Zaterdag 10 maart 2012 De dag van vertrek. De dagen hiervoor hadden we allebei gewerkt, dus het besef dat we nu toch echt de overtocht gingen maken was er niet. Waar Judith op zaterdagochtend nog rustig de laatste spullen bij elkaar zocht en haar haartjes nog werden geknipt, hoefde Inge zichzelf alleen maar in haar al klaar gelegde outfit te hijssen en haar 2 tassen mee te nemen. Het verschil moet er zijn en iedereen was op tijd dus.... No worries mate! Op Schiphol aangekomen hebben we ingechecked en nog een bakkie thee / koffie gedronken. Nog even gezellig bij elkaar voordat de 2 'kleine' meisjes door de douane zouden gaan en het grote avontuur echt ging beginnen. Wat laatste kadootjes werden uitgewisseld en de gelukspoppetjes aan de tassen gehangen. Als dat niet goed mket komen!?! Iedereen super bedankt voor de berichtjes, kaartjes en kadootjed! Super lief!! Het moment van afscheid nemen brak aan en hoewel we dachten dat de tranen misschien wel achterwege zouden blijven, leken de kranen als een domino-effect open te gaan.tissuetime!! Bij de douane hadden we onszelf herpakt en was de vrolijke lach snel terug op ons gezicht. Voordat we bij de douane waren wist half schiphol dat het duo Schippers&deKeijzer of in een andere volgorde Juud&Juul, present waren. Nog geen 2seconden onder de vleugels van onze ouders vandaan en wewe riepen allebei tegelijk: waar moeten we heen?? Met een schater lach tot gevolg. Het mooie is dat vrijwel alle gates via 1 manier te bereiken zijn en wij dus alleen maar rechtdoor moesten lopen. Ach Schippers&deKeijzer waren nog even ontdaan van het afscheid nemen en de spanning nam toe.  De douane.. Tja.. Bij elke reis heb ik moeite met dat onderdeel. Je hoeft nergens bang voor te zijn, maar ik sta daar altijd zo ongemakkelijk. Ik vraag me af of die mensen ook op hun non-verbale communicatie kwaliteiten worden geselecteerd. De gezichten staan op onweer en de ogen kijken je zo doordringend aan. Ik sta dan voor die persoon en prbeer dan nog een vrolijk gezicht te trekken, lief lachen.. De grapjes worden oom niet gewaardeerd.de laatste poging is dan: oke Juud, neem dezelfde pose aan als op de foto van het paspoort. Anders herkennen ze je misschien niet. Die gedachte is idioot, want van een foto als 10jarige ben ik nog te herkennen, maar goed we dwalen af.. Het enige wat ik er nog over wil zeggen is dat het allemaal wel wat vrolijker kan. Een Eftelingmuziekje is misschien iet wat overdreven en ook niet best voor de stemming van de beste man. Maar hoe grappig zou het zijn als Holle Bolle Gijs de volgende passagier zou oproepen met: Papier hier!mof dat de teletubbies door de speakers galmen: tijd om dag te zeggen.. Tijd om dag te zeggen.. De rijen zijn ook vaak langen ik ben vast niet de enige die het weerzien met de beste man niet als een hobby ziet, dus maak er dan wat van! Loop in de polonaise naar voren of laat het liedje draaien 'doe een stapje naar voren, en een stapje terug! Schipper mag ik obvervaren, ja of nee? Dat zou de spanning een beetje doen afnemen. Ik zal eens nadenken hoe ik dat aan het bestuur van schiphol kan voorleggen. Tenslotte is de klant toch koning?! Eenmaal door de douane hebben we nog een bodycheck gemaakt. Ook een belevenis! Ik dacht direct: had ik maar een tijdmachine!! In het vliegtuig hadden we prima plekken. Voor vertrek had ik nog een grote groene envelop gekregen metd de tekst: pas openen in het vliegtuig. De nieuwsgierigheid heb ik kunnen bedwingen en in de lucht is de envelop open gemaakt. Direct een lach op mijn gezicht. Lieve meiden van Ste.Do.Co, wat een super lieve kaart en mooie teksten! Op Hong Kong las ik het goede bericgt dat jullie RVVH hebben verslaan.. Toppers!! Van thuis heb ik vrijdag nog een boekje mee gekregen met verhaaltjes, foto opdrachten en grappige weetjes. Vrijdag heb ik eres niets gelezen zodat ik dit in het vliegtuig kon doen. Samen met Inge de stukjes gelezen en vervolgens baalden we dat de stewardess de servetten had meegenomen. Als je ineens die stukjes leest, doet dat toch wat met je. Wel fijn om later nog eens terug te lezen. Om sommige stukjes liepen de tranen van het lachen over onze wangen. Mochten we een strijkplank nodig hebben en we komen niet vereder dan een engels accent toe te voegen aan het woord (strikeplenk) dan hadden we dat plaatje nog.. Thanks! De reistips zijn ook geniaal. Naast de verstandige leuzen 'blijf bij elkaar' en 'heb altijd wat water bij je' tot de mooie uitspraken als: 'surfdudes zijn sukkels', 'als je een lekke band hebt, bel dan naar Michel (papa Judith)' en last but not least 'altijd naar Inge luisteren'. Joris je wordt bedankt. Jij begrijpt dat mevr. Schippers het direct eens is en hier gedurende de reis nog vaker op terug komt. Hij's fijn. Zondag 11 maart De vliegreis naar hong kong is verder prima verlopen, maar op een gegeven moment weet je van ellende niet meer hoe je moet zitten. Toen onze vriendelijke buurman zijn benen ging strekken, waren we daar als de kippen bij! Even ons zitvlak wat rust gunnen en de benen gebruiken waarvoor ze bedoelt zijn. Het was niet echt een charmante vertoning op de catwalk. Op onze sokken, mascara onder de ogen (lees: wallen), oogjes zo klein als die van onze Aziatische buurman (we pasen ons moeiteloos aan) en het statische haar dat alle kanten op stond. Dat in combi met wat gesteun, gekreun en gepuf, deed wat glimlachen van medepassagiers volgen.  Het eten onderweg was prima. Inge heeft oom direct haar Engelse ontbijt op, dus die opdracht kunnen we afvinken. Op hong kong en nieuwe luchthaven in de zee. Alles was nieuw en modern. De metro bracht ons naar de juiste gate. Chinese vrouwen stonden ons op te wachten om iedereen de goede kant op te wijzen. Mijn oren zaten nog dicht, maar deze beursachtige setting kreeg ik wel degelijk mee. In de georganiseerde chaos hoorde Inge nog, Melbourne upstairs.. En ze had gelijk. Joris, het is waar. Tot nu toe gewoon Inge volgen.  Bij het inchecken waren wij de attractie. Werden lachend bekeken.. Heel apart! Hygiene is belangrijk want mensen lopen hier volop rond met mondkapjes en handschoentjes aan. Sanitair was ook schoon dus tandjes gepoetst om bij deze douane weer een stralende glimlach op te zetten. Dit keer werkte het wel!! We hadden nog een flesje drinken gekocht voordat we het vliegtuig in gingen. De vreselijk chagrijnige kassabediende was een voorbode op wat komen ging. Blijkbaar kregen we nog een controle en konden we de flesjes direct weer inleveren... Als groe tjes liepen we het vliegtuig in. Overigens is het logisch dat de mevrouw achter de kassa niet in aanmerking komt voor de hollandse klompjes van Annelies. Die delen we alleen uit aan vriendelijke mensen! Waar het in vliegtuig 1 nog snikheet was, was het in vliegtuig 2 super koud! Rienette (mama Inge) zou zegge : Juud heeft heel C&A aan (lees: hemd, shirt, dikke trui en jas) en nog koud! Het dekentje dat werd uitgedeeld werd goed ontvangen. De warmte moesten we er bij denken. Agh slapen doen we overal zo is gebleken. Verder hebben we de boekjes over Australie er maar bij gepakt om ons verder in te lezen en zijn de eerste avonturen ouderwets met pen en papier vastgelegd. Op Melbourne moesten we nog langs een extra controle en dat is altijd ff spannend. Vervolgens veilig in het hostel gearriveerd. We gaan maar eens slapen want hier is het al bijna 3 uur in de nacht. De mensen zijn hier heel relaxt en wij vermaken ons prima. Dikke kus voor iedereen en foto's vilgen hopelijk snel!