stoel en wij lagen helemaal dubbel. We kregen de slappe lach en bij Juud stopte het natuurlijk niet. De tranen stroomden over mijn wangen van het lachen. Daar hadden de mannen dan ook direct kennis mee gemaakt. Zij konden het ook wel waarderen, maar het beeld van Erik die tijdens een bumpy ride, waar wij achter in de auto los komen van de stoel en weer terug denderen, gewoon rustig zijn boekje blijft lezen is hilarisch. Vervolgens keek je naar links en daar zag je Emanuel, de langste jongen van het stel, helemaal opgepropt naast ons zitten. Er was heel weinig beenruimte en zeker niet genoeg voor zijn lange stelten. Gevolg: zijn knieen en schouders zaten vrijwel op 1 lijn en hij zat klem tussen de twee banken. Als Juud en Juul niet naar de wc waren geweest dan hadden ze zeker in hun broek gepiest van het lachen. Wat een komisch beeld was dit! Na het mooie en heftige ritje zijn we bij lake Mc Kenzie gearriveerd. Een prachtig meer met ontzettend witte stranden! De tourguide gaf aan dat de dames hun sieradencollectie hier konden polijsten met de zandkorreltjes die op kleine kristallen leken. Daarnaast was het zand ook goed om als scrub te gebruiken (pedicurebehandeling besparen?) of voor de mensen die alles geloven en waar niks te gek voor is.... Je tanden wit maken. 1 van de mannen had het zand in de mond gedaan en dacht lekker de tandjes te witten voor een stralende lach.. Nou hij heeft daarna vooral geproest en en getuft om de ranzige smaak uit zijn mond te krijgen. Wij konden uiteindelijk lachen en onze Prodent tandjes laten schitteren. Natuurlijk hebben wij een dook genomen in het water, maar voordat we in het water lagen dachten we even dat dit alles in duigen zou vallen. Het begon namelijk te regenen. Even onder een boom of handdoek schuilen voor 3 minuten en het was weer over. De zon kwam weer tevoorschijn en wij genoten van de witte stranden en het prachtige uitzicht. Later ook nog door een stukje bos heen gelopen om op een andere plek op het strand foto's te schieten. Wooooowwww! Het ritje werd weer vervolgd en Ludvig stapte opnieuw achter het stuur. Het ging allemaal perfect en Juud en Juul zaten nu een linie naar voren. Drie lange jongens hadden zich op de laatste bank gegooid en dat zag er weer fantastisch uit. De riem was niet nodig, want ze zaten met z'n drietjes lekker klem. Nice and cosy is een veel gebruikte zin tijdens deze trip! Het rijden ging goed, want Juud werd zo waar in slaap geschommeld. Hoe is het mogelijk zou je denken. Uiteindelijk werd ik wakker door wat gestommel en de Argentijn maakte zich zorgen over de temperatuurmeter in de auto. Niet geheel onterecht. Het pijltje stond inmiddels diep in het rood (hot) en met dat we stil stonden en met knipperende lichten de andere auto's op de hoogte brachten dat we pech hadden, konden we ook rooksignalen afgeven. De rook kwam door de motorkap zetten vanwege de overhitte motor... Hebben wij dat! Het trok nogal bekijks, want iedereen was al uit de andere auto's gesneld en hadden de camera's in de aanslag. Ik dacht nog.. Moet dat nou? Irritante ramptoeristen en we kregen een beetje medelijden met Ludvig. We lagen alleen helemaal dubbel toen Erik een zelf gemaakt liedje ten gehore bracht: Ludvig starts a fire! Ludvig starts a fire!! Van je beste vriend moet je het hebben.. Aan de reactie van de tourguide zag ik dat hij niet zo vrolijk werd van deze autopech. Een kabel werd tevoorschijn getoverd en het laatste stuk naar de bewoonde wereld werden we vooruit getrokken. Lekker schokritje tot gevolg (de bumper bijna los getrokken van de motorkap). Wij konden zelf ook weer stiekem gniffelen toen bij vertrek auto nr 3 even pech leek te hebben. Die moest aangeduwd worden, want de accu had kuren. Dat vonden wij dan weer mooi, maar ik kon me nog net inhouden om uit de auto te rennen en een foto te maken. Erik is een positieve denker en zei: well, it only can gets better right?! Ja hoor Erik! Bij het dorpje aangekomen was de andere groep met vier auto's ook gearriveerd. Zij doen dezelfde driedaagse tour als ons, alleen in een andere volgorde. We werden dus warm onthaald toen wij, vooruitgesleept met de kabel, het dorpje binnen reden. Wij zwaaiden vrolijk terug. Het was even wachten geblazen, want verschillende stoere mannen bogen zich over onze auto. De echte monteur kwam later aan. In de tussentijd werd er wat lekkers gekocht in de winkel. De winkeliers maakten winst vandaag, want zo'n 70 tot 80 man nam een kijkje in de winkel en kwam er met een ijsje van 4 dollar of koekjes van ruim 6 dollar naar buiten. Ik kan mij nog herinneren dat ik vroeger in Frankrijk ook altijd het grootste en duurste ijsje wilde hebben en dan hoor ik mama weer zeggen: juud neem nu een ijsje dat je lust! Vandaag was ik niet zo eigenwijs en ging ik zonder ijs naar buiten. Het weer was slechter geworden en het begon zo waar te regenen. Het wachten duurde lang en de Zweedse mannen herinnerde Ludvig aan het voorval door het liedje van Erik weer te zingen: Ludvig starts a fire! Ludvig starts a fire! Gelukkig kon hij er zelf ook om lachen. Welliswaar als een boer met kiespijn, maar toch! Nadat er ook wat gerommeld was aan de accu van auto nr 3 konden we onze weg vervolgen. De eindbestemming voor vandaag: een aboriginal camping. Het werd donker dus een gevaarlijk ritje over het strand, want daar staan geen lantaarnpalen. De Argentijn had weer plaats genomen achter het stuur. Het water kwam al op dus het was zaak dat we snel de camping zouden bereiken. Een aantal rotsen op het strand versperde ons de weg over het strand. We gingen er aan de zeekant voorbij. Het begin was prima, maar al snel moesten we verder het water inrijden en wij zagen het water al tegen de auto aan kletsen. Nu zat ik in het midden, dus ik had de ernst nog niet zo door, maar Inge zat naast me al hardop schietgebedjes te doen en daarna hoorde ik alleen maar: oooh shit. Oooh shit. Oooh shit. Ik keek naar rechts en keek Inge vragend aan. Wat is er? Het antwoord was duidelijk: WAT ER IS? We are driving in the middle of the fucking ocean! That's why! Ze had het nog niet gezegd of de tourguide in de auto voor ons draaide in 1 keer om. Met wilde bewegingen door het open raam schreeuwde hij naar ons: turn around! Turn around!! Nooowww!! De schrik in zijn ogen was beangstigend. Een stoere australische surfdude met de mentaliteit: "No worries mate" als tourguide die al redelijk paniekerig was, dat betekende serieus gevaar.. Doordat we moesten draaien reden we nog verder de zee in en het water stond inmiddels tot aan onze deuren. We waren de tweede auto en konden dus dicht achter de tourguide blijven. De Argentijn was rustig, maar bleef voor de andere 7 inzittenden iets te rustig. Hij dacht even stil te staan in het water om een golf voorbij te laten gaan en daarna weer gas te geven. Iets wat je nooit mocht doen in water, aangezien het zand onder de wielen vandaan gezogen wordt. Op het moment dat hij dus stil stond riepen 7 man in koor... Noooooo drive!! Drive!! Goooooo!!! Dat kon hij niet waarderen, maar dat kon ons dan weer niet schelen. Rijden met dat bakbeest. Met dat hij het gaspedaal weer had gevonden hoorde we een harde klap. Dat was een rots die we onder water hadden geraakt. Wij dachten aan een lekke band, maar gelukkig bleef de auto rijden. Eenmaal terug op het strand bleek dat onze auto nog heel was. Gelukkig! Echter auto nr 4 zat vast in het water. Zij hadden wel een lekke band. De tourguide rende door het water om de auto weer op het strand te krijgen. Pffff wat een avontuur! Iedereen was toch wel redelijk geschrokken. Ineens komt het water op en kan je niks meer doen. Vooral het idee achterin de auto zitten zonder emergency exit naast je (waar papa Michel altijd zo op hamert). Op het strand werd de lekke band vervangen en Erik kwam weer met zijn geweldige zin: it only can gets better right?! Jooooooo De lekke band was vervangen na wat gestuntel van een paar mannen. Ik zei nog tegen Inge.. Tja ik zou papa Michel gewoon bellen, maar ja laat ze lekker aanrommelen joh. Lachsalvo tot gevolg (duurde even maar dit grapje kon ze weer waarderen). Na dit ongelukje hadden inmiddels alle auto's wel iets gehad. Brandon zei dan ook: jongens als iemand nog wat leuks weet voor een ander ongelukje, vertel het me dan nu. Ik ben er wel een beetje klaar mee. Wij moesten lachen natuurlijk, maar dat was van korte duur. We gingen maar een stukje 'landinwaarts' om de grote rotsen te omzeilen op het strand (ah dat was dus ook nog een mogelijkheid!). Daarna gingen we weer snel het strand op. De tourguide wilde duidelijk wat tijd inhalen en had zijn gaspedaal behoorlijk ingetrapt. Wij waren auto nr 2 en de Argentijn wilde hem graag bij houden. Dat ging prima totdat hij wat over het hoofd zag. Waar alle inzittenden een idioot grote rots op het strand zagen liggen, werd het pijnlijk duidelijk dat de Argentijn misschien toch een afspraakje bij de opticien moet gaan maken of mogelijk nachtblind is. Hij zag het gesteente over het hoofd en we reden er vol over heen. Na een 'oh nee, dit gaat fout'-momentje was het een BAM! Gevolgd door een zjjjjjjjfffffff geluidje en hingen we op hetzelfde moment met z'n allen ontzettend schuin naar links in de auto. Kleinigheidje heb je allicht. Het eerste deel van de reactie van de Argentijn was een Engels woord (begint met een F en rijmt op duck) gevolgd door wat Spaanse/Agentijnse woorden. Het is dat ik de woorden kon rijmen met de situatie, maar anders zou je toch bijna denken dat het een stukje opera is. Brandon brak bijna in tranen uit toen hij kwam aanlopen om de schade te bekijken. Dat was einde verhaal voor vanavond. Zelf zag ik de humor er wel van in en de slappe lach was weer terug toen Erik zijn veel gesproken zin weer uitsprak: well guys... It only can get better, right?!  We waren bijna bij de camping en het was duidelijk dat Brandon geen zin had om de twee banden nog in het donker te vervangen en al had hij daar wel zin in, dan hadden we niet genoeg banden. Ons groepje zou achterblijven op het strand en de andere drie auto's reden naar de camping. Brandon zou vervolgens met een grote auto terug komen om ons op te halen. Hijs fijn! Het was hartstikke donker en daar sta/zit je dan. In de auto blijven zitten was de enige optie, want buiten waakten de dingo's en die had je liever niet op bezoek. De Argentijn moest blijkbaar ff afkoelen en trok zich verder weinig aan van de adviezen die gegeven werden. Hij rooktte rustig een sigaretje buiten de auto. In de auto was de sfeer prima. Een goed moment om elkaar wat beter te leren kennen, dus iedereen stelde zich nog even goed voor. Al snel veranderde dit in de meest rare hobby's, beroepen en jeugdherinneringen. Ludvig had een zaklamp en die gaf ondertussen wat SOS signalen af. Met dat de lamp naar de rechterkant scheen zagen we dat we bij het bord 'Happy Valley' stonden. Wij kwamen niet meer bij!! Het duurde ongeveer 45 minuten voordat Brandon terug kwam en in de tussentijd waren al 2 auto's gestopt om te vragen of alles goed ging. Aardige Australiërs!  Met enige vertraging arriveerden ook team G op de camping. De overige groepen hadden voor ons gekookt dus wij konden redelijk snel genieten van het diner. Allereerst werd de Goon geopend, want we moesten alles even rustig verwerken en proosten op een goede afloop (skoll!). Achteraf was het misschien wel beter geweest als we eerst ons maagje tevreden hadden gesteld, want na 1 of 2 glaasjes waren we rondom gelukkig. We waren niet de enige, want de andere groepen dansten inmiddels al op de tafels. Die avond hebben we gezellig rond het kampvuur gezeten. De wc was een stukje lopen en als je die kant op ging mocht je nooit alleen en moest je altijd een stok meenemen. Dit vanwege de dingo's die overal rond liepen. Een week eerder was een meisje wel zo eigenwijs om alleen richting de wc te lopen en zij werd aangevallen door 5 dingo's. Gevolg: verschillende beten in de benen en een ritje per helicopter naar het ziekenhuis. Dat wilde wij voorkomen dus vaak gingen wij met onze hele groep naar de wc. Gezellig! Aan het begin van de avond waren we nog voorzichtig en een beetje bang voor de dingo's. We liepen krampachtig met een stok in de hand en keken voorzichtig of er iets van gevaar in de buurt was. Elk geluidje was te veel. Later op de avond liepen we arm in arm (de 1 had wat meer steun nodig dan de ander) of in polonaise met de stokken zwaaiend in de lucht. Roepend naar de dingo's. Een schitterende opmerking werd gemaakt die de hele toestand samenvatte: best gevaarlijk misschien en ik weet niet hoe het met jullie is, maar na een paar glazen Goon ben ik niet meer bang voor die dingo's! Wij lagen helemaal dubbel en waren blij dat we zojuist een bezoekje aan het toilet hadden gebracht.  Het werd later en we hadden besloten om onze nachtrust te pakken. Dat zouden we nodig hebben. Het verblijf van vannacht waren een paar koepeltentjes van hooguit 3 personen. Na het pakken van een matje en de slaapzak, pyjama aan en tandjes gepoetst hebben we een mooie tent uitgezocht. We waren vrijwel de laatste dus alleen drie tentjes die geen extra zeil over de tent hadden, waren nog vrij. Agh ja dan maar hopen dat het droog blijft! Met het zien van dit treurige tentje riep Erik alweer: well, it only can gets better, right?! Ludvig had ons die avond al geïnformeerd over (dodelijke) slangen die hier rond zwerven, dus erg content met ons tentje die een aantal gaatjes bevatte waren we niet. Daarbij opgeteld dat wij 9 van de 10 keer 's nachts naar de wc moeten en we geen herhaling wilde van het verhaal "het meisje en de 5 dingo's" was het duidelijk dat wij een man in onze tent wilden. Niet dat de mannen in staat waren om een dingo te verjagen en de slangen te verwijderen (ze waren zelf net zo bang), maar het idee was goed. Emanuel had zich 'opgeofferd'. Zoals de meeste kampeerders weten, is een koepeltentje niet zo lang. Echter, Emanuel wel. Dit zorgde ervoor dat zijn voeten uit de tent staken. Stukje rits open en hupsakeessie hij legde zijn voeten buiten neer. Juud en Juul kwamen niet meer bij, want die zagen het al helemaal voor zich. Vannacht loopt er een dingo over het terrein en die bijt zo door de slaapzak heen. Uiteindelijk had de beste jongen toch maar besloten zijn voeten binnen boord te halen en dan maar met zijn knieëen opgetild in slaap te vallen. Nou ja slapen, zo kon je het misschien ook niet echt noemen. Het was dat we een aardig slaapmutsje op hadden, maar met dit matje kon je alleen maar spreken van kramperen. Daarbij is het bed in de jucycar gewoon extreme luxe!  Gelukkig hebben we nog wel iets geslapen en een beetje rust gepakt.  Vrijdag 13 april Waar we gister al een aardig voorproefje hadden van de ongeluksdag vrijdag de 13e, was de grote dag aangebroken. Volgens Erik kon het alleen maar beter gaan. Die gedachte hadden we niet tijdens het wakker worden. Om half acht moesten we aan het ontbijt verschijnen dus Inge had de wekker op half 7 gezet. Konden we nog even een verfrissende douche nemen en ik kan u melden... Deze hadden we KEI-hard nodig. De wekker ging en er kwam wat beweging bij de drie personen in de tent. Daarna vooral een hoop ge- ooooooohhh aaaaaaaahhhh pfffffff en uiteindelijk maakte ik het compleet door te zeggen: oh bedoelen ze dit met een hangover?! Buikpijn van het lachen! Gelukkig hadden we nog een fles water in de tent liggen dus die werd als een vredespijp door gegeven. Voorzichtig een beetje overeind gekomen en na wat komische taferelen alle moed verzameld om met de douche spullen richting wc en douches te lopen. 1 oog open en de ander pijnlijk dicht. Waar Juud en Juul lekker wakker werden onder een verfrissende douche, vond Emanuel het wel gezegend en die ging na het bezoek aan het toilet mooi terug de tent in. Het tafareel onder de douche was echt hilarisch!! Joost mag weten waarom, maar de camping beschikt over een douche voor mensen in een rolstoel. De hele camping was voorzien van zandpaden en stukken gras, dus voor een rolstoel niet te doen, maar dat ter zijde. Doordat de douche rolstoelproof was, was de douchekop voor ons op borsthoogte en de wanden waren voorzien van wat grote handvatten. Daar maakte Inge dankbaar gebruik van (lees: bittere noodzaak). Alles was te veel vanmorgen, dat was duidelijk, maar de haren moesten wel gewassen worden (vies dat kampvuur luchtje!). Al bukkend en zich aan de handvatten aan de muur vasthoudend probeerde Inge wat water op te vangen. Dit alles gepaard met een hoop gepuf, gekreun en gesteun en Juud had het niet meer. Hey Ing! Wat moeten de buren wel niet denken van je? Het antwoord was kort maar krachtig: zie ik er uit alsof ik me daar momenteel druk om maak?! Juud kon je opvegen!!! Bij terugkomst zagen we de tenten van onze lieftallige mannen nog dicht zitten. Het werd ons pijnlijk duidelijk dat iedereen een goede hangover had. Met wat opstartproblemen is een goed ontbijt belangrijk en het was een stevige vanmorgen: roerbakei met ui en tomaat op toast. Mmmmmm! Ik moet zeggen, ik was helemaal genezen, maar enkele mannen zag ik wat voorzichtig eten. Dat werd vandaag leuk met een bumpy ride! Onze auto was nog niet gemaakt dus we moesten heel even op de camping wachten totdat Brandon terug kwam om ons later bij een watertje af te zetten. Iedereen kroop nog even terug in bed om nog een extra half uurtje slaap te pakken. Nacht 2 zouden we in een soort hooiberghut doorbrengen en slapen op hoogslapers. Prima de luxe! Emanuel, Erik en ik bleven buiten de 'wacht' houden. Voordat Brandon terug kwam hadden we 3 dingo's moeten verjagen (spanning en sensatie). Eenmaal in de auto geladen was de eerste opmerking van Brandon: aaaaahhhhh jongens! Jullie ruiken echt nog naar alcohol en kampvuur!! Inge gaf een snelle en vooral bijdehandte reactie: haha jaaa maar dat kunnen Juud en ik niet zijn, want wij hebben een douche genomen vanmorgen! Jemig wat was Schippers scherp vanmorgen! Wij hadden overigens het geluk dat we voorin mochten plaats nemen en de mannen moesten onderling uitvechten wie helemaal achterin de auto moesten zitten. Daar waar alle hobbeltjes extra te voelen zijn! Brandon kon rijden als een gek, dus het waren plaatsen waar je niet graag zit met een hangover. Juud en Juul kwamen voorin ook niet meer bij toen Brandon het eerste stukje extra hard door de bochten ging of net ff wat harder over enkele hobbels ging. Ik riep nog: jongens als jullie het niet meer redden, pak de pet van u voorganger!  Bij het watertje aangekomen namen de mannen een duik in het water en wij namen heerlijk plaats op het strand. Het was redelijk fris (of was dit het slaapgebrek?). In de tussentijd dat wij grote waterpret hadden, heeft Brandon de auto gerepareerd en konden wij later weer in ons eigen autootje plaatsnemen. Jeeeeeeeejjjj! Nog een stop gemaakt bij een aangespoeld schipwrak en daarna in een dorpje de lunch gemaakt. Hier werd ook weer duidelijk dat onze Zweedse vrienden echte helden (op sokken) waren. Plaats genomen bij een picknicktafel hoor ik Jacob ineens WAAAAAHH roepen en vervolgens aan Erik vragen: haal de spin weg! Haal de spin weg! Vervolgens buigt Erik zich half onder de picknick tafel, komt snel omhoog en herhaalt Jacob: WAAAAAAHHHH spin! Nou ja dan denk je op z'n minst dat het een spin is ter grootte van een goede NL kruisspin. Minimaal! Met een korte blik naar de spin begin ik keihard te lachen... Jongens dit menen jullie niet! Jullie bedoelen dit kleine spinnetje?! Het was nog niet groter dan een halve cm. Jaja wij hadden het getroffen hoor! Echte helden haha! Na de lunch zijn we weer in de auto gesprongen en hebben we een stop gemaakt bij de zo genoemde Champagne pool. In de zee lagen wat rotsen en als het water wat wilder werd kon dit zorgen voor wat extra schuim/bubbels. Vandaar de naam. Het was jammer dat het weer niet zonnig was, want het was een mooi plekje! We hebben wat mooie plaatjes geschoten en ff rustig gezeten (we waren nog steeds niet vooruit te branden!). Een laatste stop was een klein wandeltochtje de berg op, waar we een waanzinnig uitzicht hadden. Zeker de moeite waard. Het was laat in de middag en we keerden weer richting de camping om daarna het avondeten te maken. Geloof het of niet, maar we hadden geen ongelukken gehad vandaag. Alleen zaten we 1x vast in het losse zand, maar dat was te overzien. Een kleinigheidje heb je allicht zal moesje zeggen.  Waar we gister direct bij aankomst aan de alcohol gingen, hadden we het nu wat rustiger aan gedaan. Vandaag werd rijst met een saussie geserveerd. Niet onze favoriet, maar wij prullenbakkies hebben ons bordje leeg gegeten. Een bodempje gelegd. Die avond hebben we weer ontzettend veel gelachen. We hebben drankspelletjes gedaan. Je hebt twee opties: of je bent binnen no-time dronken of je hebt geluk en je treft het met de kaarten. Juud en Juul hadden geluk vandaag, maar Emanuel had het zwaar. Die hebben we twee armen moeten geven toen we naar de toiletten liepen. We hebben gigantisch veel gelachen  En we waren het er allemaal over eens: wij hadden de leukste groep! Juud en Juul gingen deze avond wat vroeger naar bed om wat slaap in te halen. Een nacht op de hoogslaper leek ons zeer geschikt. Voor de mannen was het wat meer afzien. Blijkbaar waren er te weinig bedden voor het aantal mensen. Onze Zweedse vrienden moesten met vijf mensen drie bedden delen. Dat werd dus weer nice and cosy! Twee hoogslapers stonden tegen elkaar aan, waardoor drie man daarin kon liggen. De persoon in het midden zou het slecht treffen, want die lag tussen twee matrassen in, maar voornamelijk op de houten bedranden. Opnieuw was Emanuel de gelukkige, maar gelukkig had hij genoeg op dus hij heeft er niet heel veel van gemerkt (alleen de volgende ochtend). Toen we later die dag in de auto zaten en het liedje van Rihanna (California kingbed) luisterden lagen we helemaal dubbel. Na de zin: chest to chest (borst tegen borst), nose to nose (neus tot neus), we were always just that close (we waren altijd zo dicht bij elkaar)... Zei Emanuel: this is the way we sleep last night. Nice and cosy! Wij kwamen niet meer bij. Je moet je voorstellen dat Emanuel niet heel veel zegt, maar als hij wat zegt dan is het altijd raak. Hilarisch! Zaterdag 14 april Laatste dagje Fraser Waar Juud en Juul wel een goede nacht hadden gemaakt, kwamen we de volgende ochtend tot een fijne ontdekking. Eén van de meiden die niet ver van ons vandaan lag, was vannacht wakker geworden van een muis die over haar hoofd liep. Hijs fijn! Inge kwam vervolgens met een lekkere toevoeging: nou dan weet ik nu wat die zwarte bolletjes in mijn bed waren... Iiieeeuuuwww!  Deze dag hebben we nog een meer bezocht. Het was een aardig tochtje wandelen voordat we daar waren (ruim twee km lopen, bergje op en bergje af, lekkere steile trappen en in de hitte), maar het was prachtig. De mannen konden van een grote zandheuvel in het water rollen (altijd lekker met een kater). Wij hebben in het water 'svetlana kokinakova met de bal op de rug' nagebootst. De bal moet je er alleen bij denken (ja het is wat complex).  Na het bezoekje aan het meer was het alweer tijd om richting de ferry te gaan. Inge had ook nog een goede actie. Na een heftige bumpy ride zegt Inge ineens: oh joh dat was het dus... Ik heb een mier in mijn broek en ik denk dattie me gebeten heeft! Als bewijs laat ze de inmiddels dode mier tussen haar vingers zien. Wij kwamen nier meer bij!! De trip Fraser Island zat er op. We hebben nog wat groepsfoto's genomen en zijn vervolgens naar ons hostel terug gereden. Daar hebben we onze spullen ff uitgepakt, douche gepakt en daarna weer de kantine opgezocht. Lekker gekletst, kaart spelletjes gespeeld en de 6 dollar maaltijd genuttigd (weer broodje hamburger met patatjes). In de avond zijn we naar het hostel naast ons gelopen. Onze tourguide Brandon moest daar met een vriend live optreden. We hebben de Fraser trip gezellig afgesloten. Het was geweldig en we hadden het niet willen missen. De groep was top en dat maakt de trip extra gaaf!