Zaterdag 17 maart Juud en juul zijn 'echt' on the road! Vanmorgen snel de spullen weer ingepakt, want vandaag gaan we onze Jucy car ophalen. Een auto waarin we een bed kunnen maken en met een koelkast en kookset aan boord. Van backpacken is eigenlijk geen sprake meer, maar van het ultiem genieten van de vrijheid zeker! Het bed in het hostel was weer spectaculair. Bij aankomst zagen we al dat mijn bed voorzien was van een kuil. Toen ik ging liggen wist ik het zeker, dit is geen matras. Alleen een veer met een laken erom. Met het dekbed onder mij ben ik in slaap gevallen, want het waren vermoeiende dagen met de Grampians en Great Ocean Road en daarnaast wennen alle ondergronden. Vanmorgen nog even naar NL geskypt en dat ging prima. Net of de afstand er niet is. Ik heb vernomen dat oma een trouwe lezer is en dat is fijn om te horen. Ik weet ook zeker dat u van deze omgeving zou genieten. Het is overweldigend mooi!  Vandaag is het druk in Melbourne vanwege de Grand Prix. De trams rijden aangepast en de stad was bedolven in een mierenhoop aan mensen. Wij liepen daar ergens rond met onze bagpack op de rug en de kleinere rugtas op de buik. Heerlijke opmerkingen tussendoor: hey! Wie is hier nou de toerist? Gij of ik?! (ze verstaan ons toch niet). Het zien van de Grand Prix was gaaf geweest, maar wij verkozen toch de ontmoeting met onze grote vriend voor de komende weken , Jucy car! Yeah baby yeah :) Het afhandelen van de autohuur ging snel, want dit hadden we dinsdag al voor een groot deel geregeld. Een leuk gesprek met de man achter de balie over NL en reizen in het algemeen. Zijn opmerking nog: nee de Dutchies die willen nooit te veel betalen! Hmmm... De vooroordelen worden weer aangehaald, maar misschien is het wel terecht (komen we later op terug). Om de beste man ook te laten zien dat Nederlanders ook best wat kunnen geven, gaf Inge hem een plastic pashouder waar hij zijn rijbewijs in kon doen. Hij was verbaasd toen Inge ook daadwerkelijk zei dat hij de pashouder mocht houden. Geweldig! Misschien dat daarom deze vriendelijke man zo aardig was om de facebook korting toch te geven (na het liken van jucy cars op facebook kreeg je een code voor 10% korting, nou wij dus niet). We hadden hem inmiddels al genoeg betaald vanwege de huur van de auto, dus een Hollands klompje van Annelies vonden we ook te ver gaan. Die houden we nog even mooi op zak :) Vandaag heb ik voor het eerst in een automaat gereden. Ondanks dat het Engels denken en het praten steeds gemakkelijker gaat, is zo'n uitleg wel ff wennen. Dan gooi ik het uiteindelijk altijd op mn blondheid. Gelukkig had Inge wel al enige ervaring met het rijden in een automaat, maar omdat wij van uitdagingen houden deden wij het net ff anders. Inge heeft, zo zegt ze zelf, op z'n zachtst gezegd 'geen richtingsgevoel' en kaart lezen behoort ook niet tot haar hobby's. Voor mij geldt dat kaart lezen in het verleden wel goed is gegaan, maar rijden in een automaat was dus nieuw. Logische (?!?!) conclusie is dan uiteraard: Judith gaat rijden en Inge leest kaart! (kan niet goed gaan zul je denken) Nu ging het rijden in een automaat, zo zegt het woord al, best vanzelf. Alleen het links rijden, dat tot gevolg heeft dat alles aan de  verkeerde kant zit (gordel, stuur, richtingaanwijzer etc.) was wat lastiger. De auto reed ik toch best netjes van het terrein en ik stond zelfs links voorgesorteerd bij de eerste kruising. Richtingaanwijzer aan was noodzakelijk, maar omdat alles andersom zit had ik de ruitenwisser te pakken! Hij's fijn! Lekker bezig Freek! Bij een supermarkt langs de weg hebben we direct maar wat boodschappen gehaald. In mijn boekje werd namelijk als tip gegeven, 'neem altijd genoeg water mee!' nou met 6x een 1,5 liter fles moeten wij de eerste dagen wel door komen! We hebben ons een uur vermaakt, want we wilden van alles het goedkoopste hebben. Tja we blijven toch Nederlanders! Wij kropen bijna langs de schappen, want alle goedkoopste producten liggen in de onderste vakken. Aan het einde van de shoptour hadden we 80% van de artikelen van het merk 'homebrand' (huismerk). Is het niet geweldig?! Bij de jucy car wachtte ons een nieuwe uitdaging: het inpakken/indelen van de boodschappen in de auto. We waren fanatiek bezig toen ons karretje ineens bedacht zelf in actie te komen en weg te rijden. Gelukkig had Inge een puike reactiesnelheid en kreeg het karretje net op tijd voor een andere auto tot stilstand. Dan rijd je schadevrij met de Jucy car en dan zal je door een knullig en eigenwijs boodschappenkarretje alsnog de Onderlinge moeten bellen. Houston, we've got a problem! De Jucy car is van alle gemakken voorzien, maar een wc zit er niet bij. Onderweg zijn we dus aangewezen op de openbare toiletten en de tankstations. Of zoals vandaag, gewoon bij de supermarkt vragen of je gebruik kan maken van het toilet. No worries mate! Zolang ik maar geen plastuit hoef te gebruiken! De trechter lag al bijna in de boodschappenmand ;). Wilson Prometory (natuurpark) hadden we eigenlijk voor deze dag als bestemming gepland, maar door de vertraging in Melbourne en de lange stop bij de supermarkt, hebben we besloten om op dag 1 even veilig voor 5 uur een camping te vinden. Camping 1 werd door een mevrouw bij een theehuis afgeraden (lag te afgelegen) en camping 2 uit ons campingboek bleek niet meer te bestaan. Een verlaten terrein en alleen een oud bord met camping en warme douche deed het herinneren aan de camping die in ons boek bedoelt werd. Uiteindelijk een dorpje verder gereden (Korumburra) en een mooie camping gevonden waar nog veel mensen op verbleven. Bij aankomst de vraag: hebben jullie stroom nodig? Aangezien wij nogal wat willen opladen (telefoon, fototoestel, etc.) zei ik direct 'ja'. Eenmaal op het plekje aan gekomen kwamen we er achter dat we A) geen campingstekker mee hadden (hoe verrassend) en B) geen verlengsnoer om de afstand van het kastje naar de auto te kunnen overbruggen. Kortom, na een rondje camping toch maar weer langs de receptie gegaan om aan te geven dat we toch geen stroom nodig hadden. Zo kregen we toch weer 5 dollar retour! Hoppaaaa!! Bij aankomst gelijk het gevecht aan gegaan met het neerleggen van het bed. Nu was het nog licht. Na enkele piep-woordjes en wat gezucht hadden we dit best snel geregeld. Koken hebben we in een hutje gedaan, waar een fornuis stond. In hetzelfde huisje zaten twee oudere mannen (Ian, 75/80 jaar) en een man waarvan we de naam niet hebben kunnen verstaan ( leeftijd wel, 56 jaar). Zij kwamen oorspronkelijk uit Engeland, maar zijn verhuisd naar Australie en waren nu 10 dagen op vakantie. We hebben de hele avond met deze twee mannen gesproken, over van alles. Onze reis (weer goede tips gekregen), de reis die zij gingen maken, politiek, economie, wereldoorlog II. De oudste man kon zo boeiend vertellen dat Inge en ik 1 en al oor waren. Tussendoor nog een kopje thee gekregen en we kregen ook een compliment dat we goed Engels konden praten. Ook fijn! De mannen gingen naar hun verblijf en wij zochten na het schudden van de handen en een groet naar onze inmiddels schone vaat en maakten ons klaar voor de eerste nacht in de Jucy car. Toen we eenmaal lagen dachten we al: hmmm als dat maar goed gaat, want het ligt niet heel comfortabel! Uiteindelijk wel in slaap gevallen, maar de volgende dag niet heel fijn wakker geworden.... Zondag 18 maart Precies een week in Australie!!! De wekker ging en we werden beide wakker met een stijve nek en zere schouders. We hadden de conclusie getrokken dat we de volgende nacht beter andersom in de auto kunnen liggen (prutsers, beginnersfoutje!). Met dat ik in de auto mijn trui aan wilde trekken, ging het fout. Het enige wat ik kon was 'aaauuw' zeggen, kreunen en terug op bed vallen. Het was in mijn nek / schouderbladen geschoten en dat zeurde lekker door tot in mijn linkerarm en vingers. Wat een ellende! Hennie, wanneer kan ik langs komen of kom je mij opzoeken? Uiteindelijk heb ik er de hele dag nog plezier van gehad. Inge kroop vandaag achter het stuur en ik speelde voor Juudjuud. Ook die taakverdeling was prima.  Aangezien we geen stroom hadden, maar we wel van alles wilden opladen, zijn we creatief omgegaan met de middelen. Persoon 1 ging douchen en persoon 2 bleef bij de spullen staan die in het stopcontact zaten. We hadden de spullen in de rugtas laten zitten, dus alleen de snoeren waren zichtbaar. De bos bloemen die daar stond en een handdoek gedrapeerd over de tas, zorgde ervoor dat niemand het kon zien. Om de tijd goed te besteden hebben we wat wasjes met de hand gedaan. Aangezien we direct na het douchen zouden weg rijden, hebben we de handblazer die warme lucht blaast wanneeer je jouw handen er in stopt, gebruikt om de was wat sneller te drogen. Daar sta je dan met je ondergoed in handen, onder een handblazer. Tja je moet roeien met de riemen die je hebt (Creatief met Kurk, we love it). Voor vertrek naar Australië had ik nog de tip gekregen om een touwtje mee te nemen die je later kan gebruiken als waslijn. In alle haast was ik die vergeten, maar de veters die Inge extra heeft mee genomen volstaan prima! In de auto hebben we een lijn gespannen waar we de was op kunnen drogen. Wij denken en handelen alleen in oplossingen! Na een stukje rijden zagen we een bordje met 'looking point' en die kans grepen we aan om de benen te strekken en te genieten van een prachtig uitzicht, alleen jammer dat een elektriciteitsmast en kabel door het beeld liepen. Een echtpaar stapte ook net uit de auto, Nederlanders die hun zoon kwamen opzoeken die voor een half jaar in Sydney stage liep. Ze kwamen uit Naaldwijk en hadden duidelijk een Rotterdams accent. Ze genoten nu van een klein rondreisje. De plaatsen Cabauw en Sleeuwijk waren bij hun bekend. Hij was een trucker dus kende alle plaatsjes bij ons uit de buurt. Gezellig zulke gesprekjes in de middle of nowwhere. Toch grappig dat je die Dutchies overal tegenkomt. We vervolgen de reis en arriveren in Wilson's Prom. Een natuurpark. De camping lag verderop, dus hebben we eerst wat stops en wandelingen gemaakt. Jaja bij thuiskomst kunnen we lekker door stappen! Bij stop 1 zagen we een andere Jucy car en dat was voor ons reden genoeg om daar een kijkje te nemen. Net toen wij wilden uitstappen kwamen zij terug lopen. Hij gaf de lange stok aan Inge met het verhaal: hier deze heb je misschien nodig want de kangaroos kunnen wild worden. Heerlijke opmerking! Met de stok in de hand liepen we richting het pad, wat behoorlijk dicht begroeid was. Na het passeren van 1 bosje hoorden we wat geritsel en dat was voor Inge reden genoeg om direct rechtsomkeer te maken. Dat vond ik zelf ook niet zo erg, want door de met takken en bladeren bedekte paden, was het moeilijk zichtbaar waar te lopen. Je kon dan ook gemakkelijk op van alles staan, wat je niet zou willen. De slappe lach over hilarische fantasieën was een mooie afsluiter van poging 1.  Poging 2 was bij Darby River. Genoeg auto's op de parkeerplaats en een goed begaanbaar pad dat ons zou leiden naar een strandje was genoeg om ons over te halen. Al kletsend kwamen we andere mensen tegen. Niet alleen mensen, want ineens had ik een gillende Inge aan mijn arm hangen. Op 2meter afstand lag een slang. Hij was zijn prooi, een arme kikker (niks arm beest ;)), aan het verorberen. Nu is mijn grootste angst een slang, maar om een onverklaarbare reden (ja misschien omdat hij zijn mond al vol had) bleef ikzelf beduidend rustig. Het enige wat ik dacht, oh jee een foto!! Daarna zelfs nog rustig staan filmen hoe de slang zijn prooi rustig meenam naar een veilige plek. In de tussentijd was Inge aardig bijgekomen en hebben we heel stoer ons pad vervolgt. Toen we na zo'n 50 meter lopen een confrontatie hadden met een lizzard die ons pad overstak, riep Inge: waaaaahh een kleine krokodil! Ik keer om Juud, doei!! Om de een of andere reden wilde ik het beestje van een halve meter op de foto nemen, maar helaas was ik net te laat en heb ik alleen het laatste stukje op beeld. We zijn omgekeerd en ondanks dat ik voorop liep zag Inge de dieren telkens eerder. Ineens hoorde ik een gil en rende Inge ineens voorbij. Huh, Ing wat is er? Jaaaaaaa een slang! Op nog geen halve meter naast me!! Ik moest lachen want ik had net daarvoor gezegd: nou we zien hier wel lekker veel dieren. Waarop Inge zegt: jaaa iets te veel naar mijn zin! Het hazenpad  werd genomen en gelukkig kon ze er achteraf ook wel om lachen. Drie keer is scheepsrecht en voor Schippers&de Keijzer geldt dit ook. Een route van 2,4 km heen en ook weer terug over kleine dichtbegroeide paden hebben wij een berg beklommen. Dit was echt niet gemakkelijk en ik ben nog steeds apetrots op Inge dat ze haar angst opzij heeft gezet en zich weliswaar met stok in de hand door de kleine begroeide paden met kans op slangen, spinnen, hagedissen etc heeft geleid. De top is behaald en niet voor niets. Het uitzicht was weer overweldigend! Zoals we tijdens de studie ook vaak genoeg riepen, als we wederom voor een uitdaging stonden: yes we can!  Na dit avontuur zijn we door gereden naar de camping. We hebben daar voor de eerste keer op het gasstelletje gekookt en het ging prima. Echt dat kampeergevoel. Heerlijk, no worries mate! We zitten aan het strand dus meeuwen in overvloed, maar we hebben ons eten kunnen bewaken. De weg naar het wc blok en afwas plaats was nog onduidelijk, maar met onze vaat liepen we over de camping. Mijn stapel leek net de toren van pizza en na 3 stappen lagen de borden en bestek op de grond (zand/modder). Gevolg: juud piest bijna in haar broek van het lachen en heeft de hele route tot aan het wc blok / afwas plaats met tranen over haar wangen gelachen. Aangezien Inge niet altijd kan vertrouwen op haar richtingsgevoel en om die reden dan mij blind volgt, werd de slappe lach alleen maar erger. Halverwege de tocht was ik ook niet meer zo zeker van de route, alleen kreeg ik dit niet over mn lippen vanwege het lachen. De reactie van Inge deed dit alleen maar verergeren en met allebei buikpijn van het lachen hebben we het blok met enige vertraging gevonden.  Bij de afwas kwamen we Nederlanders tegen dus even ervaringen gedeeld. Zij gingen richting Melbourne, waar wij net vandaan kwamen en wij gaan naar Sydney, wat zij zojuist hadden bezocht. Altijd leuk om verhalen van anderen te horen. Op de weg naar de Jucy car kwamen we nog een possem tegen, een soort grote eekhoorn. Die liep bijna een andere auto in. Opnieuw Nederlanders en dus weer kort gekletst (je komt ze ook overal tegen). Vanavond lekker vroeg ons bed in, want morgen volgt een lange autorit!  Maandag 19 maart Met de vlam in de pijp, scheur ik door het Australische landschap... Vandaag hadden we een dagje rijden op de planning. We wilden wat schade van de afgelopen dagen inhalen en daarom wat km's maken. Inge wederom achter het stuur, want mijn nek zat nog zo vast dat ik een draaistoel nodig had bij een kruising om alles te kunnen zien. Kaart lezen was een stuk veiliger.  Allereerst weer het natuurpark uit en de weg richting Lake Entrance inslaan. We reden door de plaatsen Yenaki (buikpijn als je dit in het Nederlands uitspreekt), Foster, Yammer, Sale en in Bairnsdale hebben we even een stop gemaakt om de benen te strekken en te lunchen. Lekker een bak koffie gehaald en onszelf belegde broodje op een bankje in de zon genuttigd. Heel vervelend!  Bij Lake Entrance hebben we nog wat foto's gemaakt, maar uiteindelijk door gereden naar Orbost voor een camping. Net voor Orbost moest een gratis camping zitten, maar die hebben we niet gevonden helaas. Uiteindelijk een mooie camping verderop gevonden. De enige faciliteit die wij nodig hebben is een douche (met het liefst een stopcontact vanwege het opladen) en een stukje gras om op te staan. Onderweg hebben we ons nog verbaasd over de wegwerkzaamheden. Waar we in NL al tijden een stoplicht gebruiken om verkeer uit beide richtingen om beurten veilig over 1 baan te leiden, wordt in Australië een man ingezet met een stopbord in zijn handen. Wordt het bord omgedraaid, dan is het woord 'slow' zichtbaar en mag jouw rij zich langzaam vooruit verplaatsen. Geweldig!! Op de camping hebben we weer een heerlijke maaltijd bereid en met de dag vinden we weer een nieuwe optie van de wagen. Dit keer hadden we de besteklade gevonden. Eerder hadden we dit maar zelf in plastic uitvoering aangeschaft (uiteraard Homebrand!), maar achteraf was dit dus niet nodig. Niet helemaal opgelet bij de uitleg van zaterdag ben ik bang. Ach, no worries mate! Onder het eten waren ze naast ons op een voetbalveld aan het trainen. Dit bleek geen voetbal te zijn, maar rugby / american football. Helaas was de training net afgelopen toen wij aan kwamen. Het voetballen mis ik eigenlijk wel. Misschien snel maar een keer een balletje aanschaffen...(ik zagbde pret in juud haar oogjes verschijnen toen ik meedeelde datik ballen hoorde). Op de camping halen wij de gemiddelde leeftijd flink naar beneden. Het mooie is dat we altijd direct aanspraak hebben. Vanavond ook weer bij het tanden poetsen. Drie vrouwen achter elkaar die nieuwsgierig zijn naar waar we naar toe gaan en hoe lang we hier nog zijn. Ze willen ons allemaal helpen en ik heb echt zelden zo'n gastvrije gemeenschap gezien. Misschien gaan we onze reis wel een thema geven en koppelen we de programma's 'het is hier fantastisch!' van Ursel de Geer en 'Nu we er toch zijn' van BNN. Mooie uitdaging. We houden jullie op de hoogte! Morgen gaan we onze weg vervolgen naar Eden of Bateman's Bay. Kijken hoever we komen. Veel liefs vanuit Orbost.