Vrijdag 23 maart Er zijn meerdere wegen die naar Rome (Sydney/een camping) leiden... Na een dagje Canberra zouden wij weer in de auto stappen naar Sydney! We hebben hele goede verhalen gehoord en zijn ontzettend benieuwd. Eerst even opfrissen voor vertrek. Nu wist ik van mijn jarenlange kampeerervaring dat moeders soms samen met de kids onder de douche gingen, maar het is voor mij nieuw dat een vrouw samen met haar hond een douche hokje in loopt. Voor de beeldvorming: het was een klein keffertje en was heel goed ingepakt (hondenjasje aan) en het liep parmantig naast haar baasje. Het duo wandelt het hokje in en je hoort het baasje zeggen: no dear, you have to sit over here and wait. Sit. Sit. Sit!! .... (na poging 3 zat het beestje waarschijnlijk op het juiste plekje) en vervolgens zegt het baasje tevreden: Goood! Voor deze mevrouw was haar hondje net hun kindje. Heerlijk! In ons campingboek zagen we niet heel veel campings in of rondom Sydney. Wij vonden het ideaal om de camper net buiten de stad te kunnen parkeren op een camping, om vervolgens met het ov naar het centrum te gaan en de stad te verkennen. Even bij de receptie nagevraagd welke opties we hadden. Helaas kon ze ons niet zo zeer aan campings helpen, maar voor de 2 die wij zelf al hadden gevonden had de mevrouw heel aardig een routebeschrijving uitgeprint. Super lief! In Goulburn hebben we het informatiecentrum bezocht en kregen we nog een ander boekje met campings mee. Rondom Sydney heb je ook verschillende tolwegen en na een korte uitleg en een boekje werd het ons duidelijk hoe we deze wegen konden omzeilen. Top! Uit het campingboekje van het info centrum hadden we al snel een locatie gevonden om naar toe te rijden, Cronulla.  Onderweg hebben we weer mooie landschappen gezien, maar 1 straatnaam was geweldig! Het heette Katersroad en het mooie was, hier lag een winery langs! Dat is vragen om ellende natuurlijk, maar ondanks die straatnaam zullen zij ongetwijfeld blijven roepen: very good year!! Wij zijn er voorbij gereden... Na Goulburn zijn we door Sutton Foster gereden en via Wollongong omhoog naar Sydney. Af en toe komen er toch plaatsnamen voorbij! Net voor Wollongong hadden we opnieuw een mooi ritje door de bergen met haarspeldbochten inbegrepen. Het zouden schitterende weggetjes zijn om te karten. Dave en ome John zouden dat wel kunnen waarderen. Overigens hoorde ik vandaag dat Dave 1ste is geworden op de training dus morgen pull position? Zet um op! Wij hielden het overigens bij rustig zondagsrijden en zijn heel netjes en veilig beneden gekomen. File? Nee hoor niets gezien. Wij rijden altijd voorop denk ik... Complimenten aan Inge, want zij heeft vandaag echt heel goed gereden. Zonder twijfel!  De verkeersborden uit het vorig verhaal komen weer terug, maar nu in een iets andere setting. Waar 'narrow bridge' eerder nog werd aangeduidt met een auto en een truck die meer lijkt op een koe, is nu ook in de bergen gespot. Nu alleen met de tekst: trucks on curves! Helder mensen... Overigens zou je denken dat je in Australie alleen maar bordjes hebt met dieren als kangaroos en koala's, maar ook gewoon heel hollands met koeien er op en de tekst: stock on road. Kijk daar houden we van!  Na een mooi ritje keken we dichtbij Cronulla eens naar de naam van de camping. Hiervoor was het navigeren nogal spannend, want met de drukte op de weg en alle straten en wegen, was het best even opletten geblazen. Vooral omdat we geen tol wilden betalen. Tot aan Cronulla ging het goed, maar toen ik in het boekje keek en zag dat het verblijf 'Cronulla cabbins' heet, werd het ineens pijnlijk duidelijk dat ze daar alleen stacaravans en huisjes verhuurden. Een overnachting met een camper zit er niet in, maar toch even checken. Al giechelend kwamen we het terrein op, uiteraard via de verkeerde kant. Het antwoord was duidelijk: nee sorry meiden, jullie kunnen hier niet met de camper overnachten, maar verderop (10min) is er een caravanpark en daar kunnen jullie terecht. Top. Met een kaartje waarop de dame een lijntje had getrokken tot het punt waar we de precieze locatie maar moesten vragen, gingen we vol goede moed op pad. De beloofde 10 min werden al snel een uur, want ik had de kaart op z'n kop gehouden. Het eindpunt van de vrouw nam ik als beginpunt en na 2 straten en wat afslagen was ik het spoor bijster. Inge riep bij elk bordje wat ze zag een straatnaam en ik werd onderhand misselijk van het kaartlezen en de straatnamen die werden omgeroepen werden niet door mij gevonden. Uiteindelijk na een korte stop even op het gemakje gekeken en gelukkig kon ik mij herstellen. In de buurt waar de uitleg en het streepje van de vrouw ophieldt, zijn we het maar gaan vragen, want er was geen bordje te bekennen. Waarschijnlijk willen ze geen gasten ontvangen.  We hebben het uiteindelijk gevraagd aan een oud echtpaar die het gras aan het maaien was (grass cutting). De taakverdeling was duidelijk: de man maaide het gras en de vrouw keek als opzichter toe. Zo hoort het ook! De vrouw wist het caravanpark te vinden, maar haar uitleg liet wat te wensen over. Na onze vragende blikken, maar vooral na het moment dat de man zich er mee ging bemoeien, besloot the old lady in haar auto te stappen (was net een bassie en adriaan auto, in het blauw) en ze zou ons daar naar toe rijden. Ik stapte bij haar in de auto en inge reed met de camper er achteraan. Wel erg vreemd om bij een onbekend persoon in de auto te stappen, maar ik dacht: deze oude mevrouw kan ik hebben! Ik was nog niet ingestapt en de dame begon al over dementie. Hij's fijn... Gebracht worden door een dementerende vrouw, een avontuur op zichzelf! Later begreep ik van Inge dat de man nog nooit van de stad Canberra had gehoord (onze vorige bestemming, de hoofdstad!!) dus grote kans dat de vrouw over haar man praatte en niet over zichzelf. Het reizen ging goed en de vrouw had het park gevonden. Helaas was ze te ver doorgereden en konden we niet meer direct afslaan, dus dat werd een extra rondje van de zaak. Geen probleem! We hadden vandaag al veel meer rondjes gereden, dus deze kon er ook nog wel bij! We hebben de lieve vrouw 1000 maal bedankt voor dit attente ritje en ze zou zeker een klompje moeten krijgen, maar helaas had ik die te ver opgeborgen en de vrouw reed al weg. Helaas! Ik hoop dat de vrouw, dementerend of niet, de weg naar huis heeft terug gevonden en dat haar man niet vergeten was dat hij het gras aan het maaien was ipv aan het knotwilgen.  Bij het caravanpark was er nog een plekje over en al snel werd duidelijk waarom. Een overnachting kostte 45 dollar!!!! Het was al later, dus we hebben het maar geaccepteerd en vanuit de auto direct naar een andere camping gebeld en gevraagd hoe duur de overnachting daar was. 10dollar goedkoper en dichter bij de stad. De keuze was snel gemaakt. Morgen rijden we naar de andere camping! Bij aankomst hebben we een heerlijke salade gemaakt en die avond puffen we nog even uit van de hectische dag. Er was even storing bij de juudjuud, maar we hebben er keihard om gelachen. Na vandaag zijn we wat dollars lichter en hebben we wat extra benzine verbruikt, maar goed we hebben ook extra sightseeing gedaan. Hoewel ik dit voornamelijk met de kaart voor mn neus heb mee gemaakt....  Ohja.. En Inge heeft zoveel muggenbulten op haar benen, dat we boter kaas en eieren kunnen spelen. De rondjes staan er al. We hoeven alleen de kruissies te plaatsen. Sneu!  Bij vertrek hebben we mijnwerkerslampjes mee genomen  en deze hebben we al veelvuldig gebruikt. Wat een uitvinding! Elastiek met lamp op je hoofd en je kan een boekje lezen / tas inpakken of uitpakken etc. Charmant is het niet, maar ideaal! Andries en Ingid bedankt!!  Zaterdag 24 maart Sydney is the place to be... Vandaag zijn we weer vroeg vertrokken, hoewel... Vroeg?... De wekker stond vroeg en uiteindelijk na een paar keer snoozen was Inge de held om als eerste te gaan douchen. Ik lag nog zo lekker! Vandaag hadden we dezelfde taakverdeling als gister. Blijkbaar had Inge nog steeds meer vertrouwen in mijn kaartlees'kunsten' dan in die van haar en autorijden vind ze prima, dus de keuze was ff snel gemaakt. Gelukkig heb ik dit keer het vertouwen van Inge niet beschaamd en we kwamen zonder veel gekke dingen aan bij de camping. De camping in Rocksdale was ons nieuwe verblijf voor de komende dagen! Bij aankomst dachten we netjes op de bel te drukken voor een dichte kantoordeur. Dit vonden wij zelf ook nog al vreemd en toen er weinig activiteit gespot was, werd er voor een tweede keer aangebeld en ook net ff wat langer. Dat was blijkbaar voor de receptioniste / campingeigenaresse reden genoeg om zichzelf met haar bureaustoel naar de deur te verplaatsen en vanaf de andere kant van het pad te roepen: office is over here!! (probeer deze laatste zin nog een  keer hardop te zeggen, zonder een gebit in...) Oh goeie genade, fopje flauw mopje en kleinigheidje heb je allicht. We stonden dus voor een verkeerde stacaravan. De vrouw was verder heel aardig en heeft ons nog wat over Sydney verteld. De route naar het treinstation was 20 min lopen en vervolgens een 15 min met de trein naar Sydney centrum en we waren in een bruisende stad.... Geweldig!  Voordat we naar de stad gingen, hebben we onze camper naast een kanaaltje gezet (deze was echt heel treurig. Stap je er in dan ben je tot aan je knieholte nat en sta je tot aan je kuiten in de modder..). Na het bedje opschudden, tassie 'cityproof' gemaakt te hebben en de stoeltjes in de zon te plaatsen, hebben we nog genoten van de heerlijke salade waar we gister te veel van hadden gemaakt. Goede bodem voor een dagje wandelen! De wandeltocht naar het treinstation ging vrij soepel. Het was heerlijk zonnig weer. Helaas reden de treinen dit weekend niet, maar een directe busverbinding was de goede oplossing. Met het ticket dat wij hadden gekocht konden we gebruik maken van alle bussen, trams en ferry's. Daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. Bij de bus stond een ouder vrouwtje met pen en papier in de hand alle passagiers naar de goede bus te leiden. Bij terugkomst diezelfde avond dachten wij dezelfde vrouw nog steeds te zien staan. Ongelooflijk wat een baan! Wat ze nu ook telkens opschreef was voor ons een raadsel... Misschien was het haar sudoku puzzel. In de bus, net voor het eindpunt, zag ik een bordje met informatiepunt staan. Dat leek ons handig om wat meer info over de stad in te winnen. Na 2 bordjes hield ineens de bewegwijzering op en hadden wij nog geen informatiepunt gezien. Vervolgens aan wat mensen op straat gevraagd, maar  die keken alsof ze water zagen branden. Het toppunt was een antwoord: ik heb eigenlijk geen idee, maar in dit deel van de stad komen eigenlijk de toeristen nooit.... Uuhm oh oke?! Uiteindelijk maar onze kaart aangehouden die we op de camping kregen en die was prima. Uiteraard wilden we naar de harbour bridge en het opera house lopen. Na een paar meter keken we elkaar al aan... Deze stad is het helemaal! Je voelt het, je ziet het en je merkt het. Deze stad leeft!! Heerlijk! Onderweg naar de spots, liepen we langs wat parkjes. Heerlijk met een bakkie koffie in het park gezeten. De zon scheen volop dus we zijn uiteindelijk lekker onderuit geploft en van het heerlijke weer genoten. Koekie dr bij en vooral heel veel meeuwen en duiven om ons heen. Die loeren lekker op de koekies, maar alles is voor Bassie! Na de ietwat lange pauze in het park, hebben we de tocht voortgezet. Heel wat fotootjes geschoten en we hadden een plaspauze in de bibliotheek. Deze was druk bezet en het was muisstil. Wij vroegen netjes aan de man bij de ingang of we gebruik konden maken van het toilet. Waar wij nog zachtjes onze vraag fluisterend stelden, gaf de man op normale toon antwoord. "ja hoor geen probleem. De damestoiletten zijn hier de trap af, voorbij de kluisjes aan je rechterhand". Ah... Bedankt! Doordat het muisstil was, wisten alle aanwezige in de bieb dat dit duo de toiletten ging bezoeken. Hij's fijn! Eenmaal op de boulevard aan gekomen, vielen de mondjes weer van verbazing open. Wat gaaf!! De terrasjes waren druk bezet in het weekend en het plaatje van de Harbour bridge en het Opera House was geweldig! We hebben ons prima vermaakt en de ferry gepakt naar de andere kant van het water. Wat een vrijheid voel je als je op het water zit. Ineens twijfelde ik of een studie aan de universiteit van Sydney niet nog een optie is. Het is niet te beschrijven hoe fijn deze stad is. Dat moet je simpelweg ervaren... Helaas was de realiteit ook dat ik me had moeten insmeren. Binnen no time was ik veranderd in een kreeft. Mooi rood is niet lelijk. Vooral niet als je hemdje fel roze is..  Deze avond hebben we met een patatje vanaf de kant toe gekeken hoe mensen hier de avond in gingen. Veelal (heeeel) netjes gekleed en de dames lopen op onmogelijk hoge hakken. Voor de entree van een hippe tent werden de slippers pas verruild voor de hakken. Voor deze ladies hoop ik dat ze zitplaatsen hadden of een sterke man als steunpilaar..  Met veel indrukken en vol enthousiasme zijn we die avond weer op tijd terug gegaan naar de camping. Weer ontzettend gelachen op de terugweg, maar geen idee meer waarom (dat zijn vaak de beste momenten). Bij de camping hebben we ons nog vermaakt in de tv kamer. Beetje lezen, kletsen met een Engels stel dat dronken was, dus na drie verschillende vragen begon het gesprek opnieuw bij vraag 1. Best grappig om dan elke keer verschillende antwoorden te geven. De apparaten hadden we ook weer deelw opgeladen en hupsakeessie het campertje weer in. Op naar een volgende dag Sydney!! Zondag 25 maart We behouden onze heerlijke acties en vooral de slappe lach! Het vroeg opstaan wordt moeilijker en moeilijker en vooral als jij je bedenkt dat het zondag is. Gevolg... Lekker laat op! Naast de camping, aan de overkant van het water lag een sportveld. Kinderen speelden al vroeg hun wedstrijd rugby / american football. Langs de kant hoorden we ook wat ouders supporteren. Run johnny! Run!! Ik denk dan elke keer weer aan het voetbal. Afkicken valt me zwaar. Zelfs na een lange blessure. Vandaag stond opnieuw een dag Sydney op de planning, maar voornamelijk het strand. Is dat mogelijk in de stad? Jaaaaa zeker wel! Helaas was het weer vanmorgen wat minder en begonnen we met regen (ja ik tel vanaf het moment dat wij ontwaakt waren..). We laten ons niet tegen houden door een beetje regen, maar de bikini lieten we voor wat het was. Toch maar weer een dagje sightseeing, want de stad heeft genoeg te bieden! Het mooie is overigens dat Inge haar hemdje al op allerlei manieren heeft aan gehad: op de juiste manier, binnenste buiten, op zn kop etc. En ik tover nog steeds een nieuw schoon kledingstuk uit de tas. Het verschil moet er zijn! (waarschijnlijk de extra kilo's in de tas...).  In Sydney zijn we naar een andere haven gelopen. Geloof het of niet mensen, maar ik heb zelden zo veel lichaamsbeweging gehad als in de afgelopen weken. Voordat we in de haven aan kwamen, hebben we eerst nog een kleine indoor markt bezocht. Alles wat je aan raakt, of zodra je net ff iets langer naar een product kijkt, dan komt de kraamhouder direct naar je toe.. Special price for you! Do you like? Uiteindelijk wel nog een klein riempje gekocht. Altijd handig. Sanne Bonnes (alias Yang) had voor vertrek al de tip gegeven een riem mee te nemen, want gedurende de reis gaat je broek wat losser zitten. Dat klopt!! Gelukkig had ik al een riem bij, maar dit kleine riempje in een andere kleur komt ook zeker van pas!  Bij de haven aan gekomen was ons oog gevallen op het rockcafe. Daar moest Inge toch even een foto van maken (onderonsje met di papa). Daarna hadden we het gebouw van de Rabobank gespot. Super grappig en als trotse Dutchies en herkenning van de werkplaats voor Inge, is dat uiteraard ook op de foto gezet. Ondertussen op een bankje geploft naast een Australische man. Ff rustig mee gekletst en hij gaf ons nog wat tips. Altijd leuk. Toen wij hem vroegen naar een subway of een ander tentje waar we een (gezond) broodje konden halen werd het ff stil. Ineens werd de gps uit zijn tas getoverd en hupsakeessie een subway gelokaliseerd. Helaas wel aan de andere kant van de stad, wat in Amsterdam het 'red area district' wordt genoemd. Hmmmm... Omlopen is geen hobby dus uiteindelijk maar verder gelopen en op nog geen 100 meter lopen een subway gevonden. Kijk de aanhouder wint!  Bondi beach, ook bekend van tv, wilden we uiteraard zien. We zijn met de bus die kant op gegaan. Een korte stop bij station bondi junction waar we blijkbaar moesten overstappen. Gelukkig hebben we ons mondje bij en zijn de mensen hier altijd bereid je te helpen. De volgende bus dus snel gevonden. Joris vertelde in mijn boekje, surfdudes zijn stom! Nou Joris ik kan je vertellen, je mag er alles over zeggen maar het moment dat ze een goede golf pakken of zodra ze met plank en al de zee uit lopen en jou op het strand voorbij lopen (wetsuit half open dus six pack is duidelijk zichtbaar)... Noouuu dan heb ik goed uitzicht! We hebben lekker van het uizicht genoten en ook een wandeling over het strand gemaakt. Nu ging ik al snel dichtbij het water lopen, aangezien ik anders al ploeterend door het zware zand loop en ik net moeder gans imiteer met flippers aan. Kan je zeggen, niet charmant! Al snel hadden we een melige bui toen we de life guards hadden gespot. Hey Ing! Als ik nu net doe of ik hier door de stroming wordt mee genomen. Krijgen we dan een Baywatch scene waarbij Mitch me komt redden? Antwoord van een lachende Inge.. Kwit nie! Probeer ut eens! (dat platte taaltje krijg je er nog niet uit geramd). Gevolg: ik zwier wat door het water dat hoogstens tot mijn enkels komt, totdat ik half over mijn voeten struikel en net ff wat harder mijn voeten in het water kletter... Schaterlach tot gevolg, maar helaas geen baywatch in actie. Droom is nog niet uit gekomen....  Het werd alweer wat later en we besloten weer richting bus te lopen. De eerste bus aangehouden en deze was nog helemaal leeg, dus die opmerking maakte ik ook naar de buschauffeur. Ja zegtie.. Dit is ook mijn eerste stop/halte! Ah dat is de verklaring... Blond! Jullie begrijpen al, de intelligente en charmante acties ben ik nog niet verleerd en lachen al helemaal niet! Onderweg bedachten we dat we allebei geen zin hadden om nog te koken. Een pizza leek ons een goede optie. Na een pizzaria of 3 voorbij te rijden, uiteindelijk toch maar op stop gedrukt en een pizzaria in gelopen. Liedje op de achtergrond: kheb toch zo'n zin in een pizza calzone!! (gezongen door Inge) en ik maak 'm af: ooeehhooeehhoooeeeee!!! Kortom, twee pizza calzone besteld. Die dachten we mooi in het zaakje op te eten, maar helaas kregen we de pizza's als take away mee. Geen probleem riep ik nog, we halen gewoon wat plastic bestek aan en we eten de pizza op een bankje langs de weg op. Zo gezegd zo gedaan. Daar zaten juut en juul op de hoek van een te drukke straat een pizza te eten. We hebben wat lachende mensen voorbij zien komen en wij lachen gewoon doodleuk terug, alsof er niks aan de hand was. Zo gelachen!! Buikpijn zelfs, hoewel we dat ook kregen doordat de pizza te groot was. We hebben nog wat hilarische foto's geschoten, maar ongetwijfeld een momentje waar je bij had moeten zijn! Het maagje was gevuld en we gingen weer terug naar de bus. Met nog zo'n 100 m te lopen zagen we onze bus stil staan bij de halte. Ik heb gepiest van het lachen. Inge liep op haar slippertjes, met rugzak op, al zwierend door de mensen (lees: recht zo die gaat) en ik hupte er met tranen van het lachen achteraan. Eenmaal in de bus aan gekomen heeft inge blijkbaar niet voorop gekeken wat de bestemming van deze bus was en vroeg dit aan de buschauffeur. Hij antwoordde: ja ik rij daar naartoe wat er voorop de bus staat en Inge zegt heel bijdehand: ja, maar ik had geen tijd meer om te kijken en ben zo in de bus gestapt. Bus was bommetje vol en wij keihard lachen! Op zulke momenten komen de volgende liedjes in mij op: hey buschauffeur de hele bus moet pissen of hey buschauffeur we gaan je bussie slopen! Neeeeee we zijn gewoon braaf blijven staan, half hangend aan een paal onder een stinkende oksel van de buurman. Good life! Bij de camping aan gekomen zijn we lekker gaan slapen. Morgen gaan we Quintie ophalen. Super stoer!!!  Maandag 26 maart Het weerzien met Cabauw! Vannacht had Inge niet zo goed geslapen. Ze wist zelf ook niet waarom, maar misschien wel omdat Quintie kwam :) inge ging al lekker vroeg uit de camper en wat apparaten opladen. Om half 11 zou Quintie arriveren in Sydney en de trein pakken naar het treinstation bij ons in de buurt. Met enige vertraging heb ik ook een douche genomen, campertje opgeruimd en in de tussentijd belde Quintie al dat ze op het treinstation stond met drie tassen maar liefst! Wat een gesjouw! Ik heb Quintie opgehaald en 'illegaal' op de camping gebracht. Heerlijk om weer familie te zien! We hebben nog een broodje gegeten en Quintie moest nog even een wasje doen, aangezien de balsanico azijn een ravage had aangericht in haar tas. Goed spul en kleinigheidje heb je allicht! (uitleg van Quintie: ja in de 18 uur durende busreis dacht ik ineens, wat ruik ik nou? Maar dat bleek mn eigen tassie te zijn!). Voor vertrek naar de stad zat Quintie al met verbazing te kijken naar Juut en Juul in actie. Ja we hebben ook een heuze taakverdeling die er de afgelopen weken is ingeslopen en dat is nogal vermakelijk. Inge beheert de slaapcabine. Dat wil zeggen: elke ochtend wordt het bed afgebroken, aangezien de stoelen anders te dicht op het stuur en dashboard staan. En na elke reis wordt vervolgens het bed weer neer gelegd. Ik bemoei me daar niet mee, want Inge heeft haar eigen systeem en om dat succesvol te laten verlopen moet ik me daar vooral niet mee bemoeien. Gaat me prima af! Het achterste gedeelte, ook wel keuken en opslag is mijn pakkie aan. Dat wil zeggen: elke ochtend en middag smeer ik de broodjes en ruim ik de rommel op. 's Avonds koken we samen, tenzij iemand daar even echt geen zin in heeft. Dan kan diegene ff lekker uitrusten. De vaat doen we ook samen. Aangezien ik een plaatselijke overstroming veroorzaak met het afwassen en Inge net ff wat subtieler is dan ik, doet zij het afwassen en droog ik af. Ook weer helder. We zijn verder ook op andere gebieden een topduo. Om de een of andere vage reden drink ik nooit het laatste slokje uit de fles of beker op. Hier ben ik overigens ook pas achter gekomen toen ik Inge leerde kennen en zij mij hier op wees. Tijdens deze reis neemt Inge deze taak dus gewoon verder over en er wordt geen flesje weg gegooid voordat Inge het laatste slokje op heeft. Met het brood zijn de rollen omgedraaid. Als het brood wat ouder is dan is Inge in staat dit weg te gooien en kontjes eet ze al helemaal niet. Daarentegen vind ik de kontjes wel lekker en het ietwat oude brood besmeer ik gewoon met wat extra beleg en ik drink wat extra water om het weg te spoelen. Hupsakeesie! Vullen we elkaar toch lekker aan! Afgelopen weken hebben we ook al zo vaak dubbel gelegen, omdat we op dezelfde momenten dezelfde dingen hardop zeggen. Corne het was dus niet eenmalig toen we op stap waren!  Het was alweer wat later toen we richting Sydney vertrokken. Dit keer per trein, want de werkzaamheden aan het spoor waren over. We hebben lekker door de stad gelopen en zijn uiteindelijk op de ferry gestapt richting Manly beach. Onderweg uiteraard heerlijk bijgekletst en vooral familie en afstudeer gerelateerde dingen werden besproken. Drie afgestudeerde communicatiewetenschappers op een rijtje. Dat hebben we mooi even geflikt, maar zelf stilstaan bij de 'prestatie' deden we niet echt. We zeiden dit wel tegen elkaar, maar zodra het tegen jou of over jou gezegd wordt dan zijn we ineens bescheiden en volgt het antwoord: tja het is toch logisch. Het is gegaan zoals het is gegaan. Hmm.. Eigenlijk durf ik best wel te zeggen dat we inmiddels alledrie trots zijn op het behalen van de studie en dat het misschien toch best wel een beetje bijzonder is.... Oke genoeg hierover!... Manly beach was heerlijk! Voor het eerst lekker in bikini op het strand gelegen. We hebben Quintie vriendelijk doch dringend verzocht haar kleding nog ff wat langer aan te houden, aangezien we anders duo penotti praktijken zouden krijgen. Pfffff wat is die bruin zeg!! Ondanks dat ik toch echt in mn bikini op het strand lag, leek het net of ik mijn broek en shirt nog aan had. We lagen overigens naast een surfplank van de lifeguards. Wij hadden als filosofie dat dit een beetje wind zou tegen houden....  Natuurlijk moesten we het water in, want dat hoort er bij. Inge liet dit graag aan haar voorbij gaan en familie de Keijzer ging dit avontuur aan. Het water was koud en beetje voor beetje liepen we verder het water in, tot het moment dat de twee dames terug in de tijd gingen en zich als twee kleine kids in het water vermaakte. Hotseflots duiken in de golven, koppie onder en weer een paar liter water ingeslikt. Af en toe de bikini wat recht trekken, want de stroming was hard. Quintie had het daar zo druk mee, dat ik bang was binnen no time een stuk bikini van haar van het strand te moeten plukken. Volgende keer even kijken of de bikini dus wave proof is lieve nicht ;) maar dit mocht de pret niet drukken.  Onze kunsten in het water bleven niet onopgemerkt. Quintie en ik liepen als twee verzopen katjes uit het water richting de handdoeken. Binnen een paar tellen kwam er een Aziatische vrouw aan met fotocamera. Zij wilde met ons en voornamelijk het lifeguard surfplank op de foto. Wij hebben gegierd van het lachen en met ons de andere mensen op het strand. Quintie was op dreef en betrok er nog 2 voorbijgangers bij. Twee jonge jongens die ook keihard moesten lachen. Het vrouwtje had geen idee en lachte vrolijk mee. Wij hadden lol voor 10 en melden ons binnenkort aan voor de nieuwe serie Baywatch.  Uit het water en een zak chips verder (waarom krijg je na het zwemmen altijd trek in chips of patat?) was het al wat later en kregen we het wat koud. We hebben ons maar omgekleed en klaar gemaakt voor de avond. Waar Juut en Juul eerder nog in de wc hun ondergoed droogde onder de warme luchtblazer voor de handen, gebruikte Quintie dit zelfde apparaat als fohn. Op de hurken onder het apparaat zittend werden de haartjes wat droger. Het mooie was dat iedere voorbijganger dit kon zien, aangezien dit schouwspel zich afspeelde voor de opening van het gebouw. Dat Quintie ook steeds vindingrijker is geworden bleek de paar momenten er na. Oohh drogist! Ff wat mascara op doen met een tester (ze staat ff uitgebreid voor de spiegel). Vervolgens: zo en nu zou een deo ook wel lekker zijn. Inge en ik gingen alvast op zoek. Ja hoor wel wat gevonden, maar de kassa was dichtbij. Quintie volgde wat later: jaaa ik heb ff wat oogpotlood op gedaan om een lijntje te trekken. Hebben jullie deo gevonden? Ja hoor, hier. Alleen het meisje achter de kassa kijkt hier heen. Oooh zegt Quintie hardop, alsof het kassameisje Nederlands verstaat: hmm was het deze deo dat ik had? (ondertussen twee keer onder de oksels spuiten). Nee dat was hem niet, maar hij ruikt best prima! Zo ik kan er weer tegenaan vanavond. Ik ben er klaar voor. Juut en juul keken elkaar aan en schieten in de lach en als een stelletje groentjes lopen we zonder oksels voorzien van deo achter Quintie de bagpacker aan. Heerlijk! In een eerdere reis door de outback had Quintie kennis gemaakt met Andrea, een Italiaan die momenteel in Sydney werkt. Ze hadden even contact gehad en we hadden die avond afgesproken om in het park te bbq'en. In de parken staan over het algemeen wat bbq's die iedereen gratis mag gebruiken. Super leuk, want dit zorgt ervoor dat er overal groepjes in het park zijn. Ideaal! Moeten ze in NL ook invoeren! Inge heeft nog een trui gekocht want ze was wat warms voor die avond vergeten en 's avonds koelt het toch behoorlijk af. Wat boodschappies bij de Aldi gedaan, een fles rode wijn bij de bottle shop en terug de ferry op. Het was al behoorlijk laat toen we Andrea ontmoette. Een heerlijk spraakzame jongen van hooguit 1.65 meter die op z'n Italiaans graag zijn handen gebruikt tijdens het praten. Een lange wandeltocht werd ingezet naar een park met bbq. Daar aan gekomen zagen we een groep gebruik maken van de fasciliteiten. Gelukkig waren zij al klaar. Het was een groep Tjechen met een gids die het avondeten had bereidt. Veel eten was er nog over, waaronder een bak met kangaroo biefstuk en uitjes. De aardige man gaf ons nog wat kangaroo vlees, bordjes en bestek. Net toen we ook onze eigen hamburgers hadden gebakken, ging de bbq uit. Blijkbaar kan je in de stad maar tot een bepaalde tijd bbq'en. Uiteindelijk zijn we op een picknicktafel neer geploft en hebben we geproost op een goede tijd in Australie. Aangezien ik geen rode wijn fan ben, was ik blij dat onze wijn fruitig was waardoor je het geen echte rode wijn meer kon noemen. De twee flessen die Andrea had mee genomen was dan niet echt mijn cup of tea. Conclusie: juud hielt het schappelijk bij 2 glaasjes rode fruitige wijn en Quintie, Inge en Andrea dronken samen de 2 andere flessen leeg, inclusief het eerste glaasje fruitige rode wijn. Na een gezellige avond werd dat een vrolijke rit terug naar het treinstation en de camper. Wat een heerlijke avond!  Eenmaal in de camper was het wat passen en meten in bed, want 3 man in een jucycar is een uitdaging. Familie de Keijzer was zo vertrokken, maar Inge had wat meer moeite met slapen zo bleek de volgende morgen. Ze zei: Ja, allereerst wist ik al dat Juud sliep, want die heeft een schokreactie en dat is het teken dat ze is vertrokken. Vervolgens hoor ik vrij snel daarna wat gesnurk. Dat bleek Quintie te zijn die inmiddels ook in dromenland was. Op zich niet heel erg, maar wel als mijn plekje steeds kleiner wordt en ik in het gat naast de deur wordt geduwd. Kortom, dat werd een lange nacht voor Inge zonder al te veel slaap. Quintie antwoord vervolgens een beetje schuldig: ja sorry, maar geef mij een bed of een stoel in de bus en ik ben zo vertrokken. Ik kan er ook niks aan doen. Juud begint hard te lachen.. Tja het enige wat ik hier op kan zeggen is dat ik bang ben dat dit in de familie zit!... Excuus! Om een lang verhaal kort te maken... Het is hier fantastisch!!!